Szanowni Państwo,

Medycyna Praktyczna wykorzystuje w swoich serwisach pliki cookies i inne pokrewne technologie. Używamy cookies w celu dostosowania naszych serwisów do Państwa potrzeb oraz do celów analitycznych i marketingowych. Korzystamy z cookies własnych oraz innych podmiotów – naszych partnerów biznesowych.

Ustawienia dotyczące cookies mogą Państwo zmienić samodzielnie, modyfikując ustawienia przeglądarki internetowej. Informacje dotyczące zmiany ustawień oraz szczegóły dotyczące wykorzystania wspomnianych technologii zawarte są w naszej Polityce Prywatności.

Korzystając z naszych serwisów bez zmiany ustawień przeglądarki internetowej wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie plików cookies i podobnych technologii, opisanych w Polityce Prywatności.

Państwa zgoda jest dobrowolna, jednak jej brak może wpłynąć na komfort korzystania z naszych serwisów. Udzieloną zgodę mogą Państwo wycofać w każdej chwili, co jednak pozostanie bez wpływu na zgodność z prawem przetwarzania dokonanego wcześniej na podstawie tej zgody.

Klikając przycisk Potwierdzam, wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie wyżej wymienionych technologii oraz potwierdzacie, że ustawienia przeglądarki są zgodne z Państwa preferencjami.

Optymalne spożycie sodu i potasu – co lekarze powinni zalecać pacjentom

12.08.2013
prof. dr hab. n. med. Franciszek Kokot1, dr hab. n. med. Lidia Hyla-Klekot2

1 Katedra i Klinika Nefrologii, Endokrynologii i Chorób Przemiany Materii, Śląski Uniwersytet Medyczny w Katowicach
2 Chorzowskie Centrum Pediatrii i Onkologii w Chorzowie

Udział zaburzeń gospodarki wodno-elektrolitowej i równowagi kwasowo-zasadowej w patogenezie wielu chorób jest znany od wielu lat. Szczególne zainteresowanie wzbudziły zaburzenia gospodarki sodowej, potasowej, wapniowej i magnezowej, ściśle powiązane z patogenezą nadciśnienia tętniczego, miażdżycy (szczególnie tętnic wieńcowych i mózgowych), udaru mózgu i przewlekłych chorób nerek. Przedmiotem niniejszego artykułu jest odpowiedź na pytanie, jakie jest optymalne zapotrzebowanie na sód i potas w stanach fizjologicznych u osób ze sprawnymi nerkami oraz w niektórych stanach chorobowych najczęściej spotykanych w praktyce lekarskiej.