Zanim zarejestrowano szczepionkę przeciwko ospie wietrznej, w Stanach Zjednoczonych notowano rocznie około 4 miliony zachorowań na ospę oraz 11000–13500 hospitalizacji i 100–150 zgonów z powodu tej choroby. Szczepienie przeciwko ospie wietrznej wprowadzono do amerykańskiego programu szczepień w 1996 roku. Początkowo stosowano schemat 1-dawkowy, a od 2006 powszechne szczepienie obejmowało podanie 2 dawek szczepionki. Na podstawie rutynowo zbieranych danych raportowanych do National Notifable Diseases Surveillance System (NNDSS) oceniono, w jaki sposób 2-dawkowy program szczepień wpłynął na zapadalność na ospę wietrzną. Analizą objęto lata 2005–2014.
Pomiędzy okresem 2005–2006 (ostatni sezon prowadzenia 1-dawkowego programu) a okresem 2013–2014 zapadalność na ospę wietrzną zmniejszyła się o 84,6% – z 25,4 do 3,9 przypadku/100 000 mieszkańców. Zmniejszenie zapadalności obserwowano we wszystkich grupach wiekowych, a największą redukcję odnotowano u dzieci w wieku 5–9 lat oraz 10–14 lat, odpowiednio o 89,3% oraz 84,8%. Dane dostępne dla tych stanów, które systematycznie raportowały informacje do NNDSS od 1993 roku wskazują, że zapadalność w latach 2013–2014, w porównaniu z latami 1993–1995 (okres przed rozpoczęciem programu), zmniejszyła się aż o 97,4%. Co istotne, u osób szczepionych przeciwko ospie wietrznej, które mimo to zachorowały, w ponad 75% przypadków ospa wietrzna miała łagodny przebieg (<50 wykwitów). Dla porównania, u osób nieszczepionych ospa wietrzna o łagodnym przebiegu stanowiła jedynie 23% przypadków.
Autorzy raportu podkreślają, że niestety, mimo optymistycznych wyników, uzyskane dane w wielu przypadkach były niepełne. Poprawa kompletności zgłaszanych do NNDSS informacji pozwoli dokładniej monitorować efekty programu szczepień przeciwko ospie wietrznej.
