medycyna praktyczna dla lekarzy
medycyna praktyczna dla lekarzy
Wyniki badania brytyjskich naukowców są obiecujące, ale...
U chorych na ChZS lub RZS stosowanie celekoksybu w porównaniu ze stosowaniem naproksenu lub ibuprofenu nie miało wpływu na ryzyko wystąpienia złożonego punktu końcowego i jego składowych, ryzyko poważnych zdarzeń sercowo-naczyniowych i ryzyko zgonu z jakiejkolwiek przyczyny, natomiast wiązało się z mniejszym ryzykiem poważnych objawów niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego w czasie około 3-letniej obserwacji.
W piśmiennictwie dotyczącym dny moczanowej powtarzają się często dwa tematy: rozpoznawanie i różnicowanie napadu choroby oraz możliwości jego leczenia. Rozpoznanie napadu dny moczanowej opiera się niezmiennie na złotym standardzie – wykazaniu obecności kryształów moczanu sodu w płynie stawowym pobranym ze stawu, w którym toczy się ostry proces zapalny.
Przegląd systematyczny z metaanalizą 36 RCT i 38 badań obserwacyjnych opublikowanych w latach 1975–2014
Poniżej przedstawiono wybrane wyniki dotyczące porównania diklofenaku z innymi klasycznymi NSLPZ (ibuprofenem, naproksenem) oraz inhibitorami COX-2 (celekoksybem, etorykoksybem).
Mimo że paracetamol uznawany jest za jeden z najbezpieczniejszych leków przeciwbólowych – o czym wspomniano w omawianym przeglądzie systematycznym – jest również jedną z najczęstszych przyczyn przypadkowych zatruć lekami, co wynika z jego powszechnej dostępności i występowania pod wieloma różnymi nazwami handlowymi.
ChZSK wiąże się z przewlekłym bólem i niepełnosprawnością. Aby móc podejmować optymalne dla chorego decyzje terapeutyczne, zmniejszać u chorego natężenie bólu, utrzymać sprawność fizyczną i jakość życia, konieczne jest postępowanie oparte na dowodach naukowych dotyczących skuteczności i bezpieczeństwa różnych metod leczenia.
Czy tanezumab w skojarzeniu z diklofenakiem jest skuteczny i bezpieczny w leczeniu choroby zwyrodnieniowej stawu biodrowego lub kolanowego?
Czy u kobiet po menopauzie z osteoporozą pierwotną stosowanie bisfosfonianów, denosumabu i teryparatydu zmniejsza, w porównaniu z placebo lub z niestosowaniem żadnej swoistej interwencji, ryzyko złamania kręgu i innych kości?
U dorosłych chorych na RZS podskórna podaż MTX, w porównaniu z doustną wiązała się z większą biodostępnością względną leku.
Choroba zwyrodnieniowa stawów (ChZS) kończyn dolnych jest obecnie jedną z najczęstszych przyczyn kalectwa – szczególnie wśród osób starszych – na świecie.
U chorych z aktywnym RZS pomimo stosowania MTX dołączenie SSZ i HCQ było nie mniej skuteczne niż dołączenie ETA pod względem wpływu na aktywność choroby, stan czynnościowy i zmiany radiologiczne, oceniane po 48 tygodniach leczenia.
Akupunktura może być skuteczna w leczeniu niektórych zespołów bólowych, ale wiąże się też z (prawdopodobnie rzadkimi) powikłaniami, na ogół w następstwie błędów w technice zabiegu.
U dorosłych chorych na reumatoidalne zapalenie stawów trwające >2 lata kontynuowanie leczenia lekami modyfikującymi przebieg choroby (LMPCh) w stałych dawkach, w porównaniu z placebo lub LMPCh w zmniejszanej dawce, wiąże się z mniejszym ryzykiem nawrotu/zaostrzenia choroby. U części chorych uzyskano zmniejszenie dawki lub odstawiono lek. Autorzy sugerują raczej utrzymywanie stałych dawek kontrolujących, a w przypadku decyzji o zmniejszaniu dawki lub odstawianiu leku zalecają, by czynić to stopniowo i powiązać z ciągłym monitorowaniem aktywności choroby oraz gotowością do ponownej intensyfikacji leczenia w przypadku nawrotu/zaostrzenia choroby.
