medycyna praktyczna dla lekarzy
medycyna praktyczna dla lekarzy
Ta metaanaliza pokazuje, że korzyści wynikające z zastosowania GDFT mogą nie być tak znaczące, jak wcześniej sugerowano.
Majaczenie występuje bardzo często u chorych w stanach krytycznych. Stwierdzano je nawet u 80% wentylowanych mechanicznie dorosłych chorych na oddziałach intensywnej terapii (OIT).
Który lek skutecznie zmniejszył natężenie bólu u chorych z napadem kolki nerkowej przyjętych na SOR?
Czy stosowanie zrównoważonych krystaloidów lub albuminy zmniejsza ryzyko zgonu u chorych z ciężką sepsą lub ze wstrząsem septycznym?
Wczesne znieczulenie zewnątrzoponowe w porównaniu z późnym rozpoczęciem znieczulenia nie zwiększa częstości cięć cesarskich – wynika z przeglądu systematycznego Cochrane.
Badaniem objęto 8976 chorych leczonych na 13 oddziałach intensywnej opieki medycznej (OIOM) w szpitalach krajów europejskich.
U chorych na OOZN lub ZUM z sepsą antybiotykoterapia trwająca ≤7 dni, w porównaniu z dłuższym leczeniem, nie wiąże się z większym ryzykiem niewystąpienia poprawy klinicznej.
U chorych z ciężką sepsą podawanie antybiotyków β-laktamowych w ciągłym wlewie i.v., w porównaniu ze wstrzyknięciami i.v., skutkowało częstszym osiągnięciem stężenia antybiotyku przekraczającego MIC i częstszą poprawą kliniczną.
Według autorów przeglądu obecnie nie ma dowodów wskazujących na wyższość któregokolwiek z leków obkurczających naczynia w leczeniu wstrząsu, i wybór leku prawdopodobnie nie wpływa na ryzyko zgonu.
Wykonywanie podobnych zabiegów operacyjnych przez zespół chirurgiczny o niezmiennym składzie wiązało się z krótszym czasem przygotowania do operacji przepukliny pachwinowej i wycięcia pęcherzyka żółciowego oraz krótszym czasem trwania procedury operacji przepukliny pachwinowej.
U chorych operowanych z powodu guzków krwawniczych miejscowa podaż środka znieczulającego w porównaniu z niepodawaniem środka znieczulającego wiąże się z mniejszym natężeniem bólu.
Stosowanie otwartej sfinkterotomii bocznej w znieczuleniu ogólnym u osób z przewlekłą szczeliną odbytu niepoddającą się leczeniu zachowawczemu w porównaniu z dwoma wstrzyknięciami toksyny botulinowej w całkowitej dawce 20 U wiązało się z mniejszym ryzkiem przetrwania szczeliny, mniejszym ryzykiem nawrotu szczeliny oraz z większym ryzykiem średniego stopnia zaburzeń kontroli wydalania stolca i gazów.
Stosowanie wentylacji z użyciem mieszanki zawierającej 80% tlenu w czasie operacji i 2–6 godzin po jej zakończeniu w porównaniu ze stosowaniem mieszanki zawierającej 30% lub 35% tlenu wiąże się z mniejszym ryzykiem zakażenia miejsca operowanego, również w grupie chorych operowanych planowo z powodu chorób jelita grubego i odbytnicy.
U chorych z ciężką sepsą lub we wstrząsie septycznym GKS stosowane w małej dawce przez >=5 dni zmniejszają ryzyko zgonu w okresie 28 dni obserwacji.
