Wybór płynoterapii u dorosłych chorych w stanie krytycznym
Główne zalecenia z wytycznych European Society of Intensive Care Medicine.
03.05.2026
medycyna praktyczna dla lekarzy
medycyna praktyczna dla lekarzy
Główne zalecenia z wytycznych European Society of Intensive Care Medicine.
Badanie ANDROMEDA-SHOCK-2.
Płyny krystaloidowe różnią się nie tylko składem elektrolitowym, ale również rodzajem zastosowanego buforu. Zrozumienie roli mleczanu, octanu, glukonianu i jabłczanu ma istotne znaczenie praktyczne, ponieważ wybór konkretnego roztworu może wpływać zarówno na parametry biochemiczne, jak i na interpretację monitorowanych wskaźników.
Jak obecnie powinno wyglądać postępowanie płynowe u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek w zaawansowanym stadium?
Badania obserwacyjne wskazują, że u pacjentów z sepsą i wstrząsem septycznym dodatni bilans płynowy częściej koreluje z gorszym rokowaniem, choć interpretację tych danych utrudniają liczne czynniki, takie jak ciężkość stanu klinicznego i problem z raportowaniem.
Hipotensja śródoperacyjna stanowi częste powikłanie u pacjentów poddawanych zabiegom niekardiochirurgicznym w znieczuleniu ogólnym i wiąże się ze zwiększonym ryzykiem powikłań narządowych, w tym AKI. W codziennej praktyce klinicznej dąży się do utrzymania odpowiedniego ciśnienia perfuzyjnego, a jednym z najczęściej stosowanych leków wazopresyjnych jest noradrenalina.
Wodorowęglan sodu od lat pozostaje kontrowersyjnym elementem terapii ciężkiej kwasicy mleczanowej. Najnowsza metaanaliza z 2025 r. wskazuje, że jego wczesne zastosowanie u chorych we wstrząsie może się wiązać z poprawą przeżywalności, redukcją stężenia mleczanów, krótszym pobytem na OIT oraz mniejszą częstością powikłań, w tym zespołu niewydolności wielonarządowej.
Dobór płynów do resuscytacji w cukrzycowej kwasicy ketonowej od lat stanowi przedmiot dyskusji. Najnowszy przegląd systematyczny z metaanalizą porównuje stosowanie zrównoważonych krystaloidów i 0,9% roztworu NaCl u pacjentów z tą chorobą.
Ograniczenie podaży płynów po początkowej resuscytacji we wstrząsie septycznym zyskuje na popularności jako potencjalnie bezpieczna alternatywa wobec klasycznego podejścia. Najnowsza metaanaliza pokazuje, że strategia ta nie poprawia wyników klinicznych, ale może ograniczać ryzyko przeciążenia płynowego u wybranych pacjentów.
Hipernatremia należy do najczęstszych zaburzeń elektrolitowych w intensywnej terapii, zwykle rozwijając się po kilku dobach pobytu i odzwierciedlając deficyt wolnej wody. Stan ten się wiąże z hipertonnością osocza, odwodnieniem wewnątrzkomórkowym (w tym neuronów) i pogorszeniem wyników leczenia.
Zadaj pytanie ekspertowi, przyślij ciekawy przypadek,
zgłoś absurd, zaproponuj temat dziennikarzom.
Pomóż redagować portal.
Pomóż usprawnić system ochrony zdrowia.
