medycyna praktyczna dla lekarzy
medycyna praktyczna dla lekarzy
Na podstawie opisu przypadku omówiono zmiany elektrokardiograficzne typowe dla hiperkalcemii i diagnostykę różnicową skrócenia odstępu QT w EKG.
Czytając opis przypadku, można dowiedzieć się, na podstawie jakich cech klinicznych i echokardiograficznych rozpoznawać hiperkaliemię, co to jest objaw saksofonu i jakie leczenie zlecić w oczekiwaniu na wynik oznaczenia stężenia potasu.
W artykule omówiono zmiany elektrokardiograficzne, przy których w diagnostyce różnicowej należy uwzględnić guz chromochłonny.
W 4. odcinku cyklu przedstawiono zapalenie osierdzia szczególnego typu, czyli zespoły po uszkodzeniu serca.
W kolejnym odcinku cyklu zaprezentowano opisy przypadków różnych postaci zapalenia osierdzia. Zilustrowano je licznymi EKG.
W kolejnym odcinku cyklu opisano postaci kliniczne zapalenia osierdzia w zależności od zajęcia mięśnia sercowego i ich różnicowanie. Omówiono również ewolucję zmian elektrokardiograficznych w przebiegu zapalenia osierdzia.
W pierwszym odcinku cyklu opisano zasady rozpoznawania ostrego zapalenia osierdzia.
W ostatnim odcinku cyklu opisano pierwotny i wtórny zespół takotsubo.
W drugim odcinku cyklu omówiono 4 fazy elektrokardiograficzne zespołu takotsubo i zilustrowano je przykładowymi EKG.
W pierwszym odcinku cyklu omówiono zespół takotsubo i charakterystyczne dla niego zmiany elektrokardiograficzne.
W ostatnim odcinku cyklu omówiono przykłady ostrej zatorowości płucnej z uniesieniem odcinka ST. Wyjaśniono przyczyny tej zmiany elektrokardiograficznej u takich chorych.
W kolejnym odcinku cyklu omówiono algorytm pomocny w różnicowaniu ostrej zatorowości płucnej i ostrego zespołu wieńcowego u pojawiających się na ostrym dyżurze chorych z bólem w klatce piersiowej i/lub dusznością oraz ujemnymi załamkami T w EKG spoczynkowym.
W pierwszym odcinku cyklu omówiono fakty i mity dotyczące zmian elektrokardiograficznych opisywanych jako charakterystyczne dla ostrej zatorowości płucnej.
W ostatnim odcinku cyklu omówiono problem tzw. niediagnostycznego elektrokardiogramu u chorego z ciągłym lub nawracającym bólem w klatce piersiowej wskazującym na utrzymujące się niedokrwienie mięśnia sercowego.
W siódmym odcinku cyklu omówiono współistnienie bloku prawej odnogi pęczka Hisa i zawału serca.
W kolejnym odcinku cyklu omówiono kryteria pomocne w rozpoznawania zawału serca u chorych z blokiem lewej odnogi pęczka Hisa.
W kolejnym odcinku cyklu omówiono tzw. falę N, zmianę w elektrokardiogramie, która może występować u chorych z zamknięciem gałęzi okalającej lewej tętnicy wieńcowej.
W czwartym odcinku cyklu omówiono objaw de Wintera uznany za ekwiwalent zawału serca z uniesieniem odcinka ST (STEMI).
W trzecim odcinku cyklu omówiono kolejną zmianę elektrokardiograficzną uznaną za ekwiwalent zawału serca z uniesieniem odcinka ST (STEMI) – zespół Wellensa.
W drugim odcinku cyklu omówiono kolejną zmianę elektrokardiograficzną uznaną za ekwiwalent zawału serca z uniesieniem odcinka ST (STEMI) – rozlane obniżenie odcinka ST w wielu odprowadzeniach kończynowych (I, II, III, aVL, aVF) oraz przedsercowych (V2–V6) z towarzyszącym uniesieniem odcinka ST w odprowadzeniu aVR i niekiedy także w odprowadzeniu V1.
