Szanowni Państwo,

Medycyna Praktyczna wykorzystuje w swoich serwisach pliki cookies i inne pokrewne technologie. Używamy cookies w celu dostosowania naszych serwisów do Państwa potrzeb oraz do celów analitycznych i marketingowych. Korzystamy z cookies własnych oraz innych podmiotów – naszych partnerów biznesowych.

Ustawienia dotyczące cookies mogą Państwo zmienić samodzielnie, modyfikując ustawienia przeglądarki internetowej. Informacje dotyczące zmiany ustawień oraz szczegóły dotyczące wykorzystania wspomnianych technologii zawarte są w naszej Polityce Prywatności.

Korzystając z naszych serwisów bez zmiany ustawień przeglądarki internetowej wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie plików cookies i podobnych technologii, opisanych w Polityce Prywatności.

Państwa zgoda jest dobrowolna, jednak jej brak może wpłynąć na komfort korzystania z naszych serwisów. Udzieloną zgodę mogą Państwo wycofać w każdej chwili, co jednak pozostanie bez wpływu na zgodność z prawem przetwarzania dokonanego wcześniej na podstawie tej zgody.

Klikając przycisk Potwierdzam, wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie wyżej wymienionych technologii oraz potwierdzacie, że ustawienia przeglądarki są zgodne z Państwa preferencjami.

Minuta medycznej prasówki – 17.08.2018

16.08.2018

Nasi redaktorzy polecają lekturę najciekawszych artykułów, które ukazały się ostatnio w prasie medycznej.

Analogi insuliny vs insulina izofanowa w leczeniu cukrzycy typu 2

Lipska K.J., Parker M.M., Moffet H.H. i wsp.: Association of Initiation of Basal Insulin Analogs vs Neutral Protamine Hagedorn Insulin With Hypoglycemia-Related Emergency Department Visits or Hospital Admissions and With Glycemic Control in Patients With Type 2 Diabetes. JAMA. 2018 Jul 3; 320 (1): 53-62. doi: 10.1001/jama.2018.7993. PubMed PMID: 29936529
Crowley M.J., Maciejewski M.L.: Revisiting NPH Insulin for Type 2 Diabetes: Is a Step Back the Path Forward? JAMA, 2018 Jul 3; 320 (1): 38-39. doi: 10.1001/jama.2018.8033. PubMed PMID: 29936528

Stosowanie analogów insulin podstawowych i insuliny izofanowej (neutral protamine Hagedorn – NPH) w początkowym leczeniu chorych na cukrzycę typu 2 powodowało podobne efekty metaboliczne.

Zasadność rozpoczynania insulinoterapii u pacjentów z cukrzycą typu 2 od analogów insuliny vs insuliny izofanowej nie jest jednoznaczna, nawet po uwzględnieniu 2–10 razy większego kosztu leczenia analogami insuliny.

W badaniu kohortowym z retrospektywnym zbieraniem danych przeanalizowano efekty stosowania różnych insulin u >25 400 pacjentów przyjętych do szpitala lub szpitalnego oddziału ratunkowego (SOR) z powodu hipoglikemii w ciągu 1 roku od początku leczenia. W obu przypadkach wyniki nie były istotne statystycznie, stwierdzono jednak nieznaczną przewagę na korzyść insuliny izofanowej: dla przyjęcia na SOR i hospitalizacji odsetek wynosił 8,8 zdarzeń na 1000 osobolat u pacjentów leczonych insuliną izofanową oraz 11,9 zdarzeń na 1000 osobolat u pacjentów leczonych analogami insuliny. Podobne wyniki zaobserwowano u pacjentów dopasowanych pod względem różnych czynników ryzyka wystąpienia hipoglikemii. Stężenie hemoglobiny glikowanej (HbA1c) zmniejszyło się z 9,4% w obu grupach do 7,9% w grupie otrzymującej insulinę izofanową oraz do 8,2% w grupie leczonej analogami insuliny.

W towarzyszącym komentarzu redakcyjnym autorzy podają w wątpliwość sens stosowania nowszych, coraz droższych rodzajów analogów insuliny.

Korzyści ze stosowania manewrów rekrutacyjnych u pacjentów z ARDS

Bhattacharjee S., Soni K.D., Maitra S.: Recruitment maneuver does not provide any mortality benefit over lung protective strategy ventilation in adult patients with acute respiratory distress syndrome: a meta-analysis and systematic review of the randomized controlled trials. J. Intensive Care, 2018 Jun 26; 6: 35. doi: 10.1186/s40560-018-0305-9 eCollection 2018. PubMed PMID: 29983985; PubMed Central PMCID: PMC6019312

Stosowanie manewrów rekrutacyjnych pęcherzyków płucnych u pacjentów z niedotlenieniem związanym z zespołem ostrej niewydolności oddechowej (ARDS) nie przynosiło jednoznacznych korzyści.

Lekarze w codziennej praktyce mierzą się z wyzwaniem, jakim jest głębokie, utrzymujące się niedotlenienie u pacjentów z ARDS. Zastosowanie w tej sytuacji manewrów rekrutacyjnych pozostaje kontrowersyjne.

W metaanalizie autorzy uwzględnili dane z 7 badań z randomizacją, którymi objęto 2480 pacjentów. Oszacowane ryzyko zgonu, choć nieznacznie mniejsze w grupie, w której wykonano manewry rekrutacyjne, nie uległo istotnej redukcji (podczas najdłuższego okresu obserwacji ryzyko względne wynosiło 0,93; 95% CI: 0,80–1,08). Okresy pobytu chorych na oddziale intensywnej terapii i w szpitalu były podobne.

Autorzy podsumowują, że manewry rekrutacyjne nie przynoszą korzyści u pacjentów wentylowanych zgodnie z obecnymi standardami.

Efekty przezczaszkowej stymulacji magnetycznej w leczeniu depresji

Yesavage J.A., Fairchild J.K., Mi Z. i wsp., VA Cooperative Studies Program Study Team: Effect of Repetitive Transcranial Magnetic Stimulation on Treatment-Resistant Major Depression in US Veterans: A Randomized Clinical Trial. JAMA Psychiatry. 2018 Jun 27. doi: 10.1001/jamapsychiatry.2018.1483. [Epub ahead of print] PubMed PMID: 29955803. Nemeroff C.B.: The Search for Treatments for Veterans With Major Depression: Of Paramount Importance, yet Still Elusive. JAMA Psychiatry, 2018 Jun 27. doi: 10.1001/jamapsychiatry.2018.1591 [Epub ahead of print] PubMed PMID: 29955814

Nie wykazano przewagi powtarzanej przezczaszkowej stymulacji magnetycznej (repetitive transcranial magnetic stimulation – rTMS) nad pozorną stymulacją u pacjentów z dużą, oporną na leczenie depresją, objętych opieką medyczną w ramach amerykańskiego systemu ochrony zdrowia dla weteranów (Veterans Affairs).

Badaniem z randomizacją objęto 164 weteranów w większości płci męskiej, przebywających w centrach medycznych dla weteranów chorujących na depresję oporną na leczenie – zgodnie z definicją niepoddającą się terapii po ≥2 próbach podawania leków. Plan leczenia obejmował od 20 do 30 sesji przezczaszkowej stymulacji magnetycznej lewej kory przedczołowej w blokach po 5 sesji w ciągu od 5 do 12 dni. Podczas każdej sesji wykonywano 4000 impulsów stymulujących (10 Hz) lub impulsów pozorowanych. Wszyscy pacjenci kontynuowali rozpoczęte wcześniej leczenie farmakologiczne.

Pod koniec fazy aktywnej leczenia remisja depresji wystąpiła u 40,7% pacjentów otrzymujących przezczaszkową stymulację magnetyczną, w porównaniu z 37,4% tych, którzy otrzymywali interwencję pozorowaną (różnica nieistotna statystycznie).

Autorzy skomentowali bardzo duży odsetek remisji depresji w obu grupach i ten efekt przypisali bliskiemu kontaktowi z personelem medycznym z prawie codziennymi interakcjami oraz ścisłemu nadzorowi nad przyjmowanymi jednocześnie lekami. Zauważyli także, że brak różnic między grupami nie pokrywa się z poprzednim badaniem z udziałem cywilów, w którym poprawę zaobserwowano u 14% pacjentów leczonych powtarzaną przezczaszkową stymulacją medyczną – w porównaniu z 5% z grupy kontrolnej.

Profesor Andrzej Szczeklik

Profesor Kliniki Chorób Wewnętrznych Uniwersytetu Jagiellońskiego, pisarz eseista i filozof medycyny, wiceprezes Polskiej Akademii Umiejętności, animator Akademii Młodych "PAUeczka Akademicka".