1 Klinika Endokrynologii Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego w Warszawie
2 Klinika i Poliklinika Reumatologii, Instytut Reumatologii w Warszawie
Na podstawie: N.B. Watts, R.A. Adler, J.P. Bilezikian, M.T. Drake, R. Eastell, E.S. Orwoll, J.S. Finkelstein: Osteoporosis in men: an Endocrine Society clinical practice guideline. The Journal of Clinical Endocrinology and Metabolism, 2012; 97: 1802–1822
Skróty: AR – receptory androgenowe, BKKU – bliższy koniec kości udowej, BMD – gęstość mineralna kości, DHT – dihydrotestosteron, DXA – dwuwiązkowa absorpcjometria rentgenowska, ER – receptory estrogenowe, GnRH – gonadoliberyna, GKS – glikokortykosteroid(y), RTG – radiogram, TDS – zespół niedoboru testosteronu
Wprowadzenie
Powszechnie się uważa, że osteoporoza dotyczy przede wszystkim kobiet po menopauzie. Jednak w ostatnim dziesięcioleciu zaistniała i utrwaliła się świadomość, że utrata masy kostnej stanowi również nieodłączny element starzenia się mężczyzn. Częstość złamań osteoporotycznych, zarówno u mężczyzn, jak i u kobiet, jest różna w poszczególnych krajach, jednak wszędzie gwałtownie rośnie, ponieważ tak kobiety, jak i mężczyźni żyją coraz dłużej. Stąd na całym świecie wzrasta liczba ludzi starych, predysponowanych do takich złamań. Na problem osteoporozy i związanych z nią złamań kości u kobiet zwraca się uwagę od 20–30 lat. Jednocześnie większość lekarzy pozostaje nieświadoma poważnych implikacji zdrowotnych tych złamań, w związku z czym większość kobiet zagrożonych złamaniami nie jest kierowana na dalsze badania diagnostyczne oceniające stan ich układu kostnego, a także nie otrzymuje żadnego leczenia pomimo jego dostępności. Nieświadomość zagrożenia osteoporozą i złamaniami u mężczyzn jest dziś porównywalna z sytuacją kobiet przed 50 laty.
