Aktualne (2010) wytyczne dotyczące resuscytacji noworodków

Opracował dr med. Piotr Sawiec
Konsultowały prof. dr hab. med. Ewa Helwich, prof. dr hab. med. Magdalena Rutkowska, Klinika Patologii i Intensywnej Terapii Noworodka Instytutu Matki i Dziecka w Warszawie

Skróty: CPAP – ciągłe dodatnie ciśnienie w drogach oddechowych, PEEP – dodatnie ciśnienie końcowowydechowe, SpO₂ – wysycenie hemoglobiny tlenem w badaniu pulsoksymetrycznym

Od czasu opublikowania poprzednich wytycznych dotyczących resuscytacji noworodków zidentyfikowano kilka zagadnień wymagających wyjaśnienia. W tym celu ponownie przeanalizowano dostępne dane i opracowano nowe wytyczne pod patronatem American Heart Association, European Resuscitation Council oraz International Liaison Committee on Resuscitation.
Bezpośrednio po urodzeniu około 10% noworodków potrzebuje zastosowania interwencji ułatwiających upowietrznienie płuc i podjęcie własnej czynności oddechowej, natomiast pełnego postępowania reanimacyjnego wymaga <1% noworodków. Większe ryzyko resuscytacji dotyczy dzieci urodzonych przed ukończeniem 35. tygodnia ciąży, z położenia miednicowego, z ciąży mnogiej oraz z objawami niedotlenienia w trakcie porodu. Ponieważ nie zawsze można przewidzieć konieczność wykonania resuscytacji, przy każdym porodzie powinna być obecna osoba wyszkolona w przeprowadzaniu takich zabiegów. Noworodki urodzone przez gorączkujące kobiety częściej wymagają resuscytacji, jednak brakuje danych naukowych potwierdzających skuteczność rutynowego obniżania gorączki u matek w celu zmniejszenia ryzyka powikłań i zgonów u noworodków. Poród przez cięcie cesarskie w znieczuleniu regionalnym nieznacznie zwiększa ryzyko konieczności sztucznej wentylacji noworodka, natomiast nie wpływa na ryzyko intubacji.