Szanowni Państwo,

Medycyna Praktyczna wykorzystuje w swoich serwisach pliki cookies i inne pokrewne technologie. Używamy cookies w celu dostosowania naszych serwisów do Państwa potrzeb oraz do celów analitycznych i marketingowych. Korzystamy z cookies własnych oraz innych podmiotów – naszych partnerów biznesowych.

Ustawienia dotyczące cookies mogą Państwo zmienić samodzielnie, modyfikując ustawienia przeglądarki internetowej. Informacje dotyczące zmiany ustawień oraz szczegóły dotyczące wykorzystania wspomnianych technologii zawarte są w naszej Polityce Prywatności.

Korzystając z naszych serwisów bez zmiany ustawień przeglądarki internetowej wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie plików cookies i podobnych technologii, opisanych w Polityce Prywatności.

Państwa zgoda jest dobrowolna, jednak jej brak może wpłynąć na komfort korzystania z naszych serwisów. Udzieloną zgodę mogą Państwo wycofać w każdej chwili, co jednak pozostanie bez wpływu na zgodność z prawem przetwarzania dokonanego wcześniej na podstawie tej zgody.

Klikając przycisk Potwierdzam, wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie wyżej wymienionych technologii oraz potwierdzacie, że ustawienia przeglądarki są zgodne z Państwa preferencjami.

Znaczenie obrazowania dyfuzji i perfuzji RM w rozpoznawaniu świeżego udaru niedokrwiennego – omówienie wytycznych AAN

Znaczenie obrazowania dyfuzji i perfuzji RM w rozpoznawaniu świeżego udaru niedokrwiennego – omówienie wytycznych American Academy of Neurology

03.03.2011
Omówienie artykułu Evidence-based guideline: The role of diffusion and perfusion MRI for the diagnosis of acute ischemic stroke Report of the Therapeutics and Technology Assessment Subcommittee of the American Academy of Neurology
P.D. Schellinger, R.N. Bryan, L.R. Caplan, J.A. Detre, R.R. Edelman, C. Jaigobin, C.S. Kidwell, J.P. Mohr, M. Sloan, A.G. Sorensen and S. Warach
Neurology 2010; 75: 177–185

Opracował dr med. Marek Bodzioch
Konsultował i komentował prof. dr hab. med. Marek Sąsiadek

Wprowadzenie

Szybka diagnostyka neuroobrazowa pacjenta z podejrzeniem świeżego udaru mózgu pozwala potwierdzić rozpoznanie oraz zróżnicować etiologię niedokrwienną i krwotoczną, co ma podstawowe znaczenie dla prawidłowej kwalifikacji pacjentów do leczenia trombolitycznego, jedynej dostępnej obecnie metody przyczynowego leczenia udaru niedokrwiennego. W tym celu najczęściej wykonuje się standardowe badanie tomografii komputerowej (TK) bez podawania środka kontrastowego. Zaletami TK są powszechna dostępność i duża czułość w wykrywaniu świeżego krwawienia wewnątrzczaszkowego. Poważnym ograniczeniem TK jest jednak mała wydajność diagnostyczna w wykrywaniu samego ogniska niedokrwiennego we wczesnym okresie udaru, szczególnie w pierwszych 3–4,5 godzinach od początku objawów, kiedy można zastosować leczenie trombolityczne. W badaniu, w którym przeprowadzono analizę post hoc obrazów TK uzyskanych w ciągu 3 godzin od początku udaru, wczesne radiologiczne zmiany niedokrwienne stwierdzono zaledwie u 31% chorych.[1] Średnią czułość TK w wykrywaniu zmian niedokrwiennych mózgu w ciągu 6 godzin od udaru ocenia się na 40–60%.[2] Znacznie większą wydajność diagnostyczną w wykrywaniu wczesnych zmian niedokrwiennych mają techniki obrazowania dyfuzji (diffusion-weighted imaging – DWI) i perfuzji (perfusion-weighted imaging – PWI) rezonansu magnetycznego (RM).[3]

Napisz do nas

Zadaj pytanie ekspertowi, przyślij ciekawy przypadek, zgłoś absurd, zaproponuj temat dziennikarzom.
Pomóż redagować portal.
Pomóż usprawnić system ochrony zdrowia.