medycyna praktyczna dla lekarzy
medycyna praktyczna dla lekarzy
Dzieci należące do grupy SOB w okresie szkolnym i jednocześnie prezentujące objawy sugerujące obecność zaburzeń psychicznych, są obarczone większym ryzykiem konieczności leczenia szpitalnego lub stosowania psychofarmakoterapii w przyszłości.
Otyłość i cukrzyca są niezależnymi czynnikami ryzyka wystąpienia AD. Elementy patofizjologiczne wspólne dla otyłości i cukrzycy prawdopodobnie sprzyjają rozwojowi AD.
Neurotyczność i ekstrawersja są 2 spośród 5 głównych wymiarów osobowości uwzględnionych w 5-czynnikowym modelu osobowości. Przez neurotyczność należy rozumieć skłonność do doświadczania negatywnych emocji i niestabilności emocjonalnej. Ekstrawersja cechuje się dążeniem do nawiązywania kontaktów z innymi ludźmi ("ekstrawersja społeczna"), tendencją do dominacji i doświadczania pozytywnych emocji.
Zaburzenia afektywne dwubiegunowe to jedna z najczęstszych przyczyn niepełnosprawności osób w wieku 15–44 lat.
U chorych z BD epizody depresyjne występują nawet do 3, 4 razy częściej niż epizody manii (dotyczy to oczywiście jedynie części pacjentów, zdarzają się też chorzy, u których liczba epizodów depresji jest mniej więcej równa liczbie epizodom manii, a także osoby, u których epizody maniakalne występują istotnie częściej niż depresyjne).
Aripiprazol bywa uznawany za prototyp LPP "III generacji" – tzw. stabilizatorów układu dopaminergiczno-serotoninergicznego.
Agomelatyna (stosowana zarówno w dawce 25 mg/d, jak i 50 mg/d) jest lekiem dobrze tolerowanym, a po nagłym zaprzestaniu jej stosowania nie obserwuje się ani objawów odstawiennych, ani zwiększenia prwdopodobieństwa nawrotu choroby.
Ból jest najczęstszym objawem somatycznym (w 2/3 przypadków jest to ból mięśniowo-szkieletowy) zgłaszanym przez pacjentów w opiece pozaszpitalnej i często współistnieje z depresją.
Whitehead i wsp. w swej metaanalizie zwrócili uwagę na słabą jakość większości przeprowadzonych dotychczas badań i stwierdzili, że nie ma wystarczających danych przemawiających za przyjęciem lub odrzuceniem hipotezy korzystnego wpływu na objawy depresji podawanych chorym na schizofrenię leków przeciwdepresyjnych.
Łączna analiza wyników przedstawionych badań sugeruje, że akupunktura skutecznie zmniejsza nasilenie objawów depresji, ale nie wpływa na prawdopodobieństwo wystąpienia odpowiedzi na leczenie czy remisji.
Analiza wyników uzyskanych w grupie przyjmującej ziprazidon wykazała, że stosowanie tego leku przez chorych na schizofrenię (nietolerujących innych leków lub opornych na alternatywne rodzaje farmakoterapii) wiąże się z istotną statystycznie (w porównaniu z punktem początkowym obserwacji) poprawą czynności poznawczych ocenianą przy użyciu testów RAVLT oraz TMT typu B.
Stosowanie leków z grupy BDZ przez osoby kierujące pojazdami zwiększa ryzyko spowodowania wypadku drogowego – zbiorcze analizy wyników poszczególnych badań ujawniły, że może ono wzrastać nawet o 60%.
U chorych na depresję lekooporną dodanie cynku do imipraminy zwiększa jej skuteczność oraz przyspiesza wystąpienie odpowiedzi na leczenie i remisji.
Bateman i Fonagy poruszają niezwykle istotną kwestię leczenia chorych z zaburzeniami osobowości.
Równoczesne stosowanie litu i allopurinolu w leczeniu pacjentów z epizodem maniakalnym w przebiegu BD jest skuteczną i dobrze tolerowaną formą leczenia.
Autorzy metaanalizy stwierdzają, że najlepszym profilem skuteczności i tolerancji cechują się escitalopram i sertralina oraz sugerują, że rozpoczynanie leczenia cierpiących na depresję sertraliną może być najlepszym wyborem ze względu na korzystny profil skuteczności, tolerancji i kosztów.
U chorych na schizofrenię stosowanie aripiprazolu w porównaniu z olanzapiną, kwetiapiną lub risperidonem wiąże się ze zmniejszeniem masy ciała i poprawą jakości życia zależnej od tego parametru.
Wyniki niedawno przeprowadzonych badań przemawiają za istnieniem związku między stosowaniem leków psychotropowych a ryzykiem występowania złamań osteoporotycznych.
W tym badaniu z randomizacją autorzy zadali pytanie, czy dołączenie programu terapeutycznego do leczenia typowego wykazuje większą niż leczenie typowe skuteczność w terapii chorych na nowotwory złośliwe cierpiących na dużą depresję (major depression).
Karbamazepina i kwas walproinowy zwiększają ryzyko wystąpienia EM, SJS i TEN. Stosowanie karbamazepiny łącznie z paracetamolem drastycznie zwiększa to ryzyko, dlatego należy unikać tej kombinacji leków.
