Opracowały: lek. Iwona Rywczak, mgr Małgorzata Ściubisz
W badaniu opisowym przeanalizowano przypadki padaczki, w których pierwszy napad był związany czasowo ze szczepieniami podawanymi rutynowo do ukończenia 2. roku życia. U 990 z 1,9 mln dzieci szczepionych w latach 1997–2006 drgawki wystąpiły w ciągu 24 h po podaniu szczepionki inaktywowanej lub 5–12 dni po podaniu szczepionki MMR. Ostatecznie padaczkę rozpoznano u 26 dzieci, 3 z nich wykluczono z kolejnego etapu badania ze względu na brak zgody rodziców.
U 3 z 23 dzieci jeszcze przed pierwszym napadem stwierdzono opóźnienie rozwoju psychoruchowego. U jednego z nich wykryto mikrodelecję 1q, a u drugiego – okołokomorową heterotopię guzkową (ale bez mutacji genu FLNA). U obojga dzieci obecne były cechy dysmorfii i liczne wady wrodzone. U trzeciego dziecka nie przeprowadzono natomiast badań genetycznych.
U 12 z pozostałych 20 dzieci rozpoznano encefalopatię padaczkową, a u 8 padaczka miała łagodny przebieg. W grupie dzieci z encefalopatią etiologię choroby ustalono w 10 przypadkach – u 8 rozpoznano zespół Dravet (obecność mutacji SCN1A), u 1 dziewczynki mutację genu PCDH19 (kodującego błonowe białko – protokadherynę 19), a u 1 dziecka post mortem stwierdzono zaburzenia migracji neuronów (nie udało się przeprowadzić badań genetycznych). Natomiast u 3 dzieci z łagodną padaczką udało się potwierdzić jej podłoże genetyczne lub było ono prawdopodobne (na podstawie wywiadu rodzinnego).
Autorzy badania wyciągnęli wniosek, że u dzieci chorych na padaczkę, u których pierwszy napad padaczkowy wystąpił po szczepieniu, w większości przypadków można znaleźć genetyczne lub strukturalne podłoże choroby. U 1/3 dzieci padaczka miała łagodny przebieg, co sugeruje, że wyzwolenie napadu przez szczepienie nie musi się wiązać ze złym rokowaniem.
