medycyna praktyczna dla lekarzy
W komentowanym opracowaniu przedstawiono rzadkie przyczyny otępienia, które zostały podzielone na 4 kategorie patogenetyczne: choroby zwyrodnieniowe, choroby naczyniowe, pochodzenia prionowego i zakaźne.
Konieczność stworzenia nowych kryteriów wynikała z dwóch głównych powodów. Po pierwsze, podział zespołów powodujących otępienie na choroby pierwotne i wtórne okazał się w czasie, który upłynął od 1984 roku, zbyt uproszczony.
Nadciśnienie tętnicze według WHO znajduje się na pierwszym miejscu wśród przyczyn śmiertelności populacji dorosłej na świecie. Nadciśnienie jest głównym modyfikowalnym czynnikiem ryzyka powikłań sercowo-naczyniowych, w tym ostrych zespołów wieńcowych, udaru mózgu i niewydolności serca (...)
Otępienie jest istotnym czynnikiem ryzyka wypadków drogowych, a zakaz prowadzenia samochodu przez osobę z umiarkowanym lub zaawansowanym otępieniem nie budzi wątpliwości.
Rozpoznanie, a przede wszystkim diagnostyka różnicowa psychozy w przypadku choroby Parkinsona (Parkinson's disease – PD) z istniejącym już otępieniem lub bez oraz w przypadku otępienia z ciałami Lewy'ego (dementia with Lewy bodies – DLB), stanowi swoiste wyzwanie zarówno dla klinicysty, jak i dla lekarzy pierwszego kontaktu.
Otępienie jest częstą chorobą, która staje się coraz powszechniejsza w miarę wydłużania się oczekiwanej długości życia i zmniejszania się umieralności z powoduchorób sercowo-naczyniowych i nowotworowych. Kester i Scheltens opracowali znakomity i wyczerpujący przegląd tego zespołu, omawiając szczegółowo najczęstsze postacie otępienia neurozwyrodnieniowego, ważne wskazówki diagnostyczne, znaczenie badań dodatkowych w ustalaniu rozpoznania i odpowiednie strategie postępowania.
Zadaj pytanie ekspertowi, przyślij ciekawy przypadek,
zgłoś absurd, zaproponuj temat dziennikarzom.
Pomóż redagować portal.
Pomóż usprawnić system ochrony zdrowia.
