medycyna praktyczna dla lekarzy
medycyna praktyczna dla lekarzy
Badacze podjęli się bardzo niewdzięcznego zadania, to jest ustalenia, czy było możliwe inne postępowanie, które nie skutkowałoby zgonem danego chorego i jaki pojedynczy czynnik odpowiadał za poszczególne zdarzenia. Po zapoznaniu się z dokumentacją medyczną zespół oceniający wywnioskował, że nawet w połowie przypadków możliwe było uniknięcie zgonu.
Badanie przeprowadzono w 2 ośrodkach referencyjnych we Włoszech. Między marcem a majem 2016 r. chorych poproszono telefonicznie o wypełnienie kwestionariusza obejmującego takie elementy jak: nawrót guzków krwawniczych w lokalizacji anatomicznej, nawrót dolegliwości związanych z żylakami, poziom satysfakcji po leczeniu operacyjnym. Spośród 194 chorych leczonych w latach 2003–2005 z wykorzystaniem staplera kwestionariusz wypełniło 171 osób.
Celem niniejszego badania była analiza skuteczności i działań niepożądanych miejscowo stosowanego minoksydylu w porównaniu z miejscowo stosowanym diltiazemem jako metod chemicznej sfinkterotomii.
W niniejszym badaniu porównano pod tym względem naprawę metodę otwartą sposobem Lichtensteina oraz laparoskopową z dostępu przezbrzusznego określanego akronimem TAPP.
Obecnie nierzadko za pierwszorzędowy punkt końcowy badań klinicznych przyjmuje się wyniki leczenia oceniane nie przez obserwatora, a przez pacjenta, przy czym ocena obejmuje każdy aspekt zdrowia lub aspekt czynnościowy.
Autorzy podsumowują wyniki badania PeriAPPAC po roku obserwacji.
W tym badaniu z randomizacją chorych z refluksem w zakresie żyły odpiszczelowej losowo przydzielano do 1 z 3 grup (w zależności od sposobu leczenia): ablacji mechaniczno-chemicznej oraz 2 technik wewnątrznaczyniowej ablacji termicznej: z zastosowaniem lasera lub falami o częstotliwości radiowej.
Przeglądu systematycznego i metaanalizy dokonano w celu oceny częstości RJG w kontrolnych badaniach endoskopowych u chorych po resekcji jelita grubego z powodu raka, aby ustalić optymalne interwały czasowe dla kontrolnych kolonoskopii.
Niniejsze badanie obejmuje analizę opłacalności przeprowadzoną w rocznym horyzoncie czasowym.
Zwyczajowo na szczycie piramidy evidence based medicine umieszcza się przeglądy systematyczne z metaanalizą. Autorzy komentowanego doniesienia wpadli jednak na dość przewrotny pomysł i dokonali przeglądu systematycznego... przeglądów systematycznych, innymi słowy zebrali wszystkie dostępne szczyty piramid i zrobili z nich swoją własną piramidę.
W wieloośrodkowym badaniu z randomizacją oceniono wpływ wczesnego żywienia doustnego zarówno na bezpieczeństwo chorych po resekcji żołądka z powodu raka, jak i na czas ich pobytu w szpitalu.
Aktualnym standardem postępowania w przypadku planowych operacji jelita grubego jest połączenie chirurgii laparoskopowej z protokołem ERAS. W przypadku zabiegów otwartych zalecane jest podawanie anestetyków do przestrzeni zewnątrzoponowej. Dootrzewnowe podawanie miejscowo działającego anestetyku jest jednym z rodzajów multimodalnego leczenia bólu zgodnego z protokołem ERAS.
Badacze próbowali znaleźć odpowiedź na pytanie, czy znieczulenie z wykorzystaniem liposomalnej bupiwakainy do TAP-block jest tak samo skuteczne jak znieczulenie zewnątrzoponowe.
Optymalny czas usunięcia cewnika z pęcherza moczowego u chorych poddanych operacjom jelita grubego obejmujących miednicę nie jest jednoznacznie zdefiniowany. Celem badania było porównanie częstości ostrego zatrzymania moczu w 2 grupach: wczesnego usunięcia cewnika (1. doba pooperacyjna) i standardowego usunięcia cewnika (3. doba pooperacyjna).
Współczesne wytyczne dotyczące leczenia martwiczego OZT zalecają drenaż i nekrosektomię po 4 tygodniach od pierwszych dolegliwości, tak aby zbiorniki płynowe uległy ograniczeniu. Tymczasem mimo optymalnego leczenia chorzy mogą wymagać wcześniejszej (<4 tyg.) interwencji z uwagi na cechy zakażenia i pogorszenie stanu ogólnego.
Wyniki retrospektywnego badania kohortowego przeprowadzonego w USA.
Niedoczynność przytarczyc jest najczęstszym powikłaniem w chirurgii tarczycy prowadzącym do hipokalcemii i wielu problemów medycznych. Badacze próbowali opowiedzieć na pytanie, czy można przewidzieć pooperacyjną niedoczynność przytarczyc, a tym samym określić zasadność kontrolnych badań krwi i doustnej suplementacji wapnia.
W ostatnich latach popularność zyskują miejscowo działające leki przeciwbólowe podawane przez cewniki umieszczone w ranie operacyjnej i dawkowanie leków kontrolowane przez pacjenta. Badacze próbowali odpowiedzieć na pytanie, czy jest to uzasadnione.
W dotychczasowych publikacjach nie porównywano bezpośrednio metody skuteczność fundoplikacji przezustnej bez nacięcia i laparoskopowej fundoplikacji sposobem Nissena u chorych na chorobę refluksową przełyku.
Do badania z randomizacją przeprowadzonego w 12 ośrodkach w latach 2011–2015 zakwalifikowano 2000 osób. Dokonano porównania opieki okołooperacyjnej zgodnej z protokołem ERAS (grupa kontrolna) z opieką uwzględniającą żucie gumy dodatkowo 3 razy dziennie przez 30 minut poza standardową opieką pooperacyjną.
