Opracowała lek. Iwona Rywczak
W wieloośrodkowym badaniu kliniczno-kontrolnym oceniono wpływ szczepień na ryzyko zachorowania na SLE u osób w wieku ≤60 lat. Grupę przypadków utworzyło 105 pacjentów leczonych w latach 2008–2012 w 36 placówkach specjalistycznych z powodu świeżo rozpoznanego SLE lub jego podejrzenia. Grupę kontrolną stanowiło 712 pacjentów poradni podstawowej opieki zdrowotnej. Jako czynniki zakłócające uznano m.in. ciążę i przyjmowanie leków mogących uczestniczyć w etiopatogenezie SLE (np. izoniazydu) w okresie 24 miesięcy przed wystąpieniem objawów choroby, choroby autoimmunizacyjne w wywiadzie rodzinnym oraz liczbę leków zażywanych w ciągu 12 miesięcy przed zachorowaniem na SLE.
Poddanie się jakiemukolwiek szczepieniu w ciągu 12 lub 24 miesięcy przed wystąpieniem pierwszych objawów SLE nie zwiększyło ryzyka choroby – OR odpowiednio 0,9 (95% CI: 0,5–1,6) i 0,9 (95% CI: 0,5–1,5). Podobne wyniki uzyskano po uwzględnieniu wyłącznie pacjentów z pewnym rozpoznaniem SLE – OR odpowiednio 0,9 (95% CI: 0,5–1,7) i 0,8 (95% CI: 0,5–1,6). Ze zwiększonym ryzykiem SLE nie wiązało się ani podanie szczepionki przeciwko grypie, ani skojarzonej szczepionki przeciwko błonicy, tężcowi, krztuścowi i poliomyelitis (OR dla 24 mies. odpowiednio 1,1 [95% CI: 0,5–2,6] i 0,9 [95% CI: 0,4–1,9]). Nie przeprowadzono osobnej analizy dla szczepienia przeciwko WZW typu B ze względu na zbyt małą liczbę zaszczepionych osób.
Autorzy badania wyciągnęli wniosek, że poddanie się szczepieniu nie wpłynęło na ryzyko wystąpienia SLE w ciągu 24 miesięcy po jego wykonaniu.
