medycyna praktyczna dla lekarzy
medycyna praktyczna dla lekarzy
Wyniki pierwszej analizy bezpieczeństwa doustnej immunoterapii alergenowej orzeszkami ziemnymi prowadzonej w warunkach rzeczywistych w oparciu o wizyty ambulatoryjne u dzieci przedszkolnych.
Autorzy badania ocenili skuteczność i bezpieczeństwo leczenia adiuwantowego niwolumabem i ipilimumabem u chorych na czerniaka w stopniach zaawansowania klinicznego IIIB, IIIC lub IV, po resekcji chirurgicznej.
W populacji osób w wieku podeszłym obserwuje się słabszą odpowiedź immunologiczną w reakcji na kontakt z antygenem. Czy jest to zjawisko, które powinno skłaniać nas do zmiany strategii szczepień przeciw grypie w tej grupie chorych?
U dorosłych skuteczność montelukastu w kontroli astmy jest zbliżona do skuteczności wGKS.
U dzieci i dorosłych z zaostrzeniem astmy, leczonych na oddziale ratunkowym lub w warunkach pozaszpitalnych, podawanie beta2-mimetyku za pomocą MDI przez komorę inhalacyjną jest co najmniej tak samo skuteczne i bezpieczne, jak stosowanie leku w nebulizacji, a u dzieci może być nawet korzystniejsze.
Azytromycyna lub montelukast podawane jako leki wspomagające u dzieci chorych na astmę przewlekłą o umiarkowanym lub ciężkim nasileniu nie umożliwiły zmniejszenia dawki wziewnego glikokortykosteroidu bez utraty dostatecznej kontroli astmy.
U dzieci chorych na astmę przewlekłą lekką stosowanie budezonidu codziennie przez 18 miesięcy umożliwiło lepszą kontrolę astmy niż leczenie budezonidem codziennie przez 6 miesięcy, a następnie stosowanie leku tylko podczas zaostrzeń. Zaobserwowano jednak, że takie postępowanie wiąże się z nieznacznie mniejszym przyrostem wysokości ciała.
U chorych na świeżo rozpoznaną, trwającą krócej niż 2 lata astmę przewlekłą lekką, niewymagających według lekarza prowadzącego stosowania GKS wziewnych, wcześnie rozpoczęte i kontynuowane przez 5 lat stosowanie budezonidu wziewnie w małej dawce w porównaniu z regularnym stosowaniem budezonidu tylko w ciągu ostatnich 2 lat obserwacji wiązało się z nieco lepszą kontrolą astmy (w pierwszych 3 latach, w porównaniu z placebo) i rzadszym stosowaniem dodatkowych leków przeciwastmatycznych w ciągu ostatnich 2 lat obserwacji, podczas których wszyscy pacjenci przyjmowali budezonid.
Według autorów badania, ze względu na stopniowe zmniejszanie się skuteczności ochronnej jednej dawki szczepionki przeciwko ospie wietrznej, celowe jest podanie dawki przypominającej.
U kobiet w wieku 16–23 lat seronegatywnych i PCR-negatywnych wobec HPV typów 6, 11, 16 i 18 podanie 3 dawek 4-walentnej rekombinowanej szczepionki zawierającej wirusopodobne cząsteczki HPV (typów 6, 11, 16 i 18) zapobiega, w porównaniu z placebo, przewlekłemu zakażeniu lub wystąpieniu związanych z nim zmian patologicznych wywołanych przez HPV tych typów w ciągu 5 lat obserwacji.
Stosowanie długiej szerokiej igły do domięśniowego podania szczepionek u niemowląt zmniejszyło, w porównaniu ze stosowaniem igły krótkiej, ryzyko wystąpienia miejscowych niepożądanych odczynów poszczepiennych i pozwoliło na uzyskanie podobnej immunogenności.
