medycyna praktyczna dla lekarzy
medycyna praktyczna dla lekarzy
Lepiej pytać niż błądzić. Polecamy Państwu maraton Q&A. Odpowiedzi udzielają najlepsi eksperci.
Jakie najczęstsze trudności operacyjne wymagają ścisłej współpracy chirurga z anestezjologiem?
Czy są one związane z parametrami technicznymi obrazu, czy z charakterystyką zmian w jajniku?
Jakie typy guzów jajnika mają najbardziej zbliżony obraz w USG przy jednoczesnych istotnych różnicach typologicznych?
Jakie są najczęstsze powikłania po operacjach proktologicznych? Co na temat zapobiegania powikłaniom w chirurgii proktologicznej mówią najnowsze badania?
Z jakimi powikłaniami może się wiązać usuwanie polipów jelita grubego? Jakie jest ryzyko uszkodzenia okolicznych struktur?
Czy istnieje zależność między rodzajem powikłań a szansą na wyleczenie lub ryzykiem nawrotu nowotworu? W jakim stopniu i w jakich przypadkach powikłania leczenia chirurgicznego mogą mieć wpływ na wynik leczenia chorego na nowotwór?
Z jakimi powikłaniami musi się liczyć chirurg operujący chorego po immunoterapii? Jak można pogrupować te powikłania? Jak opanować jatrogenne autoimmunologiczne zapalenie przewodu pokarmowego, nie myląc go z ostrym stanem chirurgicznym?
Jak je identyfikować i planować bezpieczne znieczulenie?
Jak postępować w przypadku uszkodzenia dużego naczynia żylnego w krezce? Uszkodzenie której dużej żyły może mieć poważne następstwa w kontekście ukrwienia jelita grubego? Jakiego rodzaju działania podjąć w razie skaleczenia żyły krezkowej?
Kto powinien wykonywać operacje estetyczne okolicy odbytu i dlaczego nie powinno się przeprowadzać tego rodzaju operacji ambulatoryjnie?
Dlaczego nietypowe rekonstrukcje przełyku wykonuje się tak rzadko? Jaka jest liczba tego rodzaju operacji w roku? Gdzie powinno się je wykonywać?
W jaki sposób należy przeciąć drogi żółciowe, żeby zminimalizować ryzyko nieszczelności zespolenia? Czy w piśmiennictwie istnieją miarodajne informacje na ten temat?
Jakie sposoby obrazowania techniką rezonansu magnetycznego są najbardziej przydatne chirurgii? Które warianty tego badania obrazowego są szczególnie cenne w chirurgii jamy brzusznej? Co należy mieć na względzie, dobierając środek kontrastowy?
Z jakich względów w zespole operującym niezbędny jest udział różnych specjalistów? Kto może, a kto powinien być jego członkiem?
Które zespolenie jelitowe wybrać: zewnętrzne czy wewnątrzotrzewnowe, zawsze ze staplerem czy niekoniecznie? Kiedy użycie staplera jest najbardziej uzasadnione? Jakie są różnice pod względem sposobów uzyskiwania zespolenia w chirurgii otwartej, laparoskopowej, robotowej?
Czy rutynowa zmiana doustnych leków przeciwcukrzycowych na insulinę w okresie okołooperacyjnym jest uzasadniona? Czym ta zmiana jest podyktowana? Czy i kiedy można powrócić do wyjściowego modelu terapeutycznego?
Czy chirurg może oprzeć swoje decyzje jedynie na interpretacji własnej obrazów z rezonansu magnetycznego? Jakie sytuacje uzasadniają rezygnację z oczekiwania na opis badania, czy konsultację radiologiem?
Jaka jest przyszłość immunoterapii w leczeniu nowotworów przewodu pokarmowego? Jaką rolę odgrywa obecnie immunoterapia, zwłaszcza u chorych na nowotwór zaawansowany?
Kiedy do podjęcia decyzji klinicznej wystarczy samodzielna ocena tomogramu komputerowego dokonana przez chirurga, a kiedy trzeba się zwrócić do radiologa z prośbą o interpretację?
Czy istnieje zależność między rodzajem powikłań a szansą na wyleczenie lub ryzykiem nawrotu nowotworu?