medycyna praktyczna dla lekarzy
Opublikowany w 2026 roku międzynarodowy konsensus Delphi porządkuje dotąd niejednolite rozumienie wstrząsu septycznego opornego na leczenie i wskazuje kryteria kliniczne, które mają ułatwić rozpoznanie, komunikację oraz projektowanie badań.
Kiedy rozpoczynać podawanie kortykosteroidów u pacjentów z sepsą? Który lek wybrać i jak zdecydować o zakończeniu terapii?
Profilaktyka wrzodów stresowych stanowi jeden z fundamentalnych elementów postępowania na OIT. Istotne klinicznie krwawienie z górnego odcinka pokarmowego to powikłanie, które wpływa na czas hospitalizacji, koszty leczenia i śmiertelność pacjentów w stanie krytycznym.
Sepsa pozostaje jednym z największych wyzwań w intensywnej terapii, a jej wczesne wykrycie może znacząco wpłynąć na wyniki leczenia. Badanie SCREEN oceniło skuteczność elektronicznego systemu wykrywania zagrożenia sepsą w redukcji śmiertelności pacjentów hospitalizowanych.
Na pytanie odpowiada prof. dr hab. n. med. Jolanta Pytko-Polończyk.
Do przełomowych wniosków doszli autorzy metaanalizy wpływu przedłużonego wlewu beta-laktamów na śmiertelność. Przeczytaj, jak zmieni się praktyka kliniczna na OIT.
Czas trwania antybiotykoterapii powinien być adekwatny do leczonej infekcji, ale wydłużone leczenie przeciwdrobnoustrojowe może zwiększać odsetek szczepów opornych na antybiotyki, zwiększa także koszt leczenia i wydłuża czas hospitalizacji. Czy istnieją badania, które mogą nam pomóc podjąć decyzję o zakończeniu leczenia sepsy?
Incydenty zakrzepowo-zatorowe stanowią częste powikłanie sepsy i wstrząsu septycznego ze względu na złożone powiązanie układu immunologicznego i hemostazy. Poznaj skale przydatne do diagnostyki różnicowej koagulopatii indukowanej sepsą i rozsianego krzepnięcia wewnątrznaczyniowego.
Czy niestabilność hemodynamiczna i wysokie zapotrzebowanie na aminy presyjne zwiększają ryzyko powikłań związanych z wczesnym włączeniem żywienia u pacjentów w stanie krytycznym?
Leczenie sepsy u pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek stanowi ogromne wyzwanie. Omawiana metaanaliza rzuca światło na skutki liberalnej płynoterapii, kwestionując jej efektywność i wskazując na możliwe ryzyko. Czy należy rozważyć zmianę podejścia w resuscytacji płynowej pacjentów z niewydolnością nerek i sepsą?
Zadaj pytanie ekspertowi, przyślij ciekawy przypadek,
zgłoś absurd, zaproponuj temat dziennikarzom.
Pomóż redagować portal.
Pomóż usprawnić system ochrony zdrowia.
