Pytanie nadesłane do Redakcji
Czy pacjenci z plamicą kokardkową (ostry niemowlęcy obrzęk krwotoczny) są w dobrym stanie? Czy towarzyszy jej silny świąd lub ból? Po jakich zakażeniach najczęściej występuje ta jednostka chorobowa?
Odpowiedź
prof. dr hab. n. med. Wojciech Baran
Katedra i Klinika Dermatologii, Wenerologii i Alergologii Uniwersytetu Medycznego im. Piastów Śląskich we Wrocławiu
Ostry niemowlęcy obrzęk krwotoczny jest ostrym, łagodnym i przemijającym leukocytoklastycznym zapaleniem drobnych naczyń krwionośnych, które najczęściej występuje u dzieci między 6. a 24. miesiącem życia, przy czym 2 razy częściej dotyczy chłopców. Zmiany skórne o charakterze rumieniowym początkowo pojawiają się na twarzy, kończynach górnych i dolnych, a następnie gwałtownie się powiększają, stają się obrzęknięte i ukrwotocznione, swoim wyglądem przypominając kotyliony lub tarczę strzelniczą. Dodatkowo dochodzi do obrzęku twarzy, dłoni i stóp. Zmiany skórne nie są swędzące, w 50% przypadków towarzyszy im niewielka gorączka. Stan pacjenta, mimo bardzo gwałtownej manifestacji na skórze, jest dobry. Choroba ma łagodny przebieg i ustępuje samoistnie zwykle w ciągu 3 tygodni.
Patogeneza plamicy kokardkowej jest słabo poznana, jednak uważa się, że jest ona związana z kompleksami immunologicznymi powstającymi po wcześniejszym zakażeniu lub szczepieniu. W najnowszej metaanalizie u 292 na 423 badanych przyczyną tej choroby była infekcja górnych dróg oddechowych. Mniejsze znaczenie mają ostre infekcje przewodu pokarmowego, dróg moczowych i inne zakażenia.
Podsumowując, ostry niemowlęcy obrzęk krwotoczny ustępuje samoistnie, charakteryzuje się dobrym rokowaniem i nie wymaga leczenia.
Piśmiennictwo:
1. Bronz G., Betti C., Rinoldi P.O. i wsp.: Infections or vaccines associated with Finkelstein-Seidlmayer vasculitis: systematic review. Clin. Rev. Allergy Immunol., 2022; 63 (3): 490–4982. Bronz G., Rinoldi P.O., Lavagno C. i wsp.: Skin eruptions in acute hemorrhagic edema of young children: systematic review of the literature. Dermatology, 2022; 238 (3): 397–403