medycyna praktyczna dla lekarzy
W omawianej pracy autorzy dostarczyli kolejnych dowodów, potwierdzających konieczność szybkiego zajęcia się chorym z przemijającym napadem niedokrwienia mózgu lub małym udarem.
10 grudnia 2010 roku w Krakowie miała miejsce oficjalna prezentacja nowych wytycznych Europejskiej Rady Resuscytacji.
Zastosowanie alteplazy w ciągu 3–4,5 h od wystąpienia udaru niedokrwiennego mózgu poprawia rokowanie poprzez zwiększenie prawdopodobieństwa uzyskania korzystnego stopnia sprawności chorego, przy zwiększonym ryzyku krwotoku śródczaszkowego.
Udar mózgu jest ważną przyczyną zgonów, niepełnosprawności i cierpienia w Polsce i innych krajach europejskich. Oprócz tego znaczne są ekonomiczne konsekwencje udaru mózgu, wynikające z wydatków na opiekę zdrowotną i z utraconej produktywności.
Artykuł zawiera głównie praktyczne zalecenia wybrane z aktualnych europejskich wytycznych postępowania w udarze niedokrwiennym i napadach przemijającego niedokrwienia mózgu. Uwzględniono następujące zagadnienia: 1) kierowanie i transport chorych; 2) postępowanie diagnostyczne; 3) leczenie ogólnomedyczne; 4) leczenie swoiste; 5) postępowanie w obrzęku mózgu i podwyższonym ciśnieniu wewnątrzczaszkowym; 6) profilaktyka i leczenie powikłań; 7) rehabilitacja; 8) profilaktyka wtórna.
U chorych z ostrymi zespołami wieńcowymi bez uniesienia odcinka ST i ze zwiększonym stężeniem troponiny T wczesna strategia inwazyjna, w porównaniu z selektywną strategią inwazyjną, nie zmniejsza ryzyka zgonu, zawału serca lub ponownej hospitalizacji z powodu nawrotu dolegliwości dławicowych w ciągu 3 lat obserwacji; nie zmniejsza też ryzyka zgonu z jakiejkolwiek przyczyny i z przyczyn sercowo-naczyniowych w ciągu 4 lat obserwacji.
Europejskie wytyczne postępowania w ostrych zespołach wieńcowych bez uniesienia odcinków ST (non-ST segment elevation acute coronary syndromes – NSTE-ACS) zostały opublikowane w czerwcu 2007 roku, 2 miesiące przed ukazaniem się aktualizacji wytycznych ACC i AHA na ten sam temat.
Artykuł zawiera najnowsze wytyczne Europejskiego Towarzystwa Kardiologicznego dotyczące postępowania w ostrych zespołach wieńcowych bez uniesienia odcinków ST. Przedstawiono w nim szczegółowo: 1) przyczyny i obraz kliniczny; 2) algorytm postępowania diagnostycznego i terapeutycznego; 3) rolę poszczególnych badań pomocniczych w ustalaniu rozpoznania i stratyfikacji ryzyka; 4) zasady farmakoterapii i leczenia inwazyjnego.
Artykuł zawiera najważniejsze z praktycznego punktu widzenia informacje z aktualnego stanowiska międzynarodowego zespołu ekspertów w sprawie definicji zawału serca. Przedstawiono w nim: 1) kryteria świeżego i przebytego zawału serca; 2) kliniczne cechy niedokrwienia mięśnia sercowego; 3) klasyfikację patomorfologiczną i kliniczną zawału serca; 4) biomarkery zawału serca; 5) elektrokardiograficzne wykrywanie zawału serca; 6) rolę badań obrazowych; 7) kryteria rozpoznania zawału serca związanego z zabiegami rewaskularyzacyjnymi.
W artykule przedstawiono w skrócie aktualne wytyczne Europejskiego Towarzystwa Kardiologicznego dotyczące świeżego zawału serca z uniesieniem odcinków ST, w tym następujące zagadnienia: definicję świeżego zawału serca, patogenezę i ocenę ryzyka, postępowanie wstępne, rozpoznanie, leczenie przeciwbólowe, zmniejszające duszność i niepokój, leczenie reperfuzyjne, rutynowe leczenie farmakologiczne w ostrej fazie zawału, postępowanie w zawale prawej komory, w zawale u chorego na cukrzycę, w zawale u chorego z niewydolnością nerek i w powikłaniach świeżego zawału serca, a także rehabilitację i prewencję wtórną.
Zadaj pytanie ekspertowi, przyślij ciekawy przypadek,
zgłoś absurd, zaproponuj temat dziennikarzom.
Pomóż redagować portal.
Pomóż usprawnić system ochrony zdrowia.
