medycyna praktyczna dla lekarzy
medycyna praktyczna dla lekarzy
Artykuł stanowi tabelaryczne podsumowanie aktualizacji wytycznych opublikowanych poprzednio w 2005 roku i ponownie w 2011 roku, dotyczących postępowania w przypadku guzów neuroendokrynnych przewodu pokramowego. Aktualizację opracowała grupa specjalistów reprezentujących stowarzyszenia gromadzące przedstawicieli poszczególnych specjalności chirurgicznych.
W artykule przedstawiono wybrane praktyczne informacje oraz zalecenia dotyczące rozpoznania, klasyfikacji, prewencji i leczenia ostrego uszkodzenia nerek oraz nefropatii kontrastowej.
Wytyczne Society of Obstetricians and Gynaecologists of Canada "Zaawansowany wiek rozrodczy a płodność" dobrze porządkują obecny stan wiedzy dotyczący tego problemu i przedstawiają wskazówki w kwestii postępowania terapeutycznego.
W odróżnieniu od poprzednich w aktualnych rekomendacjach uwzględniono dodatkowo problematykę związku HT z występowaniem raka jajnika, raka płuca, depresji i przedwczesnej menopauzy oraz oceniono znaczenie hormonów bioidentycznych w leczeniu kobiet z dolegliwościami okresu pomenopauzalnego.
Celem pracy było uaktualnienie i uzupełnienie opracowanych w 2007 roku zaleceń dotyczących diagnostyki i leczenia osteoporozy. Nadrzędnym celem jest zmniejszenie częstości występowania złamań osteoporotycznych w Polsce.
Autorzy przeanalizowali zmiany wprowadzone ostatnio w zaleceniach klinicznych opublikowanych niedawno przez stowarzyszenia skupiające specjalistów zajmujących się opieką nad chorymi na zróżnicowanego raka tarczycy. W tekście odniesiono się między innymi do kontrowersyjnych tematów, w tym elektywnego wycięcia środkowych węzłów szyi (central neck dissection - CND), stosowania jodu promieniotwórczego (radioactive iodine - RAI) i supresji tyreotropiny (thyroid-stimulating hormone - TSH). Poruszono także zagadnienie znaczenia powszechnej znajomości zaleceń i przestrzegania ich jako czynników optymalizacji wyników leczenia.
Choroba Gravesa i Basedowa (ChGB) charakteryzuje się różnorodnym obrazem klinicznym, na który składają się objawy ze strony tarczycy, tkanek oczodołu, a niekiedy również skóry przedgoleni oraz dystalnych paliczków rąk i stóp.
Zapoznanie polskiego Czytelnika z opracowanymi przez The Endocrine Society wytycznymi postępowania u kobiet chorych na hirsutyzm jest cenną inicjatywą mającą na celu przybliżenie praktycznych wskazówek z zakresu endokrynologii klinicznej.
Pojęcie "zespół Cushinga" (ZC) dotyczy grupy zmian klinicznych wywołanych długotrwałym oddziaływaniem na ustrój nadmiernych stężeń glikokortykosteroidów (GKS).
Niezajmujący się specjalnie endokrynologią lekarz ogólnie praktykujący, a może nawet internista lub inny lekarz zajmujący się szczególnie nadciśnieniem tętniczym może być zdziwiony faktem narastającej w ostatnich 10 latach liczby prac poświęconych aldosteronowi.
W drugiej części podsumowania rekomendacji Polskiej Sieci Guzów Neuroendokrynnych przedstawiono ogólne zasady leczenia nowotworów neuroendokrynnych żołądkowo-jelitowo-trzustkowych. Omówiono także odrębności odnoszące się do leczenia tych nowotworów w poszczególnych lokalizacjach narządowych. Pierwsza część artykułu, która ukazała się w poprzednim zeszycie MP - Onkologii, poświęcona była zasadom diagnostyki guzów neuroendokrynnych.
Polskie zalecenia dotyczące diagnostyki i leczenia guzów neuroendokrynnych zostały przyjęte z wielkim uznaniem przez środowisko lekarskie. Inicjatorom ich wydania, z prof. Beatą Kos-Kudłą na czele, należy pogratulować umiejętności zebrania wybitnych przedstawicieli wielu dyscyplin medycznych i wypracowania wspólnego stanowiska, przedstawionego w serii artykułów opublikowanych w "Endokrynologii Polskiej" w ubiegłym roku.
W pierwszej części podsumowania rekomendacji Polskiej Sieci Guzów Neuroendokrynnych przedstawiono ogólne zasady diagnostyki biochemicznej, patomorfologicznej oraz lokalizacyjnej nowotworów neuroendokrynnych żołądkowo-jelitowo-trzustkowych. Omówiono także odrębności diagnostyczne w poszczególnych lokalizacjach narządowych tych nowotworów. Artykułowi towarzyszy poświęcony temu samemu zagadnieniu komentarz, który ukazuje się w cyklu "Okiem eksperta". Druga część artykułu, która ukaże się w kolejnym zeszycie MP-Onkologii, poświęcona będzie zasadom leczenia guzów neuroendokrynnych.
Hiperglikemia jest częsta u chorych hospitalizowanych, zarówno z rozpoznaną cukrzycą, jak i bez cukrzycy.
Zespół policystycznych jajników (polycystic ovary syndrome – PCOS) to powszechne zaburzenie, występujące u 5–10% kobiet w wieku prokreacyjnym i stanowiące w krajach rozwiniętych najczęstszą przyczynę niepłodności z powodu braku jajeczkowania.
Rak tarczycy jako choroba gruczołu dokrewnego o złożonej patogenezie i przebiegu powinien być konsultowany na każdym etapie diagnostyki i leczenia przez doświadczonego lekarza o dobrym przygotowaniu endokrynologicznym i onkologicznym. Diagnostyka i terapia raka tarczycy wymaga współpracy specjalistów z różnych dziedzin medycyny.
W artykule przedstawiono zaktualizowane zalecenia Polskiego Towarzystwa Diabetologicznego dotyczące: 1) zasad prowadzenia badań przesiewowych w kierunku cukrzycy; 2) zasad prewencji i opóźniania rozwoju cukrzycy typu 1 i typu 2; 3) kryteriów wyrównania cukrzycy; 4) ogólnych zasad opieki medycznej nad chorymi na cukrzycę; 5) żywienia, wysiłku fizycznego, edukacji i innych interwencji niefarmakologicznych; 6) stosowania doustnych leków hipoglikemizujących i insuliny; 7) postępowania w hipoglikemii i ostrej hiperglikemii; 8) postępowania przy współistnieniu innych chorób i powikłań cukrzycy; 9) cukrzycy u dzieci i młodzieży, kobiet w ciąży i osób w wieku podeszłym; 10) postępowania w okresie okołooperacyjnym; 11) aktywności zawodowej chorych na cukrzycę.
U chorych na przewlekłą chorobę nerek (PChN) występuje niedobór czynnej witaminy D, będący jednym z głównych czynników odpowiedzialnych za rozwój wtórnej nadczynności przytarczyc. Niedobór ten jest spowodowany zaburzeniem wytwarzania kalcytriolu w nerkach i 25-dihydroksycholekalcyferolu w skórze, a bardzo często także zmniejszonym spożyciem pokarmów zawierających tę witaminę.
