W Stanach Zjednoczonych szczepieniem przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby (WZW) typu B są objęte wszystkie dzieci. Szczepienie to zaleca się również nieuodpornionym kobietom ciężarnym, jeżeli istnieje zwiększone ryzyko zakażenia wirusem zapalenia wątroby typu B (HBV), co poza ochroną samej ciężarnej ma również na celu uniemożliwienie transmisji zakażenia przez łożysko. Chociaż dane na ten temat są ograniczone, uważa się, że szczepienie przeciwko WZW typu B w czasie ciąży jest bezpieczne, a korzyści szczepienia przeważają nad potencjalnym ryzykiem związanym ze szczepieniem w tym okresie.
W czasopiśmie „Vaccine” opublikowano wyniki populacyjnego badania kohortowego z retrospektywnym zbieraniem danych, w którym oceniono wpływ szczepień przeciwko WZW typu B na ryzyko wystąpienia różnych powikłań ciąży i porodu oraz niekorzystnych zdarzeń dotyczących dziecka. Do badania zakwalifikowano prawie 654 000 kobiet, którym świadczeń zdrowotnych udzielały placówki uczestniczące w projekcie Vaccine Safety Datalink. W ramach tego projektu prowadzone są badania na temat bezpieczeństwa szczepień. Spośród kobiet, które w latach 2004–2015 urodziły żywe dziecko z pojedynczej ciąży, szczepionkę przeciwko WZW typu B w czasie ciąży otrzymało 1399 z nich. Szczepienie zwykle wykonywano w I trymestrze. Do grupy nieszczepionej w czasie ciąży żadną szczepionką zakwalifikowano 456 728 kobiet, a do grupy szczepionej preparatem innym niż przeciwko WZW typu B 195 704 kobiety. Na podstawie dostępnej dokumentacji stwierdzono, że u mniej niż 3% kobiet zaszczepionych przeciwko WZW typu B w czasie ciąży występowały czynniki ryzyka zakażenia HBV, takie jak przewlekła choroba wątroby, uzależnienie od narkotyków, infekcja przenoszona drogą kontaktów seksualnych. Podobny odsetek zaobserwowano w grupach kobiet, które nie były szczepione w czasie ciąży przeciwko WZW typu B. Według danych jednego świadczeniodawcy dotyczących 72 kobiet zaszczepionych przeciwko WZW typu B, w 32% przypadków lekarz kwalifikujący do szczepienia nie wiedział o ciąży pacjentki, natomiast w sytuacji, gdy informacja o ciąży była znana, najczęstszą przyczyną podania szczepionki był wymóg szczepienia przez pracodawcę lub placówkę edukacyjną.
W analizie porównującej kobiety zaszczepione przeciwko WZW typu B z kobietami, które nie otrzymały tej szczepionki, wykazano, że szczepienie przeciwko WZW typu B w czasie ciąży nie wiązało się z większym ryzkiem wystąpienia nadciśnienia tętniczego ciążowego (iloraz szans [OR]: 1,02 [95% CI: 0,80–1,30]), cukrzycy ciążowej (OR: 1,06 [95% CI: 0,91–1,23]), stanu przedrzucawkowego lub rzucawki 1.07 [95% CI: 0.84–1.36]), konieczności wykonania cesarskiego cięcia (OR: 1,01 [95% CI: 0,91–1,13]), porodu przedwczesnego (OR: 1,14 [95% CI: 0,94–1,39]), małej masy urodzeniowej (OR: 1,21 [95% CI: 0,96–1,52]) ani masy ciała za małej w stosunku do wieku płodowego (OR: 1,13 [95% CI: 0,94–1,37]).
Autorzy badania wyciągnęli wniosek, że szczepienie przeciwko WZW typu B podane w czasie ciąży nie miało niekorzystnego wpływu na jej przebieg ani na rozwój dziecka.
