medycyna praktyczna dla lekarzy
medycyna praktyczna dla lekarzy
Poza fizjologiczną predyspozycją wymienia się czynniki zewnętrzne, które niekorzystnie wpływają na pogłębienie zaburzeń rytmu czuwanie–sen.
Fizjologiczna predyspozycja do opóźnienia fazy snu wiąże się z wydzielaniem melatoniny. Grupą szczególnie wrażliwą są nastolatki po ok. 13. roku życia.
Podejrzenie rzadszych zaburzeń snu, jak zaburzenia oddychania związane ze snem, lęki nocne czy narkolepsja, to sytuacja, w której konieczna będzie pogłębiona diagnostyka.
Przede wszystkim psychiatra musi ocenić stan psychiczny dziecka, by wykluczyć lub potwierdzić występowanie zaburzeń afektywnych czy lękowych.
Leczenie zależy od wagi problemu. Jeśli to niewielkie fizjologiczne opóźnienie pory zasypiania, to możliwości są ograniczone.
Przede wszystkim konieczna jest edukacja młodych osób na temat snu i prawidłowych zachowań zwłaszcza w godzinach wieczornych.
Zaburzenia snu mogą być jednym z objawów występujących w przebiegu niektórych zaburzeń psychicznych.
Najczęściej obserwuje się trudności w zasypianiu, zwłaszcza wśród nastolatków, co wynika z m.in. z czasu wydzielania melatoniny.
Wykonanie badania aktynograficznego, prowadzenie dzienniczka snu przez nastolatka, dokładny wywiad lekarski – to ułatwia ustalenie rozpoznania.
Zaburzenia snu mogą indukować inne zaburzenia i stany: lękowe, depresyjne, a nawet psychotyczne.
Zadaj pytanie ekspertowi, przyślij ciekawy przypadek,
zgłoś absurd, zaproponuj temat dziennikarzom.
Pomóż redagować portal.
Pomóż usprawnić system ochrony zdrowia.