medycyna praktyczna dla lekarzy
medycyna praktyczna dla lekarzy
Chłoniaki MALT żołądka to chłoniaki nieziarnicze, wywodzące się z limfocytów B, rozwijające się pierwotnie w żołądku, w obrębie strefy brzeżnej tkanki chłonnej związanej z błonami śluzowymi.
Zalecenia obejmują: definicję i zasady rozpoznania, badania przesiewowe, ryzyko rozwoju raka, nadzór endoskopowy, rolę markerów molekularnych, możliwości prewencji raka w przełyku Barretta oraz metody leczenia endoskopowego i chirurgicznego.
W tekście przedstawiono skrót zaleceń klinicznych opracowanych przez Association of Upper Gastrointestinal Surgeons of Great Britain and Ireland (AUGIS), British Society of Gastroenterology (BSG) oraz British Association of Surgical Oncology (BASO), opublikowanych w 2011 roku w "Gut". Na końcu artykułu, w tabelach opracowanych przez redakcję, zamieszczono definicje poszczególnych kategorii mocy dowodów naukowych oraz stopnie siły zaleceń, wykorzystane podczas tworzenia prezentowanych zaleceń.
Zaktualizowane w 2009 roku wytyczne zawierają oparte na danych naukowych zalecenia dotyczące wstępnego rozpoznania i dalszego postępowania u dorosłych i u dzieci z powikłanymi i niepowikłanymi zakażeniami wewnątrzbrzusznymi.
Duże badania kliniczne, których wyniki opublikowano ostatnio, podważyły powszechne przekonanie o zwiększaniu się ryzyka wystąpienia raka jelita grubego w miarę czasu trwania choroby zapalnej tego narządu. Za istotny czynnik ryzyka rozwoju dysplazji i raka uznaje się obecnie obraz endoskopowy błony śluzowej jelita grubego.
Dotychczas opublikowane dane epidemiologiczne na temat GIST są skąpe. Nieznana jest dokładna proporcja postaci GIST o różnej złośliwości (w tym GIST charakteryzujących się dużym ryzykiem nawrotu lub nieoperacyjnego rozsiewu). W Polsce liczba nowych chorych zgłaszanych rocznie do leczenia imatynibem wskazuje na nierozpoznawanie części przypadków GIST, mimo to z danych Rejestru Klinicznego GIST wynika, że nowotwory te stały się w ciągu ostatnich 2–4 lat najczęściej rozpoznawanym złośliwym nowotworem mezenchymalnym przewodu pokarmowego. Prezentowane aktualne zalecenia dotyczące diagnostyki i terapii tych nowotworów opracowano na podstawie danych z badań naukowych oraz doświadczenia ekspertów, a sformułowano na spotkaniu Rejestru Klinicznego GIST, które odbyło się 9 października 2010 roku w Krakowie.
Autor przedstawia wytyczne Amerykańskiego Towarzystwa Badań nad Chorobami Wątroby dotyczące diagnostyki i leczenia dorosłych chorych z wodobrzuszem w przebiegu marskości wątroby, w tym postępowanie w przypadkach wodobrzusza napiętego, wodobrzusza opornego, zespołu wątrobowo-nerkowego i samoistnego bakteryjnego zapalenia otrzewnej.
W artykule przedstawiono wybrane informacje, mające istotne znaczenie w praktyce klinicznej, dotyczące ryzyka krwawienia z przewodu pokarmowego związanego z przyjmowaniem leków przeciwpłytkowych, zapobiegania takim krwawieniom u chorych leczonych pochodną tienopirydyny oraz interakcji inhibitorów pompy protonowej z klopidogrelem.
Przed każdym rozpoczęciem leczenia żywieniowego należy rozważyć możliwość wystąpienia zespołu realimentacji – im większe niedożywienie, tym większe jest ryzyko wystąpienia tego powikłania. Kluczowe znaczenie ma monitorowanie stanu pacjenta i suplementacja niedoborów, a wartość energetyczną posiłków należy zwiększać ostrożnie.
Przedstawione w niniejszym Wydaniu Specjalnym wytyczne dotyczące postępowania w ostrej biegunce u dzieci w Europie zostały opublikowane w 2008 roku przez dwa towarzystwa naukowe – Europejskie Towarzystwo Gastroenterologii, Hepatologii i Żywienia Dzieci (European Society for Paediatric Gastroenterology, Hepatology and Nutrition – ESPGHAN) oraz Europejskie Towarzystwo Chorób Infekcyjnych Dzieci (European Society of Paediatric Infectious Diseases – ESPID)
Wytyczne dotyczące postępowania w ostrej biegunce u dzieci w Europie, oparte na wiarygodnych danych naukowych, stanowią wynik współpracy dwóch towarzystw – European Society for Paediatric Gastroenterology, Hepatology and Nutrition (ESPGHAN) oraz European Society for Paediatric Infectious Disease (ESPID).
Krwawienie z górnego odcinka przewodu pokarmowego (GOPP) stanowi znaczne obciążenie ekonomiczne i kliniczne. Częstość jego występowania waha się od 48 do 160 przypadków na 100 000 osób dorosłych na rok, a śmiertelność wynosi 10–14%.
Artykuł zawiera opracowane przez polskich ekspertów zalecenia na rok 2010 dotyczące leczenia przeciwwirusowego ostrego wirusowego zapalenia wątroby typu C oraz chorób przewlekłych spowodowanych zakażeniem HCV.
Artykuł zawiera opracowane opracowane przez polskich ekspertów zalecenia na rok 2010 dotyczące leczenia przeciwwirusowego przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B.
Choroba refluksowa przełyku (ChRP) może się objawiać w różny sposób. Poniżej przedstawiono zalecenia dotyczące postępowania w różnych zespołach klinicznych sugerujących refluks żołądkowo-przełykowy (RŻP) i ChRP w poszczególnych grupach wiekowych. Zostały one opracowane na podstawie dostępnych danych naukowych oraz uzgodnionej opinii członków Komitetu przygotowującego niniejsze wytyczne.
Refluks żołądkowo-przełykowy (RŻP) to przemieszczanie się treści żołądkowej do przełyku, niekiedy połączone z regurgitacjami i wymiotami. RŻP jest procesem fizjologicznym dotyczącym wszystkich grup wiekowych. Może występować wielokrotnie w ciągu dnia, najczęściej w trakcie przemijającego rozluźnienia dolnego zwieracza przełyku.
W artykule na podstawie aktualnego stanu wiedzy udzielono odpowiedzi na następujące pytania dotyczące WZW typu B: 1) jakie jest obecnie obciążenie związane z WZW typu B? 2) jaki jest przebieg naturalny WZW typu B? 3) jakie są korzyści i ryzyko związane z poszczególnymi metodami leczenia WZW typu B?; 4) których chorych na WZW typu B należy leczyć? 5) jakie parametry są przydatne w monitorowaniu leczenia i ocenie jego skuteczności? 6) jakie są główne cele i możliwości przyszłych badań nad WZW typu B?
W prezentowanym rozdziale przedstawiono definicje, patofizjologię i epidemiologię OZPŻ i OZDŻ.
Komentowany artykuł stanowi jedną z trzech części europejskich wytycznych ESPID/ESPGHAN dotyczących profilaktyki nieżytu żołądkowo-jelitowego o etiologii rotawirusowej (RVGE); ta część do tej pory nie była publikowana w języku polskim.
Pierwszy raz wytyczne wiodących europejskich towarzystw naukowych ESPID i ESPGHAN przygotowano wspólnie według wiarygodnej metodyki.
