medycyna praktyczna dla lekarzy
Autor przedstawia wybrane publikacje z 2011 roku dotyczące następujących zagadnień: ostrej niewydolności oddechowej, sepsy, urazów, płynoterapii, monitorowania, żywienia, etyki oraz organizacji oddziałów intensywnej terapii.
Dożylny wlew immunoglobulin nie przyniósł dodatkowych korzyści (w porównaniu z placebo) w leczeniu potwierdzonej lub podejrzewanej sepsy noworodkowej.
Według autorów przeglądu obecnie nie ma dowodów wskazujących na wyższość któregokolwiek z leków obkurczających naczynia w leczeniu wstrząsu, i wybór leku prawdopodobnie
Sepsa (dawniej posocznica) jest częstym i niejednorodnym zespołem klinicznym, który definiuje się jako całokształt zjawisk patofizjologicznych określanych mianem ogólnoustrojowej reakcji zapalnej (systemic inflammatory response syndrome – SIRS), wywołanych zakażeniem.
Sepsa – zespół ogólnoustrojowej reakcji zapalnej w wyniku zakażenia.
U chorych z ciężką sepsą lub we wstrząsie septycznym GKS stosowane w małej dawce przez >=5 dni zmniejszają ryzyko zgonu w okresie 28 dni obserwacji.
Lekarze, którzy pracowali na oddziale intensywnej terapii przed 25 laty, pamiętają, że u chorych w stanie wstrząsu septycznego stosowano wówczas glikokortykosteroidy (GKS) dożylnie w dużych dawkach - niekiedy przekraczających 2 g metyloprednizolonu dziennie.
U chorych w stanie wstrząsu septycznego hydrokortyzon w porównaniu z placebo nie zmniejszył ryzyka zgonu w ciągu 28 dni obserwacji – badanie CORTICUS.
Każdego roku na całym świecie na sepsę choruje około 42 000 dzieci. Mimo intensywnego leczenia ponad 1/5 z nich umiera, co sprawia, że sepsa jest drugą pod względem częstości przyczyną zgonów dzieci do 14. roku życia.
Zadaj pytanie ekspertowi, przyślij ciekawy przypadek,
zgłoś absurd, zaproponuj temat dziennikarzom.
Pomóż redagować portal.
Pomóż usprawnić system ochrony zdrowia.
