medycyna praktyczna dla lekarzy
medycyna praktyczna dla lekarzy
Leki znieczulenia miejscowego (LZM) stosowane w technikach anestezji regionalnej skutecznie hamują przewodzenie bodźca bólowego we włóknach czuciowych, w związku z czym są najbardziej efektywnymi lekami w uśmierzaniu bólu. W praktyce klinicznej w medycynie bólu najczęściej stosuje się lidokainę, bupiwakainę i ropiwakainę.
Rzadkie występowanie przewlekłych bólów twarzy, brak obiektywnych testów diagnostycznych oraz szeroki zakres przyczyn i objawów sprawiają, że postawienie właściwego rozpoznania może być trudne dla lekarza, który na co dzień zajmuje się bólem tylko jako jednym z wielu objawów.
Opis ilustruje charakterystyczną sytuację kliniczną, z którą lekarz POZ lub neurolog może się zetknąć w codziennej praktyce.
Jak w przypadku każdego rodzaju bólu przewlekłego, również w chorobie Parkinsona dolegliwości bólowe mogą powodować wystąpienie zaburzeń snu, objawów depresyjnych, a w wielu przypadkach wpływają na pogorszenie jakości życia pacjentów.
Artykuł zawiera skalę oceny bólu także w wersji ukraińskej (pdf do wydruku). Skala ta cechuje się znaczną powtarzalnością wyników i jest przydatna w zastosowaniach naukowych. Ze względu na jej zrozumiałość dla pacjentów i łatwość stosowania jest obecnie polecana w praktyce klinicznej zarówno do oceny bólu ostrego, jak i przewlekłego.
Ze względu na patomechanizm ból może powstawać na skutek bezpośredniej aktywacji receptorów bólowych – nocyceptorów (ból fizjologiczny) lub też w następstwie zmian ich właściwości, jak w bólu zapalnym czy neuropatycznym. Ze względu na lokalizację, ból można podzielić na somatyczny (ze struktur powierzchownych) lub trzewny (z narządów wewnętrznych w jamach ciała).
Autor formułuje na podstawie dostępnych danych naukowych wskazówki, jak stosować niesteroidowe leki przeciwzapalne w leczeniu bólu przewlekłego.
Przewlekły ból kręgosłupa jest trudny w leczeniu. Jak wykazano, w 50% przypadków ból mija do 2 tygodni, a u 15% chorych trwa do 3 miesięcy. W leczeniu farmakologicznym stosuje się niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) i paracetamol. W przypadku nieskuteczności tej terapii, przeciwwskazania do jej stosowania lub gdy ból ma takie natężenie, że chory wymaga stosowania leków opioidowych można włączyć przez krótki okres czasu analgetyki opioidowe oraz leki rozluźniające mięśnie szkieletowe.
Pacjentkę skierowano na badanie EEG z podejrzeniem pourazowego bólu głowy. Dwa lata wcześniej doznała urazu głowy z utratą przytomności w wypadku komunikacyjnym. Od około roku występowały u niej epizody bólu głowy poprzedzone uczuciem "pustki w głowie".
Zadaj pytanie ekspertowi, przyślij ciekawy przypadek,
zgłoś absurd, zaproponuj temat dziennikarzom.
Pomóż redagować portal.
Pomóż usprawnić system ochrony zdrowia.
