medycyna praktyczna dla lekarzy
medycyna praktyczna dla lekarzy
Według autorów badania stosowanie imegliminy w kojarzeniu z insuliną może stanowić potencjalną metodę leczenia w tej populacji chorych.
W badaniu kohortowym z retrospektywnym zbieraniem danych oceniono bezpieczeństwo szczepienia preparatami „żywymi” u dzieci eksponowanych prenatalnie na leki biologiczne o działaniu immunosupresyjnym przyjmowane przez matkę w okresie ciąży.
Czy podanie drugiej dawki przypominającej szczepionki przeciwko COVID-19 zmniejszyło ryzyko choroby o cięższym przebiegu i zakażenia SARS-CoV-2 u osób >60. roku życia?
Podsumowanie wyników brytyjskiego badania z randomizacją analizującego wpływ stosowania lanzoprazolu w leczeniu uporczywych dolegliwości ze strony gardła
Jak długo utrzymuje się ochrona poszczepienna w okresie dominacji wariantu Omikron? Czy osoby w wieku ≥50 lat odnosiły korzyść zdrowotną z podania czwartej dawki szczepionki? Zapoznaj się z wynikami badania kliniczno-kontrolnego przeprowadzonego w USA.
Wyniki badania kliniczno-kontrolnego opublikowanego w „The New England Journal of Medicine” mogą stanowić argument za szczepieniami w rozmowie z pacjentem.
Dane do badania uzyskano z dwóch systemów nadzoru nad niepożądanymi odczynami poszczepiennymi (VAERS oraz v-safe) i przedstawiono w raporcie przygotowanym przez zespół z Centers for Disease Control and Prevention oraz Food and Drug Administration w USA.
Duże badania kliniczne potwierdziły przydatność kliniczną zastosowania skali Wellsa, skali genewskiej i algorytmu YEARS oraz oznaczenia stężenia dimeru D w celu oceny prawdopodobieństwa zatorowości płucnej oraz ryzyka zgonu z jej powodu.
W amerykańskim badaniu porównano również bezpośrednio obie dostępne szczepionki mRNA pod kątem ryzyka wystąpienia tych zdarzeń niepożądanych.
W badaniu porównano wyniki stosowania 2 technik drenażu oraz różne zalecenia odnośnie do pozycji zajmowanej przez chorych bezpośrednio po operacji.
Autorzy przeglądu systematycznego z metaanalizą 35 badań postawili sobie za cel znalezienie odpowiedzi na pytanie, jakie czynniki wpływają na rokowanie w przypadku chorych zakwalifikowanych do wycięcia przerzutu raka sutka w wątrobie.
Potwierdzono związek majaczenia z większą śmiertelnością, pogorszeniem czynności poznawczych i utratą autonomii. Częstość majaczenia w okresie pooperacyjnym wynosi w różnych badaniach 11–65%. Ryzyko jest największe u osób starszych. Nie zbadano dotychczas, które sposoby zapobiegania majaczeniu są odpowiednie w przypadku poszczególnych operacji chirurgicznych.
Dysfagia po zabiegach antyrefluksowych jest częstym działaniem niepożądanym. Zwykle ustępuje samoistnie w ciągu kilku tygodni, jednak u niektórych chorych uporczywa dysfagia utrzymuje się dłużej. Dotychczas nie uzyskano wiarygodnych danych z dobrze zaprojektowanych badań (EBM) dotyczących leczenia.
Punktami końcowymi badania były: zmniejszenie wymiarów rany oraz częstość zakażenia miejsca operowanego, czas trwania hospitalizacji i czas gojenia rany.
Porównano systemy obrazowania 3D i 4K w 3 procedurach laparoskopowych o wzrastającym stopniu złożoności: laparoskopowej cholecystektomii, hernioplastyki sposobem TAPP oraz laparoskopowej kardiomiotomii sposobem Hellera z zabiegiem antyrefluksowym. Uwzględniono parametry takie jak czas do wykonania kluczowych elementów zabiegów oraz przebieg pooperacyjny, a także obciążenie psychiczne i fizyczne chirurga (bezpośrednio po zabiegu operator wypełniał m.in. formularz oceniający jego satysfakcję z wykonanej procedury).
Współczesnym standardem w diagnostyce litych zmian ogniskowych w trzustce jest biopsja cienkoigłowa pod kontrolą endoskopowej ultrasonografii. Ostatnio dostępne są igły umożliwiające wykonanie biopsji gruboigłowej zmian w trzustce.
Celem publikacji było przedstawienie odległych wyników badania BIOPEX w aspekcie występowania objawowej przepukliny kroczowej.
Nie ustalono dotychczas, czy operacje laparoskopowe i otwarte wiążą się z podobnymi wynikami leczenia chorych na miejscowo zaawansowanego raka żołądka. Niniejsze badanie przeprowadzono w 14 ośrodkach w Chinach w latach 2012–2014, a obserwacja trwała do końca 2019 r.
Wcześniejsze badania z randomizacją wskazywały na dobre wyniki obu sposobów leczenia choroby refluksowej przełyku w ciągu obserwacji trwającej ≤10 lat. Dotychczas nie opublikowano wyników opierających się na obserwacji trwającej >12 lat.
Ograniczenie wykorzystania opioidów jest istotnym elementem protokołu ERAS. Celem niniejszego badania było ustalenie, czy wdrożenie protokołu ERAS po ambulatoryjnych zabiegach w zakresie odbytu i odbytnicy prowadzi do zmniejszenia ilości stosowanych opioidów bez wpływu na odczuwanie bólu i zadowolenie pacjenta z leczenia.
