medycyna praktyczna dla lekarzy
medycyna praktyczna dla lekarzy
Na podstawie przeglądu aktualnych danych opracowano i zaktualizowano zalecenia dotyczące opanowania ciśnienia tętniczego (zarówno jego obniżenia, jak i podwyższenia) u pacjentów ze świeżym udarem mózgu oraz ostrym krwotokiem śródmózgowym.
Opracowane, praktyczne wskazówki postępowania, dotyczące pamięci i myślenia u osób po udarze, wraz z komentarzem redakcyjnym. Wytyczne podzielono na cztery części: zapobieganie, rozpoznawanie, leczenie i rokowanie.
Przegląd nowych danych, pochodzących z badań klinicznych z randomizacją i obserwacyjnych, oraz zaleceń rozszerzających zakres stosowania trombolizy dożylnej, szczególnie w odniesieniu do kwalifikacji pacjentów w późnych oknach czasowych oraz osób ze względnymi przeciwwskazaniami do stosowania alteplazy.
Około 1/4 przypadków udaru wiąże się z poprzedzającym przemijającym napadem niedokrwienia mózgu. TIA może otworzyć wąskie okno czasowe, dające szansę zmniejszenia ryzyka długotrwałych powikłań i zgonu.
Komentarz dr. n. med. Krzysztofa Banaszkiewicza stanowi podsumowanie wytycznych European Academy of Neurology uzupełnione o wybrane zagadnienia.
Omówienie stanowiska European Academy of Neurology, European Respiratory Society, European Stroke Organization oraz European Sleep Research Society
Każda ilość ćwiczeń jest lepsza niż brak ruchu, nawet jeśli stan zdrowia nie pozwala pacjentowi na osiągnięcie zalecanych celów.
W artykule przedstawiono aktualne wytyczne amerykańskie dotyczące oceny ryzyka złamania oraz niefarmakologicznej i farmakologicznej prewencji osteoporozy posteroidowej.
Zespoły otępienne występują u 5–16% osób w wieku 65–85 lat, zaś u osób po 85. roku życia problem ten może dotyczyć nawet 40% populacji. Wiele z tych osób doświadcza epizodów psychotycznych będących poważnym problemem zarówno dla pacjentów, jak i dla ich opiekunów.
Zespoły otępienne są obecnie jednym z najpoważniejszych problemów zdrowia publicznego. W niniejszym opracowaniu przedstawiono wnioski płynące z przygotowanych przez ekspertów British Association for Psychopharmacology trzeciego wydania wytycznych postępowania klinicznego w przypadkach otępień o rozmaitej etiologii.
W artykule przedstawiono zalecenia EULAR i EFORT dotyczące leczenia złamań osteoporotycznych u osób po 50. roku życia, organizacji opieki po złamaniu, oceny ryzyka kolejnego złamania, rehabilitacji oraz leczenia niefarmakologicznego i farmakologicznego.
Omówienie artykułu 2016 ESC Guidelines for the diagnosis and treatment of acute and chronic heart failure.
W oryginalnym artykule, który został podsumowany w tym opracowaniu, zebrano wytyczne dotyczące leczenia starszych chorych na RJG. Stwierdzono, że gorsze wyniki leczenia operacyjnego chorych na RJG w wieku podeszłym (w porównaniu z grupą młodszych chorych) są związane przede wszystkim ze zwiększoną chorobowością i śmiertelnością w pierwszym roku leczenia.
Osoby starsze nie były i nie są dostatecznie szeroko reprezentowane w badaniach klinicznych, co pociąga za sobą ograniczenie liczby dostępnych danych, a także zmniejszenie dostępności dowodów pierwszego poziomu wiarygodności odnoszących się do postępowania w tej grupie wiekowej.
W artykule przedstawiono najbardziej przydatne w praktyce klinicznej fragmenty wytycznych brytyjskich dotyczących postępowania w pozaszpitalnym i szpitalnym zapaleniu płuc u dorosłych, w tym zalecenia odnoszące się do oceny ciężkości choroby, wykonywania badań mikrobiologicznych i stosowania antybiotyków.
Stanowisko NBHA wprowadza pojęcie osteoporozy rozumianej jako zwiększone ryzyko złamania i uzupełnia stanowisko J. Kanisa (WHO 2008), który wprowadził metodę FRAX do identyfikacji „kogo leczyć”. Rozpoznanie choroby zawsze wskazuje na konieczność leczenia, ale niekoniecznie określa metodę.
Radioterapia jest składową schematów terapeutycznych stosowanych w leczeniu wielu nowotworów litych, jednak zasób danych uzasadniających możliwość i bezpieczeństwo użycia tej metody u osób starszych jest ograniczony. Odsetek chorych na nowotwory złośliwe w wieku ≥70 lat stale się zwiększa, ale chorzy ci rzadko uczestniczą w badaniach klinicznych. International Society of Geriatric Oncology (SIOG) zgromadziło dostępne dane na temat możliwości zastosowania radioterapii u starszych chorych oraz wskazało obszary wymagające dalszych badań w tym zakresie.
W artykule przedstawiono zalecenia dotyczące: badań przesiewowych w kierunku cukrzycy, prewencji cukrzycy typu 2, zasad stosowania leków u osób w podeszłym wieku, oceny ryzyka i prewencji upadków, rozpoznawania i leczenia zaburzeń depresyjnych, postępowania w bólu, leczenia cukrzycy w domach opieki oraz postępowania u schyłku życia.
Według wytycznych IDF z 2013 r. wszystkim chorym na cukrzycę typu 2 w wieku >70 lat i ich opiekunom należy zapewnić możliwość indywidualnego szkolenia, którego formę trzeba dostosować do możliwości osoby starszej.
W artykule przedstawiono zalecenia dotyczące: zwiększania udziału chorych i/lub ich opiekunów w leczeniu cukrzycy, leczenia cukrzycy, postępowania w nadciśnieniu tętniczym i zaburzeniach lipidowych, czynników ryzyka sercowo-naczyniowego innych niż cukrzyca, diabetologicznej opieki szpitalnej, postępowania w przewlekłych powikłaniach cukrzycy (nefropatii, retinopatii, neuropatii, zespole stopy cukrzycowej), hipoglikemii oraz ostrych powikłań cukrzycy związanych z hiperglikemią.
