medycyna praktyczna dla lekarzy
medycyna praktyczna dla lekarzy
Nebulizacja hipertonicznego roztworu soli z racemiczną epinefryną stosowana u niemowląt chorych na ostre wirusowe zapalenie oskrzelików nie poprawiła stanu klinicznego w porównaniu z nebulizacją izotonicznego roztworu soli z racemiczną epinefryną.
Zwiększone stężenie CRP w surowicy wiąże się z większym ryzykiem choroby wieńcowej, udaru niedokrwiennego mózgu oraz zgonu z przyczyn naczyniowych i z przyczyn innych niż naczyniowe.
Prednizolon podawany doustnie przez 5 dni dzieciom w wieku przedszkolnym podczas epizodu świszczącego oddechu (o łagodnym lub umiarkowanym nasileniu) w przebiegu infekcyjnego zapalenia górnych dróg oddechowych nie zmniejszył (w porównaniu z placebo) nasilenia objawów i nie wpłynął na czas hospitalizacji.
Według autorów przeglądu STE, w porównaniu z PTE, wydaje się skuteczniejsza w eradykacji zakażenia Hp, aczkolwiek wobec stosunkowo niskiej jakości dotychczas przeprowadzonych badań konieczne są dalsze badania, zanim uzna się STE za metodę z wyboru.
Podawanie Lactobacillus GG równocześnie z trójlekowym schematem leczenia u dzieci nie zmieniło szansy na eradykację H. pylori i nie wpłynęło na częstość występowania działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego.
U chorych na ŻChZZ dabigatran był nie mniej skuteczny niż warfaryna w przewlekłym leczeniu przeciwkrzepliwym i rzadziej powodował krwawienia.
Podawanie kefiru dzieciom leczonym antybiotykiem nie zapobiegło (w porównaniu z placebo) biegunce związanej z antybiotykoterapią.
W tym przeglądzie systematycznym z metaanalizą, uwzględniającym zarówno RCT, jak i badania eksperymentalne bez randomizacji i badania obserwacyjne, autorzy zadali pytanie, czy u chorych na nadciśnienie tętnicze stosowanie preparatów złożonych zawierających 2 leki przeciwnadciśnieniowe jest bezpieczne i skuteczniejsze w obniżaniu ciśnienia tętniczego oraz czy poprawia przestrzeganie przyjmowania leku przez pacjenta, w porównaniu z lekami (tymi samymi lub z tej samej grupy) stosowanymi w takich samych (lub równoważnych) dawkach w osobnych tabletkach.
Profilaktyczne stosowanie przez 12 miesięcy kotrimoksazolu (sulfametoksazolu z trimetoprimem) u dzieci po co najmniej jednym epizodzie objawowego zakażenia układu moczowego zmniejszyło, w porównaniu z placebo, ryzyko powtórnego zakażenia.
W tym przeglądzie sytematycznym zadano pytanie, jakie są korzyści i działania niepożądane związane z zastosowaniem ACEI i ARB (pojedynczo lub w skojarzeniu) u chorych na stabilną chorobę niedokrwienną serca bez niewydolności serca lub z LVEF >40%, otrzymujących standardowe leczenie.
Leczenie napromienianiem zmniejsza ryzyko wznowy miejscowej po doszczętnym lub niedoszczętnym wycięciu DCIS niezależnie od wielkości guza, obecności martwicy typu comedo, wieku chorej oraz doszczętności zabiegu.
Według autorów u chorych kwalifikowanych do operacji sposobem Nissena metodą z wyboru powinna być metoda laparoskopowa.
Stosowanie wentylacji z użyciem mieszanki zawierającej 80% tlenu w czasie operacji i 2–6 godzin po jej zakończeniu w porównaniu ze stosowaniem mieszanki zawierającej 30% lub 35% tlenu wiąże się z mniejszym ryzykiem zakażenia miejsca operowanego, również w grupie chorych operowanych planowo z powodu chorób jelita grubego i odbytnicy.
U chorych na POChP stosowanie wziewnie budezonidu (samego lub z formoterolem), w porównaniu ze stosowaniem placebo lub samego formoterolu, nie zwiększa ryzyka wystąpienia zapalenia płuc w okresie 12 miesięcy.
U chorych przyjmujących ASA w dawce 75–325 mg/d w ramach profilaktyki sercowo-naczyniowej stosowanie famotydyny w dawce 20 mg 2 × dz., w porównaniu z placebo, skutecznie zapobiegało wystąpieniu wrzodu żołądka, dwunastnicy lub nadżerkowego zapalenia przełyku.
Famotydyna w porównaniu z pantoprazolem mniej skutecznie zapobiega nawrotom choroby u chorych z wyleczonym wrzodem trawiennym lub z wyleczoną nadżerką błony śluzowej żołądka lub dwunastnicy związanymi z przyjmowaniem ASA w małej dawce.
U chorych na umiarkowaną POChP, spośród których większość przyjmowała przewlekle glikokortykosteroidy wziewne i długo działające β2-mimetyki, przewlekłe stosowanie tiotropium, w porównaniu z placebo, zmniejszyło tempo pogarszania się wartości FEV1 (po inhalacji leku rozkurczającego oskrzela) i częstość zaostrzeń choroby, a nie wpłynęło na ryzyko zgonu.
U chorych na POChP w stadium umiarkowanym lub ciężkim, leczonych salmeterolem albo tiotropium, dodanie roflumilastu, w porównaniu z placebo, poprawiło czynność płuc wyrażoną wartością FEV1, nie zmniejszyło częstości jakichkolwiek zaostrzeń, zmniejszyło odsetek chorych, u których wystąpiło jakiekolwiek zaostrzenie, i wiązało się z częstszym występowaniem zdarzeń niepożądanych prowadzących do zaprzestania przyjmowania leku.
Według autorów badań roflumilast może być jedną z opcji leczenia u chorych, którzy dobrze ten lek tolerują.
U chorych z kardiomiopatią niedokrwienną lub o innej etiologii i z wydłużonym czasem trwania zespołu QRS (szczególnie >=150 ms), w I lub II klasie NYHA, wszczepienie ICD-CRT zmniejszyło ryzyko zgonu lub zdarzeń związanych z niewydolnością serca.
