medycyna praktyczna dla lekarzy
medycyna praktyczna dla lekarzy
Wiele chorób okresu noworodkowego może przebiegać z tworzeniem się pęcherzyków, krostek, pęcherzy, nadżerek i owrzodzeń.
Ból pooperacyjny pojawia się wtedy, gdy przestaje działać śródoperacyjna analgezja, a jego źródłem są uszkodzone tkanki powierzchowne (skóra, tkanka podskórna, błony śluzowe) oraz struktury położone głębiej (mięśnie, powięzie, więzadła, okostna).
Wbrew angielskiemu tytułowi i z korzyścią dla aspektów praktycznych, komentowany artykuł dotyczy nie tylko nowych, ale i wcześniej stosowanych, w większości nieskutecznych, metod łagodzenia kolki niemowlęcej.
Opublikowany na łamach "Medycyny Praktycznej – Chirurgii" artykuł stanowi niezwykle interesujący, kompleksowy przegląd środków hemostatycznych do stosowania miejscowego w chirurgii i dziedzinach pokrewnych. Dotyczy problematyki nieczęsto poruszanej w polskim piśmiennictwie chirurgicznym.
Zakażenia enterokokowe są jednym z poważniejszych zagrożeń zwłaszcza dla chorych hospitalizowanych. Wynika to przede wszystkim z trudności w wyborze skutecznego sposobu leczenia.
Żylna choroba zakrzepowo-zatorowa (ŻChZZ), która obejmuje zakrzepicę żył głębokich (ZŻG) i zatorowość płucną (ZP), jest częstą przyczyną chorobowości i zgonów.
Udar mózgu jest jedną z głównych przyczyn chorobowości i umieralności na całym świecie i trzecią przyczyną zgonów w krajach uprzemysłowionych.
Nowotwory złośliwe opłucnej należą do najtrudniej poddających się leczeniu i wiążących się z największą śmiertelnością chorób nowotworowych. Tradycyjnie obecność wysięku i/lub masywne zajęcie opłucnej oznaczają konieczność zakwalifikowania chorego do IV stopnia zaawansowania klinicznego. Najczęstszym objawem nowotworów złośliwych opłucnej jest gromadzenie się wysięku w jamie opłucnej, czego klinicznym następstwem jest duszność. W artykule omówiono tradycyjne i nowoczesne sposoby postępowania z wysiękiem opłucnowym, uwzględniając użycie urządzeń do stałego drenażu opłucnej, terapię fotodynamiczną oraz immunoterapię.
Nawrót nowotworu złośliwego w obszarze poddanym uprzednio radioterapii uzupełniającej lub radykalnej jest szczególnie trudnym problemem klinicznym. Wybranym chorym w takiej sytuacji niekiedy proponuje się powtórną radioterapię.
Większość dotychczas opublikowanych artykułów dotyczących jakości leczenia chorych na raka piersi dotyczy badań nad jakością życia. Liczba publikacji odnoszących się do oceny jakości całego procesu diagnostyczno-terapeutycznego jest niewielka, a dostępne dane pochodzą zwykle z retrospektywnych analiz uwzględniających badania przeprowadzone z udziałem niewielkich grup chorych i ocenach różnie opisywanych wskaźników jakości. Usystematyzowanie wskaźników jakości umożliwia nie tylko weryfikację poziomu usług świadczonych w placówkach onkologicznych, ale także podnoszenie standardów i poprawę wyników leczenia.
Artykuł zawiera wybrane, istotne dla codziennej praktyki informacje ze stanowiska międzynarodowego zespołu ekspertów, dotyczące cukrzycowej polineuropatii czuciowo-ruchowej, bólowej polineuropatii cukrzycowej oraz cukrzycowej neuropatii autonomicznej.
Autorzy zwięźle przedstawiają wpływ aldosteronu na układ sercowo-naczyniowy, farmakologię kliniczną spironolaktonu i eplerenonu oraz zastosowania tych leków.
Opis przypadku pani P., dokonany przez Zisselmana i Jaffe'a, jest wartościowym opracowaniem kazuistycznym z omówieniem postępowania u chorej z rozpoznaniem katatonii. Przedstawiono także epidemiologię zaburzenia katatonicznego i jego najczęstsze przyczyny, opisano techniczną stronę wykonywania zabiegów EW oraz prawne aspekty związane z koniecznością pozyskania zgody na przeprowadzenie terapii z ich użyciem obowiązujące w USA.
Zaburzenia widzenia, ślepota lub nagłe pogorszenie ostrości wzroku nie należą do częstych powodów kierowania pacjentów do neurologa, diagnostyka w takich przypadkach zwykle rozpoczyna się od okulisty.
Profesor Otto Kernberg bardzo rzetelnie opisuje problematykę, znaczenie i konkretne zalecenia co do terapii pacjentów z zaburzeniem osobowości o typie narcystycznym. Opiera się on na swoim wieloletnim doświadczeniu.
Zadaniem pediatry jest przeprowadzenie badań przesiewowych w kierunku tych zaburzeń, ponieważ rodzice mogą nie rozpoznać wielu dysfunkcji narządu wzroku.
Ważnym wydarzeniem w rozwoju kardiologii XX wieku było wprowadzenie do praktyki klinicznej wszczepialnych sercowo-naczyniowych urządzeń elektronicznych (cardiovascular implantable electronic devices – CIED).
Zespół Stevensa i Johnsona (ZSJ) oraz zespół toksycznej nekrolizy naskórka (toxic epidermal necrolysis – TEN) należą do nagłych, zagrażających życiu, nekrotycznych reakcji skórnych, które najczęściej są wywołane przez leki, a niekiedy przez zakażenie. Charakterystyczna dla ZSJ jest ostra martwica naskórka i błon śluzowych, obejmująca mniej niż 10% powierzchni ciała.
Autorzy przedstawiają dostępne dane naukowe dotyczące możliwości zastosowania i skuteczności poszczególnych sposobów leczenia ciężarnych chorych na nowotwory złośliwe. Omówiono postępowanie w przypadku raka piersi, narządów rodnych, raka płuca, chłoniaków i białaczek.
