Zaburzenia rytmu serca. 54-letni mężczyzna z niewydolnością serca po zawale i z komorowymi zaburzeniami rytmu

Skróty: AF – migotanie przedsionków, CRT – terapia resynchronizacyjna, CRT-D – terapia resynchronizacyjna z funkcją defibrylatora, ICD – wszczepialny kardiowerter-defibrylator, LVEF – frakcja wyrzutowa lewej komory, PEA – czynność elektryczna bez tętna, SCD – nagła śmierć sercowa, sVT – trwały częstoskurcz komorowy, VT – częstoskurcz komorowy

Opis przypadku

W maju 2004 roku 54-letni chory został przyjęty na oddział kardiologiczny szpitala rejonowego z powodu bólu w klatce piersiowej, nasilenia duszności i zawrotów głowy.
Chory od 30. roku życia jest leczony z powodu nadciśnienia tętniczego, hipercholesterolemii i choroby wieńcowej; w wieku 37 lat przebył zawał ściany przedniej serca, a 8 lat później zawał ściany dolnej serca (w obu przypadkach leczenie zachowawcze). W wykonanym wtedy EKG stwierdzono cechy przebytego zawału serca w postaci patologicznego załamka Q w odprowadzeniach II, III, aVF, V₂–V₄ (ryc. 1). Pomimo optymalnej farmakoterapii prowadzonej od pierwszego zawału serca (kwas acetylosalicylowy, β-bloker, inhibitor konwertazy angiotensyny, statyna, antagonista aldosteronu) po ok. 8 latach ujawniła się niewydolność serca (II/III klasa NYHA) ze znaczną rozstrzenią lewej komory i frakcją wyrzutową lewej komory (LVEF) 22% (ryc. 2).