medycyna praktyczna dla lekarzy
medycyna praktyczna dla lekarzy
Profilaktyczne stosowanie witaminy C p.o. w dużych dawkach nie zmniejsza ryzyka zachorowania na przeziębienie ani nie wpływa znacząco na czas jego trwania i ciężkość przebiegu. Jest ona natomiast skuteczna w zapobieganiu zachorowaniom u osób narażonych na duży wysiłek fizyczny. Podawanie witaminy C osobom już chorym nie wpływa na przebieg przeziębienia.
U osób z osteopenią lub osteoporozą wykazano, że w porównaniu z placebo albo z niestosowaniem żadnego swoistego leczenia, alendronian, ryzedronian, kwas zoledronowy i estrogeny zmniejszają ryzyko złamań kręgów, innych kości i złamań bliższego odcinka kości udowej; parathormon zmniejsza ryzyko złamania kręgu i innych kości, a etydronian, ibandronian, raloksyfen i kalcytonina – zmniejszają ryzyko złamania kręgu. Istnieją dane dobrej jakości wskazujące na to, że w zależności od dawki, rodzaju preparatu i populacji witamina D (lub jej pochodna) może być skuteczna albo nieskuteczna.
U chorych w stanie wstrząsu septycznego stosowanie hydrokortyzonu w porównaniu z placebo nie zmniejszyło ryzyka zgonu w ciągu 28 dni obserwacji i nie zwiększyło prawdopodobieństwa opanowania wstrząsu, ale skróciło czas do jego opanowania.
Stosowanie IPP jest najskuteczniejszym sposobem krótkoterminowego leczenia RZP. Korzystny efekt prawdopodobnie nie zależy od tego, jaki lek z tej grupy się stosuje.
W analizie obejmującej wyniki badań 222 osób w wieku do 18 lat stwierdzono, że BT lub CBT stosowane z leczeniem farmakologicznym lub bez, w porównaniu z podawaniem placebo, leczeniem farmakologicznym lub niestosowaniem leczenia, zmniejsza nasilenie OCD i ryzyko utrzymywania się objawów po zakończeniu terapii.
U kobiet z cyklicznym bólem piersi bromokryptyna, danazol i tamoksyfen w porównaniu z placebo zmniejszają natężenie bólu piersi. Nie wykazano tego efektu dla oleju z wiesiołka.
U chorych na chorobę tętnic obwodowych łączne stosowanie doustnego antykoagulantu i leku przeciwpłytkowego nie zapobiegało skuteczniej poważnym powikłaniom sercowo-naczyniowym niż stosowanie samego leku przeciwpłytkowego, natomiast wiązało się z większą częstością krwawień.
U chorych z żylnymi owrzodzeniami podudzi pentoksyfilina, stosowana razem z leczeniem uciskowym lub bez tego leczenia, zwiększa prawdopodobieństwo całkowitego wygojenia się owrzodzenia lub znacznej poprawy, przy czym powoduje objawy uboczne, głównie żołądkowo-jelitowe.
Hioscyna w porównaniu z placebo skutecznie zapobiega nudnościom związanym z chorobą lokomocyjną, ale może powodować senność, niewyraźne widzenie i suchość w ustach.
Pojedyncza dawka deksametazonu podanego doustnie była nie mniej skuteczna w leczeniu zaostrzenia astmy o lekkim lub umiarkowanym nasileniu u dzieci w wieku 2–16 lat niż prednizolon stosowany przez 5 dni.
Sildenafil stosowany doustnie przez 12 tygodni, w porównaniu z placebo, poprawił wydolność wysiłkową i niektóre parametry hemodynamiczne u chorych z tętniczym nadciśnieniem płucnym głównie w II i III klasie czynnościowej WHO. Nie stwierdzono różnic w skuteczności pomiędzy dawkami 20 mg, 40 mg i 80 mg 3 razy dziennie.
