Szanowni Państwo,

Medycyna Praktyczna wykorzystuje w swoich serwisach pliki cookies i inne pokrewne technologie. Używamy cookies w celu dostosowania naszych serwisów do Państwa potrzeb oraz do celów analitycznych i marketingowych. Korzystamy z cookies własnych oraz innych podmiotów – naszych partnerów biznesowych.

Ustawienia dotyczące cookies mogą Państwo zmienić samodzielnie, modyfikując ustawienia przeglądarki internetowej. Informacje dotyczące zmiany ustawień oraz szczegóły dotyczące wykorzystania wspomnianych technologii zawarte są w naszej Polityce Prywatności.

Korzystając z naszych serwisów bez zmiany ustawień przeglądarki internetowej wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie plików cookies i podobnych technologii, opisanych w Polityce Prywatności.

Państwa zgoda jest dobrowolna, jednak jej brak może wpłynąć na komfort korzystania z naszych serwisów. Udzieloną zgodę mogą Państwo wycofać w każdej chwili, co jednak pozostanie bez wpływu na zgodność z prawem przetwarzania dokonanego wcześniej na podstawie tej zgody.

Klikając przycisk Potwierdzam, wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie wyżej wymienionych technologii oraz potwierdzacie, że ustawienia przeglądarki są zgodne z Państwa preferencjami.

Koagulologia – postępy 2006

10.09.2007
prof. dr hab. med. Krystyna Zawilska
Pracownia Hemostazy Katedry i Kliniki Hematologii i Chorób Rozrostowych Układu Krwiotwórczego AM im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu

Skróty:
ASA – kwas acetylosalicylowy,
ChvW – choroba von Willebranda,
HDCz – heparyna drobnocząsteczkowa,
HNF – heparyna niefrakcjonowana,
IPM – immunologiczna plamica małopłytkowa,
rVIIa – rekombinowany czynnik VIIa,
vWF – czynnik von Willebranda,
ZAF – zespół antyfosfolipidowy,
ZPM – zakrzepowa plamica małopłytkowa,
ŻChZZ – żylna choroba zakrzepowo-zatorowa

Główne punkty

  • W leczeniu postaci opornych immunologicznej plamicy małopłytkowej lub nawrotów po splenektomii coraz szersze zastosowanie znajduje rituksymab.
  • Pomiary aktywności lub stężenia metaloproteinazy ADAMTS13, której niedobór odgrywa znaczącą rolę w patogenezie zakrzepowej plamicy małopłytkowej, umożliwiają ustalenie wskazań do leczenia wymianami osocza, ocenę wyników leczenia, a także wczesne rozpoznawanie nawrotu choroby.
  • Poza predyspozycją genetyczną do powstawania inhibitorów w hemofilii A usposabia przetaczanie rekombinowanych preparatów czynnika VIII.
  • U chorych ze świeżym udarem krwotocznym mózgu zastosowanie rekombinowanego czynnika VIIa przyczynia się do zmniejszenia objętości krwiaka i zmniejsza śmiertelność. Bezpieczeństwo jego stosowania w innych wskazaniach, poza hemofilią lub niedoborem czynnika VII, wymaga dalszych badań.
  • W 2006 roku zmodyfikowano obowiązującą od 1994 roku klasyfikację choroby von Willebranda.
  • Mała "profilaktyczna" dawka kwasu acetylosalicylowego (ASA) zwiększa około 2-krotnie ryzyko klinicznie istotnego krwawienia z przewodu pokarmowego lub krwotoku mózgowego, przy czym nie stwierdzono różnic zależnych od dawki w zakresie 75–325 mg/d. Bezwzględne ryzyko wystąpienia klinicznie istotnego powikłania krwotocznego związanego ze stosowaniem ASA jest jednak niewielkie – rocznie jeden z 800 chorych otrzymujących ASA w małej dawce jest narażony na to powikłanie.
  • Fondaparynuks zmniejsza śmiertelność i częstość dorzutu zawału serca u chorych z ostrym zespołem wieńcowym z uniesieniem odcinka ST, w porównaniu z heparyną niefrakcjonowaną albo z placebo, bez zwiększenia częstości powikłań krwotocznych. U chorych, u których wykonano pierwotną angioplastykę wieńcową, lepsze wyniki uzyskano jednak, stosując heparynę niefrakcjonowaną.
  • Międzynarodowy zespół ekspertów ogłosił uzupełnienia do kryteriów z Sapporo rozpoznawania zespołu antyfosfolipidowego.
  • U chorych z wrodzonym niedoborem naturalnych antykoagulantów (antytrombiny, białka C, białka S) współistnienie dodatkowego defektu i dołączenie się nabytych czynników ryzyka znamiennie zwiększa częstość występowania żylnej choroby zakrzepowozatorowej (ŻChZZ).
  • W ciągu 6 miesięcy od rozpoznania nowotworu ŻChZZ występuje z częstością 12,3/1000 chorych, a roczna zachorowalność jest 12-krotnie większa w porównaniu z ryzykiem zakrzepowym w populacji ogólnej. Częstość zakrzepicy jest największa u chorych na nowotwory kości, jajnika, mózgu oraz trzustki. Zachorowalność na ŻChZZ wzrasta w przypadku występowania przerzutów, w przebiegu chemioterapii oraz u chorych leczonych hormonalnie. Radioterapia i leczenie chirurgiczne nie zwiększają zagrożenia zakrzepowego.
  • Opublikowano zmodyfikowany algorytm diagnostyki zatorowości płucnej, w którym nie przewiduje się już wykonywania scyntygrafii płucnej, a podstawowym badaniem obrazowym jest wielorzędowa tomografia komputerowa z programem naczyniowym (angio-TK).
  • Mała częstość powikłań krwotocznych powinna stanowić argument wskazujący na konieczność stosowania profilaktyki przeciwzakrzepowej u większości chorych poddawanych zabiegom operacyjnym.
  • U chorych z niewydolnością nerek (klirens kreatyniny =<30 ml/min) stwierdza się podczas leczenia standardowymi dawkami enoksaparyny nadmierny wzrost aktywności antyXa, co się wiąże z 2–3-krotnym zwiększeniem częstości powikłań krwotocznych w porównaniu z pacjentami z prawidłową czynnością nerek. Po zmniejszeniu dawek enoksaparyny w zależności od klirensu kreatyniny lub aktywności antyXa w osoczu częstość powikłań krwotocznych jest mniejsza, ale problem ten wymaga dalszych badań.
  • Zwiększone stężenie dimeru D po 1 miesiącu od zakończenia wtórnej profilaktyki przeciwzakrzepowej wiąże się z ponad 2-krotnie większym ryzykiem nawrotu ŻChZZ i może stanowić wskazanie do przedłużenia czasu trwania wtórnej profilaktyki przeciwzakrzepowej.
  • Samokontrola INR oznaczanego we krwi włośniczkowej za pomocą przenośnego aparatu podobnego do glukometru znacznie zwiększa skuteczność i bezpieczeństwo leczenia doustnym antykoagulantem.
  • Leczenie pentasacharydem o przedłużonym działaniu – idraparynuksem podawanym bez kontroli laboratoryjnej 1 raz w tygodniu s.c. w ciągu 3 albo 6 miesięcy chorym na zakrzepicę żył głębokich jest podobnie skuteczne i bezpieczne jak standardowe leczenie heparyną i doustnym antykoagulantem. Lek ten nie sprawdza się natomiast w leczeniu zatorowości płucnej z powodu zwiększonej częstości nawrotów.
  • O tym się mówi

    • Co z tymi SOR-ami?
      Pozorne działania nie poprawią funkcjonowania SOR-ów i Izb Przyjęć. Fundamentalnym problemem jest skrajne niedofinansowanie. A po pieniądze musimy zgłosić się my. Nie tylko lekarze, personel medyczny. My, obywatele – pisze Bartosz Fiałek z OZZL.
    • 6 proc. PKB na zdrowie? W 2050 roku
      W najbliższej dekadzie powinniśmy zapomnieć o 6 proc. PKB na zdrowie – wynika z opublikowanego we wtorek Wieloletniego Planu Finansowego Państwa na lata 2019-2022. Dokument Ministerstwa Finansów wskazuje, że w najbliższych latach wydatki na zdrowie będą oscylować wokół 4,5 proc. PKB.
    • Idzie nowe na SOR-ach
      Będą zmiany w funkcjonowaniu szpitalnych oddziałów ratunkowych. Od 1 października w największych SOR-ach obowiązkowo zostanie wdrożony system triage.