medycyna praktyczna dla lekarzy
medycyna praktyczna dla lekarzy
W 2009 roku podjęto decyzję o wydaniu jednej celowanej na konkretne zagadnienia aktualizacji zaleceń dotyczących postępowania w zawale serca z uniesieniem odcinka ST (STEMI) i przezskórnych interwencji wieńcowych (PCI).
W niedawno opublikowanych wytycznych European Society of Cardiology (ESC) dotyczących prewencji, rozpoznawania i leczenia infekcyjnego zapalenia wsierdzia (IZW)[1] uznano, że IZW jest chorobą ciągle ulegającą przeobrażeniom, która mimo postępów diagnostyki i terapii jest wciąż bardzo niebezpieczna i stanowi wyzwanie dla lekarzy.
Ponownie podkreślono znaczenie oceny całkowitego ryzyka sercowo-naczyniowego u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym w aspekcie optymalizacji decyzji dotyczących rozpoczęcia leczenia, jego intensywności oraz celów.
Autorka szczegółowo omawia zalecenia ekspertów amerykańskich towarzystw kardiologicznych dotyczące interpretacji elektrokardiogramu, zawarte w 6-częściowym stanowisku.
W poprzednich wytycznych dotyczących ostrej niewydolności serca (ONS), wydanych przez towarzystwa europejskie i towarzystwa północnoamerykańskie, odmienne było podejście odnoście do istotnych zagadnień, takich jak postępowanie z wolemią oraz stosowanie leków rozszerzających naczynia i leków o dodatnim działaniu inotropowym.
Aby nadążyć za ciągłym dopływem danych naukowych i sprawniej reagować na nowe dane, American College of Cardiology (ACC) i American Heart Association (AHA) opublikowały ostatnio pierwszą wybiórczą aktualizację wytycznych postępowania w niewydolności serca (NS) u dorosłych.
Celem polskich wytycznych profilaktyki i leczenia żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ) jest zwiększenie bezpieczeństwa chorych poprzez właściwe zapobieganie oraz prawidłowe leczenie zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) i zatorowości płucnej (ZP), a także odpowiednie postępowanie w razie wystąpienia powikłań leczenia przeciwkrzepliwego.
W artykule przedstawiono w skrócie aktualne wytyczne Europejskiego Towarzystwa Kardiologicznego dotyczące świeżego zawału serca z uniesieniem odcinków ST, w tym następujące zagadnienia: definicję świeżego zawału serca, patogenezę i ocenę ryzyka, postępowanie wstępne, rozpoznanie, leczenie przeciwbólowe, zmniejszające duszność i niepokój, leczenie reperfuzyjne, rutynowe leczenie farmakologiczne w ostrej fazie zawału, postępowanie w zawale prawej komory, w zawale u chorego na cukrzycę, w zawale u chorego z niewydolnością nerek i w powikłaniach świeżego zawału serca, a także rehabilitację i prewencję wtórną.
European Society of Cardiology (ESC) opublikowało nowe wytyczne dotyczące leczenia chorych z zawałem serca z uniesieniem odcinka ST (ST-segment elevation myocardial infarction – STEMI), które zastępują wytyczne ESC z 2003 roku.
Artykuł zawiera wybrane podstawowe informacje na temat mechanizmów działania niepożądanego na przewód pokarmowy niesteroidowych leków przeciwzapalnych, w tym kwasu acetylosalicylowego i klopidogrelu, oraz zalecenia dotyczące zmniejszania ryzyka powikłań żołądkowo-jelitowych podczas stosowania tych leków.
W artykule przedstawiono w skrócie aktualne wytyczne Europejskiego Towarzystwa Kardiologicznego dotyczące postępowania w ostrej zatorowości płucnej, w tym następujące zagadnienia: czynniki ryzyka, klasyfikację ciężkości choroby, zasady ustalania rozpoznania, metody leczenia, profilaktykę wtórną.
European Society of Cardiology (ESC) opublikowało w 2008 roku doskonały zbiór wytycznych dotyczących rozpoznawania i leczenia ostrej zatorowości płucnej (ZP).
Udar mózgu jest ważną przyczyną zgonów, niepełnosprawności i cierpienia w Polsce i innych krajach europejskich. Oprócz tego znaczne są ekonomiczne konsekwencje udaru mózgu, wynikające z wydatków na opiekę zdrowotną i z utraconej produktywności.
W artykule przedstawiono najważniejsze praktyczne informacje z aktualnych wytycznych Europejskiego Towarzystwa Kardiologicznego dotyczących niewydolności serca, w tym następujące aspekty niewydolności przewlekłej: 1) definicja i klasyfikacja; 2) etiologia; 3) postępowanie diagnostyczne; 4) leczenie niefarmakologiczne; 5) leczenie farmakologiczne; 6) leczenie inwazyjne; 7) postępowanie w zaburzeniach rytmu i przewodzenia w niewydolności serca; 8) postępowanie w sytuacjach szczególnych, takich jak nadciśnienie tętnicze, cukrzyca, upośledzenie czynności nerek, przewlekła obturacyjna choroba płuc, niedokrwistość, wyniszczenie, dna moczanowa, wrodzona wada serca, podeszły wiek; oraz niewydolności ostrej – 9) definicja, etiologia i klasyfikacja; 10) rozpoznanie i ocena wstępna; 11) monitorowanie nieinwazyjne i inwazyjne; 12) leczenie; a także wskazania do rozważenia opieki paliatywnej.
Artykuł zawiera wybrane praktyczne informacje i zalecenia z aktualnych wytycznych opracowanych przez amerykańskie towarzystwa kardiologiczne, dotyczące: 1) oceny ryzyka sercowego, 2) badań diagnostycznych i monitorowania; 3) leczenia farmakologicznego; 4) rewaskularyzacji wieńcowej przed operacją pozasercową.
Artykuł zawiera praktyczne informacje wybrane z aktualnego stanowiska American Heart Association dotyczącego nadciśnienia tętniczego opornego. Przedstawiono w nim: 1) definicję, częstość występowania i rokowanie, 2) przyczyny oporności rzekomej, 3) czynniki odpowiedzialne za oporność nadciśnienia tętniczego na leczenie, w tym przyczyny nadciśnienia tętniczego wtórnego, 4) ocenę pacjenta z nadciśnieniem tętniczym opornym, 5) zasady leczenia.
Nadciśnienie tętnicze oporne jest częstym problemem klinicznym zarówno w praktyce lekarzy podstawowej opieki zdrowotnej, jak i specjalistów.
Artykuł zawiera aktualne zalecenia Europejskiego Towarzystwa Kardiologicznego dotyczące stymulacji elektrycznej serca u chorych z: 1) chorobą węzła zatokowego; 2) zaburzeniami przewodzenia przedsionkowo-komorowego; 3) przewlekłym blokiem dwuwiązkowym i trójwiązkowym; 4) zespołem długiego QT; 5) omdleniem odruchowym; 5) zawałem serca; 6) kardiomiopatią przerostową; 7) sercem przeszczepionym; 8) niewydolnością serca (stymulacja resynchronizująca).
