medycyna praktyczna dla lekarzy
medycyna praktyczna dla lekarzy
U osób z nawracającym zakażeniem układu moczowego (ZUM) i u kobiet z ZUM przyjmowanie wyciągu z owoców żurawiny (w postaci soku, kapsułek lub tabletek) przez 6–12 miesięcy zmniejsza ryzyko nawrotów objawowego ZUM. U osób starszych i u chorych poddawanych cewnikowaniu pęcherza moczowego (z powodu pęcherza neurogennego) ryzyko nawrotu objawowego ZUM było podobne w grupie żurawiny i w grupie kontrolnej.
U chorych na raka nerki z przerzutami odległymi, poddanych doszczętnej operacji lecz nie leczonych wcześniej systemowo, zastosowanie bewacizumabu z interferonem w porównaniu z zastosowaniem samego interferonu wiązało się z wydłużeniem mediany czasu przeżycia bez progresji i zwiększeniem odpowiedzi na leczenie.
U osób z osteopenią lub osteoporozą wykazano, że w porównaniu z placebo albo z niestosowaniem żadnego swoistego leczenia, alendronian, ryzedronian, kwas zoledronowy i estrogeny zmniejszają ryzyko złamań kręgów, innych kości i złamań bliższego odcinka kości udowej; parathormon zmniejsza ryzyko złamania kręgu i innych kości, a etydronian, ibandronian, raloksyfen i kalcytonina – zmniejszają ryzyko złamania kręgu. Istnieją dane dobrej jakości wskazujące na to, że w zależności od dawki, rodzaju preparatu i populacji witamina D (lub jej pochodna) może być skuteczna albo nieskuteczna.
U kobiet po menopauzie chorych na wczesnego raka piersi stosowanie inhibitora aromatazy w porównaniu do stosowania tamoksyfenu wiąże się z niewielkim wzrostem ryzyka incydentów sercowo-naczyniowych a także spadkiem ryzyka występowania powikłań zakrzepowo zatorowych – przegląd systematyczny
Drotrekogin alfa nie zmniejszył ryzyka zgonu z powodu sepsy u dzieci w porównaniu z leczeniem standardowym, a u niemowląt, które jeszcze nie ukończyły 60. dnia życia, zwiększył ryzyko wystąpienia poważnych działań niepożądanych i ciężkiego krwawienia.
Długotrwałe używanie marihuany wiąże się ze zwiększeniem ryzyka raka płuca.
Ryzyko żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej stwierdzono u ponad połowy chorych hospitalizowanych z przyczyn internistycznych lub chirurgicznych. Tylko około połowa tych chorych była objęta odpowiednią profilaktyką, przy czym odsetek był większy wśród chorych chirurgicznych.
U chorych na przewlekłą chorobę nerek stosowanie klasycznych preparatów witaminy D, w porównaniu z placebo, wiąże się z większym ryzykiem wystąpienia hiperkalcemii i hiperfosfatemii, a stosowanie nowych preparatów witaminy D, w porównaniu z placebo – z większym ryzykiem hiperkalcemii. Stosowanie witaminy D nie wpływa na częstość złamań, zespołów bólowych kości, konieczności wykonania paratyreoidektomii oraz na ryzyko zgonu. Nie stwierdzono znamiennych różnic między chorymi otrzymującymi klasyczne preparaty witaminy D a chorymi otrzymującymi nowe preparaty witaminy D. Wartość stosowania witaminy D u chorych na przewlekłą chorobę nerek pozostaje niepewna.
U chorych w stanie wstrząsu septycznego stosowanie hydrokortyzonu w porównaniu z placebo nie zmniejszyło ryzyka zgonu w ciągu 28 dni obserwacji i nie zwiększyło prawdopodobieństwa opanowania wstrząsu, ale skróciło czas do jego opanowania.
U chorych z ciężką sepsą lub we wstrząsie septycznym ani intensywna insulinoterapia, ani wlew skrobi hydroksyetylowanej nie zmniejszyły ryzyka zgonu, natomiast powodowały istotne skutki niepożądane – badanie VISEP
U dorosłych chorych na pierwotne nadciśnienie tętnicze stosowanie inhibitorów konwertazy angiotensyny w porównaniu z antagonistami receptora angiotensynowego wiąże się z podobną kontrolą ciśnienia tętniczego, podobnym wpływem na profil metaboliczny, czynność i masę lewej komory, ale z większym ryzykiem wystąpienia kaszlu i przerwania leczenia z powodu działań niepożądanych.
Stosowanie statyn przez okres od 1 do 6,1 roku, w porównaniu z placebo lub zwykłą opieką, wiąże się ze zmniejszeniem ryzyka zgonu z jakiejkolwiek przyczyny i z przyczyn sercowo-naczyniowych, ryzyka jakiegokolwiek udaru mózgu i niekrwotocznych incydentów naczyniowomózgowych. Zaobserwowano związek między zmniejszeniem śmiertelności a obniżeniem stężenia cholesterolu LDL.
Leczenie skojarzone oboma lekami nie wpłynęło korzystniej na ryzyko naczyniowe niż sam ramipryl i wiązało się z częstszym występowaniem zdarzeń niepożądanych – upośledzenia czynności nerek, hipotensji, omdleń i biegunki, będących przyczyną przerwania leczenia.
U dzieci chorych na ostre zapalenie ucha środkowego nieleczonych antybiotykiem wiek <2. roku życia oraz obustronne zapalenie zwiększają ryzyko utrzymywania się bólu i(lub) gorączki między 3. a 7. dniem choroby.
