medycyna praktyczna dla lekarzy
medycyna praktyczna dla lekarzy
Ryzyko zakażenia miejsca operowanego u chorych na choroby zapalne jelit jest zwiększone ze względu na zły stan odżywienia, niedokrwistość oraz immunosupresję (kortykosteroidy, leki immunosupresyjne, terapia biologiczna).
Badacze podjęli się bardzo niewdzięcznego zadania, to jest ustalenia, czy było możliwe inne postępowanie, które nie skutkowałoby zgonem danego chorego i jaki pojedynczy czynnik odpowiadał za poszczególne zdarzenia. Po zapoznaniu się z dokumentacją medyczną zespół oceniający wywnioskował, że nawet w połowie przypadków możliwe było uniknięcie zgonu.
Badanie przeprowadzono w 2 ośrodkach referencyjnych we Włoszech. Między marcem a majem 2016 r. chorych poproszono telefonicznie o wypełnienie kwestionariusza obejmującego takie elementy jak: nawrót guzków krwawniczych w lokalizacji anatomicznej, nawrót dolegliwości związanych z żylakami, poziom satysfakcji po leczeniu operacyjnym. Spośród 194 chorych leczonych w latach 2003–2005 z wykorzystaniem staplera kwestionariusz wypełniło 171 osób.
Celem niniejszego badania była analiza skuteczności i działań niepożądanych miejscowo stosowanego minoksydylu w porównaniu z miejscowo stosowanym diltiazemem jako metod chemicznej sfinkterotomii.
W niniejszym badaniu porównano pod tym względem naprawę metodę otwartą sposobem Lichtensteina oraz laparoskopową z dostępu przezbrzusznego określanego akronimem TAPP.
Obecnie nierzadko za pierwszorzędowy punkt końcowy badań klinicznych przyjmuje się wyniki leczenia oceniane nie przez obserwatora, a przez pacjenta, przy czym ocena obejmuje każdy aspekt zdrowia lub aspekt czynnościowy.
Autorzy podsumowują wyniki badania PeriAPPAC po roku obserwacji.
W tym badaniu z randomizacją chorych z refluksem w zakresie żyły odpiszczelowej losowo przydzielano do 1 z 3 grup (w zależności od sposobu leczenia): ablacji mechaniczno-chemicznej oraz 2 technik wewnątrznaczyniowej ablacji termicznej: z zastosowaniem lasera lub falami o częstotliwości radiowej.
Przeglądu systematycznego i metaanalizy dokonano w celu oceny częstości RJG w kontrolnych badaniach endoskopowych u chorych po resekcji jelita grubego z powodu raka, aby ustalić optymalne interwały czasowe dla kontrolnych kolonoskopii.
Niniejsze badanie obejmuje analizę opłacalności przeprowadzoną w rocznym horyzoncie czasowym.
Zwyczajowo na szczycie piramidy evidence based medicine umieszcza się przeglądy systematyczne z metaanalizą. Autorzy komentowanego doniesienia wpadli jednak na dość przewrotny pomysł i dokonali przeglądu systematycznego... przeglądów systematycznych, innymi słowy zebrali wszystkie dostępne szczyty piramid i zrobili z nich swoją własną piramidę.
W wieloośrodkowym badaniu z randomizacją oceniono wpływ wczesnego żywienia doustnego zarówno na bezpieczeństwo chorych po resekcji żołądka z powodu raka, jak i na czas ich pobytu w szpitalu.
Aktualnym standardem postępowania w przypadku planowych operacji jelita grubego jest połączenie chirurgii laparoskopowej z protokołem ERAS. W przypadku zabiegów otwartych zalecane jest podawanie anestetyków do przestrzeni zewnątrzoponowej. Dootrzewnowe podawanie miejscowo działającego anestetyku jest jednym z rodzajów multimodalnego leczenia bólu zgodnego z protokołem ERAS.
Badacze próbowali znaleźć odpowiedź na pytanie, czy znieczulenie z wykorzystaniem liposomalnej bupiwakainy do TAP-block jest tak samo skuteczne jak znieczulenie zewnątrzoponowe.
Optymalny czas usunięcia cewnika z pęcherza moczowego u chorych poddanych operacjom jelita grubego obejmujących miednicę nie jest jednoznacznie zdefiniowany. Celem badania było porównanie częstości ostrego zatrzymania moczu w 2 grupach: wczesnego usunięcia cewnika (1. doba pooperacyjna) i standardowego usunięcia cewnika (3. doba pooperacyjna).
Współczesne wytyczne dotyczące leczenia martwiczego OZT zalecają drenaż i nekrosektomię po 4 tygodniach od pierwszych dolegliwości, tak aby zbiorniki płynowe uległy ograniczeniu. Tymczasem mimo optymalnego leczenia chorzy mogą wymagać wcześniejszej (<4 tyg.) interwencji z uwagi na cechy zakażenia i pogorszenie stanu ogólnego.
Wyniki retrospektywnego badania kohortowego przeprowadzonego w USA.
Niedoczynność przytarczyc jest najczęstszym powikłaniem w chirurgii tarczycy prowadzącym do hipokalcemii i wielu problemów medycznych. Badacze próbowali opowiedzieć na pytanie, czy można przewidzieć pooperacyjną niedoczynność przytarczyc, a tym samym określić zasadność kontrolnych badań krwi i doustnej suplementacji wapnia.
W ostatnich latach popularność zyskują miejscowo działające leki przeciwbólowe podawane przez cewniki umieszczone w ranie operacyjnej i dawkowanie leków kontrolowane przez pacjenta. Badacze próbowali odpowiedzieć na pytanie, czy jest to uzasadnione.
W dotychczasowych publikacjach nie porównywano bezpośrednio metody skuteczność fundoplikacji przezustnej bez nacięcia i laparoskopowej fundoplikacji sposobem Nissena u chorych na chorobę refluksową przełyku.
