Szanowni Państwo,

Medycyna Praktyczna wykorzystuje w swoich serwisach pliki cookies i inne pokrewne technologie. Używamy cookies w celu dostosowania naszych serwisów do Państwa potrzeb oraz do celów analitycznych i marketingowych. Korzystamy z cookies własnych oraz innych podmiotów – naszych partnerów biznesowych.

Ustawienia dotyczące cookies mogą Państwo zmienić samodzielnie, modyfikując ustawienia przeglądarki internetowej. Informacje dotyczące zmiany ustawień oraz szczegóły dotyczące wykorzystania wspomnianych technologii zawarte są w naszej Polityce Prywatności.

Korzystając z naszych serwisów bez zmiany ustawień przeglądarki internetowej wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie plików cookies i podobnych technologii, opisanych w Polityce Prywatności.

Państwa zgoda jest dobrowolna, jednak jej brak może wpłynąć na komfort korzystania z naszych serwisów. Udzieloną zgodę mogą Państwo wycofać w każdej chwili, co jednak pozostanie bez wpływu na zgodność z prawem przetwarzania dokonanego wcześniej na podstawie tej zgody.

Klikając przycisk Potwierdzam, wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie wyżej wymienionych technologii oraz potwierdzacie, że ustawienia przeglądarki są zgodne z Państwa preferencjami.

Choroba zwyrodnieniowa stawów

Choroba zwyrodnieniowa stawówOcena: (2.50/5 z 2 ocen)

Postępy w reumatologii w 2015 roku. Choroba zwyrodnieniowa stawów

11.07.2016
prof. dr hab. n. med. Irena Zimmermann-Górska

W 2015 roku po raz kolejny zwrócono uwagę na konieczność określenia zasad postępowania lekarzy rodzinnych, do których zgłaszają się pacjenci z objawami choroby zwyrodnieniowej stawów (ChZS). Edwards i wsp. opracowali wskaźniki jakości dotyczące tych zasad.1 Zwrócili uwagę na fakt, że około 4% populacji ogólnej w wieku >45 lat zgłasza się każdego roku do lekarzy rodzinnych z powodu ChZS. To rozpoznanie należy wziąć pod uwagę u osoby w tym wieku, gdy skarży się na przewlekły ból stawów nasilający się przy ich obciążaniu oraz na uczucie sztywności porannej utrzymującej się nie dłużej niż 30 minut. Wspomniani wyżej autorzy dokonali przeglądu systematycznego i zbiorczej analizy 32 artykułów opublikowanych w latach 2000–2013, omawiających różne aspekty postępowania u chorych na ChZS. Podkreślono, że opracowane zalecenia nie są przestrzegane w wystarczającym stopniu. Sformułowano więc kilka podstawowych zasad, którymi powinni się kierować lekarze rodzinni opiekujący się pacjentami z ChZS:
1) podejście holistyczne – opanowanie bólu i zapobieganie niepełnosprawności
2) edukacja na temat choroby
3) fizjoterapia – zalecana w zależności od umiejscowienia zmian zwyrodnieniowych
4) dbanie o prawidłową masę ciała – odpowiedni program ćwiczeń fizycznych, dieta
5) zaopatrzenie ortopedyczne
6) stosowanie leków zmniejszających natężenie bólu – paracetamolu i NSLPZ
7) u chorych w wieku >45 lat leczonych NSLPZ – ochrona przewodu pokarmowego (inhibitory pompy protonowej) i uwzględnienie innych przyjmowanych leków (kwas acetylosalicylowy, warfaryna)
8) skierowanie na badanie rentgenowskie i konsultację do specjalisty, jeżeli nie ma poprawy.

Należy zawsze pamiętać o indywidualnym podejściu do chorego – w przypadkach ChZS często konieczne jest różnicowanie z wieloma innymi chorobami, często także (szczególnie w starszym wieku) są to choroby współistniejące.

Od wielu lat toczy się dyskusja, czy suplementacja glukozaminy i chondroityny może hamować destrukcję chrząstki stawowej w przebiegu ChZS. W 2015 roku opublikowano wyniki badań (przeprowadzonych w 3 niezależnych ośrodkach) dotyczących wpływu równoczesnego stosowania tych związków na chrząstkę w stawie kolanowym. Yang i wsp. przez 4 lata obserwowali wpływ leków na występowanie objawów ChZS (skala WOMAC) i na progresję zmian w chrząstce stawowej (ocena radiologiczna).2 Nie wykazali zmniejszenia dolegliwości bólowych ani zahamowania destrukcji chrząstki. Fransen i wsp. prowadzili natomiast podobne badania przez 2 lata, obserwując zmniejszony postęp zmian w chrząstce stawowej (ocena radiograficzna).3 Martel-Pelletier i wsp. uzyskali także opóźnienie utraty chrząstki pod wpływem glukozaminy i chondroityny podawanych przez 2 lata, co udokumentowali za pomocą MR.4 Autorzy ci potwierdzili równocześnie hipotezę, że leczenie tymi związkami jest skuteczniejsze u chorych z niewielkimi zmianami w obrębie chrząstki stawowej niż u chorych na zaawansowaną ChZS.

Piśmiennictwo:


1. Edwards J.J., Khanna M., Jordan K.P. i wsp.: Quality indicators for the primary care of osteoarthritis: a systematic review. Ann. Rheum. Dis., 2015; 74: 490–498
2. Yang S., Eaton Ch.B., McAlindon E., Lapane L.: Effects of glucosamine and chondroitin supplementation on knee osteoarthritis. Arthritis Rheum., 2015; 67: 714–723
3. Fransen M., Agaliotis M., Nairon L. i wsp.: Glucosamine and chondroitin for knee osteoarthritis: a double-blind randomised placebo-controlled clinical trial evaluating single and combination regiments. Ann. Rheum. Dis., 2015; 74: 851–858
4. Martel-Pelletier J., Roubille C., Abram F. i wsp.: First-line analysis of the effects of treatment on progression of structural changes in knee osteoarthritis over 24 months: data from the osteoarthritis initiative progression cohort. Ann. Rheum. Dis., 2015; 74: 547–556

Choroba zwyrodnieniowa stawówOcena: (2.50/5 z 2 ocen)
Zobacz także

Napisz do nas

Zadaj pytanie ekspertowi, przyślij ciekawy przypadek, zgłoś absurd, zaproponuj temat dziennikarzom.
Pomóż redagować portal.
Pomóż usprawnić system ochrony zdrowia.

Patronat

Partnerem serwisu jest