Korzystając ze stron oraz aplikacji mobilnych Medycyny Praktycznej, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki oraz zgodnie z polityką Medycyny Praktycznej dotyczącą plików cookies.
Jestem lekarzem Jestem pacjentem

Długoterminowe bezpieczeństwo stosowania inhibitorów pompy protonowej

Długoterminowe bezpieczeństwo stosowania inhibitorów pompy protonowejOcena: (5.00/5 z 1 ocen)
25.06.2015
Na podstawie: Attwood S.E., Ell C., Galmiche J.P. i wsp.: Long-term safety of proton pump inhibitor therapy assessed under controlled, randomised clinical trial conditions: data from the SOPRAN and LOTUS studies
Opracował lek. med. Władysław Januszewicz
Aliment Pharmacol. Ther. 2015; 41 (11): 1162–1174

Stosowanie inhibitorów pompy protonowej (IPP) jest podstawową metodą kontroli objawów choroby refluksowej przełyku, zarówno w terapii krótko-, jak i długoterminowej. Przeprowadzone dotychczas badania kliniczne oraz wieloletnie doświadczenia z tymi preparatami wskazują na zadowalający profil bezpieczeństwa tego leczenia. Wśród najczęstszych działań niepożądanych IPP wymienia się ból głowy, ból brzucha, biegunkę, wzdęcie, nudności/wymioty i zaparcia. Obawy wynikające z długoterminowego stosowania IPP, na podstawie dostępnych danych klinicznych, dotyczą zwiększonego ryzyka zapalenia płuc i infekcji jelitowych (np. Clostridium difficile), zaburzeń wchłaniania jelitowego i niedoborów pokarmowych (głównie witaminy B12 i żelaza), zwiększonego ryzyka osteoporotycznych złamań kostnych i zwiększonego ryzyka rozwoju różnych nowotworów.

W celu weryfikacji długoterminowego bezpieczeństwa stosowania IPP Attwood i wsp. dokonali analizy danych pochodzących z dwóch dużych badań klinicznych o akronimie SOPRAN i LOTUS, w których porównywano skuteczność farmakoterapii choroby refluksowej (esomprezaolem lub omeprazolem) z metodami chirurgicznymi (otwarta lub laparoskopowa operacja antyrefluksowa). W badaniu SOPRAN działania niepożądane oceniono u 298 pacjentów w ciągu 12 lat obserwacji w ramieniu leczonym omeprazolem, natomiast w badaniu LOTUS uwzględniono 514 pacjentów, których obserwowano przez 5 lat.

Wnioski płynące z tych obserwacji wskazują, że częstość występowania zdarzeń niepożądanych w grupach leczonych IPP i metodami chirurgicznymi jest podobna. Nie wykazano różnicy w częstości występowania chorób infekcyjnych przewodu pokarmowego i płuc, a także chorób sercowo-naczyniowych i chorób nowotworowych. W obydwu grupach odnotowano jedno złamanie szyjki kości udowej. Wyniki badań laboratoryjnych, uwzględniających morfologię krwi, aktywność enzymów wątrobowych, stężenia elektrolitów oraz witamin D i B12 nie zmieniały się istotnie w czasie. Zgodnie z przewidywaniami, w grupie leczonej IPP wykazano zwiększone stężenia gastryny i chromograniny A, zwłaszcza w pierwszym roku stosowania tych preparatów.

Długoterminowe bezpieczeństwo stosowania inhibitorów pompy protonowejOcena: (5.00/5 z 1 ocen)

Dodaj swoją opinię

Dodawanie komentarzy tylko dla zalogowanych osób zawodowo związanych z ochroną zdrowia i uprawnionych do wystawiania recept lub osób prowadzących obrót produktami leczniczymi oraz studentów medycyny.

Quiz

Zadaj pytanie ekspertowi

Masz wątpliwości w zakresie leczenia chorób żołądka, przełyku, trzustki? Nie wiesz jak postąpić? Wyślij pytanie, dostaniesz indywidualną odpowiedź eksperta!