Pełna treść artykułu jest dostępna w publikacji: Medycyna Praktyczna Psychiatria 2010/05
Komentarz
prof. dr hab. med. Józef GierowskiKatedra Psychiatrii Wydziału Lekarskiego Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie
W opublikowanym w 1967 roku przez Holmsa i Rahe'a wykazie ważnych wydarzeń życiowych, które autorzy określili jako zewnętrzne, sytuacyjne czynniki wpływające na kondycję zdrowotną człowieka, pierwsze, najwyżej punktowanie miejsce zajęła śmierć małżonka.
Sytuacja utraty bliskiej osoby uruchamia wiele adaptacyjnych procesów i mechanizmów, traktowanych przez psychologów zdrowia jak proces radzenia sobie ze stresem, który przejawia się działaniem konkretnych stylów i strategii z tym związanych. Ludzie różnią się odpornością na stres, odmienne są ich indywidualne zasoby psychiczne uruchamiane w sytuacjach trudnych, zagrażających życiu czy też pozbawiających cennych i wartościowych dóbr i osób. Radzenie sobie z utratą bliskiej, kochanej osoby zawsze jest więc procesem bardzo indywidualnym i złożonym, zależnym od psychofizycznej kondycji jednostki, jej doświadczeń życiowych, systemu wartości czy też celów, które nadawały kierunek i sens jej egzystencji. Powszechnie uznaje się, iż proces przeżywania żałoby, a więc przystosowania się do nowej życiowej sytuacji, obejmuje co najmniej 3 stadia:
