Szanowni Państwo,

Medycyna Praktyczna wykorzystuje w swoich serwisach pliki cookies i inne pokrewne technologie. Używamy cookies w celu dostosowania naszych serwisów do Państwa potrzeb oraz do celów analitycznych i marketingowych. Korzystamy z cookies własnych oraz innych podmiotów – naszych partnerów biznesowych.

Ustawienia dotyczące cookies mogą Państwo zmienić samodzielnie, modyfikując ustawienia przeglądarki internetowej. Informacje dotyczące zmiany ustawień oraz szczegóły dotyczące wykorzystania wspomnianych technologii zawarte są w naszej Polityce Prywatności.

Korzystając z naszych serwisów bez zmiany ustawień przeglądarki internetowej wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie plików cookies i podobnych technologii, opisanych w Polityce Prywatności.

Państwa zgoda jest dobrowolna, jednak jej brak może wpłynąć na komfort korzystania z naszych serwisów. Udzieloną zgodę mogą Państwo wycofać w każdej chwili, co jednak pozostanie bez wpływu na zgodność z prawem przetwarzania dokonanego wcześniej na podstawie tej zgody.

Klikając przycisk Potwierdzam, wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie wyżej wymienionych technologii oraz potwierdzacie, że ustawienia przeglądarki są zgodne z Państwa preferencjami.

Dyspepsja

Zakażenie Helicobacter pylori i dyspepsja

31.07.2020
prof. dr hab. n. med. Andrzej Dąbrowski, Klinika Gastroenterologii i Chorób Wewnętrznych, Uniwersytet Medyczny w Białymstoku

Jak cytować: Dąbrowski A.: Zakażenie Helicobacter pylori i dyspepsja. Med. Prakt., 2020; 2: 112–118

Skróty: GKS – glikokortykosteroidy, IPP – inhibitory pompy protonowej, MJ – metaplazja jelitowa, NSLPZ – niesteroidowe leki przeciwzapalne, TLPD – trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne

Od Redakcji: Artykuł zawiera odpowiedzi na pytania zadane przez uczestników konferencji „Rodzinna 2018 – nowości i praktyka” w Krakowie 16–17 listopada 2018 r. oraz XVIII Krajowej Konferencji Szkoleniowej Towarzystwa Internistów Polskich „Postępy w chorobach wewnętrznych – INTERNA 2019” w Warszawie 5–6 kwietnia i w Krakowie 24–25 maja 2019 r.

Pytanie 1. Czy w leczeniu dyspepsji czynnościowej należy stosować IPP? Czy w związku z różną siłą działania i różnym metabolizmem poszczególnych leków z tej grupy należy wybrać konkretny z nich?

W leczeniu dyspepsji czynnościowej u osób, u których nie stwierdzono zakażenia H. pylori lub u których dyspepsja utrzymuje się pomimo eradykacji, należy stosować IPP. Skuteczność tych leków w tej grupie chorych nie jest spektakularna, gdyż korzyść odniesie 1 osoba na 10 leczonych (NNT = 10). Należy zacząć od standardowej dawki IPP raz dziennie. Nie wykazano wyższości któregoś IPP nad pozostałymi.

Pytanie 2. Jak długo można bezpiecznie stosować IPP w dyspepsji (u chorego przy próbie odstawienia IPP występuje nawrót dolegliwości)?

W leczeniu dyspepsji IPP stosuje się w dawce standardowej 1 × dz. do 8 tygodni; gdy leczenie jest nieskuteczne, należy lek odstawić. W przypadku gdy lek jest skuteczny, można go stosować dłużej, lecz w najmniejszej skutecznej dawce. Oznacza to przyjmowanie leku:
1) w dawce równej 1 dawki standardowej
2) co drugi dzień albo
3) tylko w razie dolegliwości.
Ponadto sugeruje się, aby chorzy nie przyjmowali długotrwale IPP bez podejmowanych co 6–12 miesięcy prób ich odstawienia. Gdy przy próbie odstawienia dolegliwości nawracają, wskazane jest wykonanie endoskopii górnego odcinka przewodu pokarmowego (jeżeli nie wykonano tego badania przed rozpoczęciem terapii IPP). Jeśli nie stwierdzi się zmian chorobowych w endoskopii, nawracanie objawów może być wynikiem efektu odbicia wydzielania kwasu solnego, tj. większego niż przed zastosowaniem IPP wydzielania kwasu; efekt ten występuje u 20–25% osób po odstawieniu IPP. Wówczas należy zastosować:
1) strategię stopniowego zmniejszania dawki IPP (p. wyżej)
2) doraźnie H2-bloker zamiast IPP (ranitydyna, a w razie niedostępności – famotydyna)
3) doraźnie leki zobojętniające kwas solny.

Pytanie 3. Czy u pacjentów długotrwale przyjmujących IPP, na przykład z powodu dyspepsji, zaleca się stosowanie probiotyków?

Nie istnieją takie zalecenia. Ponadto do stosowania probiotyków należy generalnie podchodzić z dużą rezerwą, gdyż nadal niewiele wiadomo na temat tego, jakie mogą być efekty ich przyjmowania. Nie jest to wcale takie oczywiste, że pomagają i nie mogą zaszkodzić. Czekamy na wyniki poprawnie skonstruowanych badań, które być może rozstrzygną istniejące wokół probiotyków wątpliwości (więcej na ten temat – p. Probiotyki – aktualny stan wiedzy i zalecenia dla praktyki klinicznej).

strona 1 z 2

Napisz do nas

Zadaj pytanie ekspertowi, przyślij ciekawy przypadek, zgłoś absurd, zaproponuj temat dziennikarzom.
Pomóż redagować portal.
Pomóż usprawnić system ochrony zdrowia.