medycyna praktyczna dla lekarzy
medycyna praktyczna dla lekarzy
Pacjentka zgłosiła się do poradni gastroenterologicznej z powodu utrzymującej się od 3 lat biegunki, która się nasiliła w ostatnich 3 miesiącach.
Pacjentka paląca od wielu lat papierosy zgłosiła się do poradni chorób naczyń z powodu omdleń i zawrotów głowy występujących głównie podczas wysiłku fizycznego (prac domowych), wykonywania skrętów głowy i przy wstawaniu. Dolegliwości narastały od około 10 lat.
Pacjentka zgłosiła się na izbę przyjęć z powodu przemijającego, około 5-minutowego zaniewidzenia w lewym oku oraz uporczywego, nasilającego się od miesiąca bólu głowy.
Mężczyzna został znaleziony nieprzytomny w piwnicy domu, w którym mieszkał. Po przybyciu na miejsce ratownikom medycznym Pogotowia Ratunkowego nie udało się uzyskać wywiadu chorobowego od pacjenta ani od jego bliskich.
Pacjent zgłosił się do lekarza POZ z powodu duszności występującej nawet przy niewielkim wysiłku fizycznym.
Pacjenta przyjęto na oddział chirurgii w trybie ostrego dyżuru z powodu uwięźniętych i wykrzepionych guzków krwawniczych odbytu. W wywiadzie zgłaszał od 3 dni plamienie krwią, silny ból, pieczenie, świąd okolicy odbytu. W badaniu fizykalnym w odbycie były widoczne zakrzepowo zmienione, martwicze i „rozpadające się” guzki krwawnicze.
Mimo znacznego postępu, jaki się dokonał w farmakoterapii cukrzycy w ostatnim okresie, w Polsce od ponad 20 lat leczenie DM2 przebiega zasadniczo według stałego schematu, chociaż zgodnie z zaleceniami klinicznymi PTD możliwe są również inne opcje.
U pacjenta obserwowanego z powodu podejrzenia alergicznej przyczyny osutki uzyskano ujemne wyniki testów punktowych oraz płatkowych. Pacjent zgłaszał ponadto szereg objawów neurologicznych, a lekarz POZ wysunął podejrzenie fibromialgii. Choremu półtora roku wcześniej wszczepiono endoprotezę stawu biodrowego. Zapraszamy do zapoznania się z postawioną diagnozą i komentarzami ekspertów.
Przeczytaj opis przypadku.
W przeprowadzonej przez psychiatrę „standardowej” diagnostyce całkowite stężenie wapnia wynosiło 17 mg/dl (4,25 mmol/l), stężenie wapnia zjonizowanego 2,75 mEq/l, a fosforanów 3,6 mg/dl (1,16 mmol/l; wartość prawidłowa).
Dalsze losy dwóch pacjentek chorych na cukrzycę typu LADA i typu 2. Cukrzyca nie jest wcale chorobą łatwą w leczeniu.
Siedemnastoletniego pacjenta skierowano na badanie EEG z powodu pierwszego w życiu uogólnionego napadu toniczno-klonicznego, który wystąpił w szkole. Od kilku miesięcy chłopiec miał krótkotrwałe stany dezorientacji ("wyłączenia się"), najczęściej w czasie lekcji, uznawane przez otoczenie za zaburzenia uwagi.
Pacjentkę skierowano do badania USG jamy brzusznej z powodu utrzymującego się od 6 miesięcy zwiększonego stężenia antygenu rakowo-płodowego w surowicy (CEA; 20 µg/l, norma ≥5. Wykonana sonografia nie wyjaśniła przyczyny zwiększonego stężenia CEA. Jakie kolejne badanie należy wykonać w celu ustalenia rozpoznania?
Metformina jest lekiem pierwszego rzutu w leczeniu cukrzycy typu 2, brak jednak jasnych wytycznych odnośnie optymalnej dawki leku. Przeczytaj odpowiedź eksperta na pytanie skierowane przez użytkownika serwisu.
Na badanie USG jamy brzusznej przywieziono 80-letnią kobietę. Powodem konsultacji była niewyjaśniona przyczyna kolki nerkowej prawej.
W artykule przedstawiono częsty problem w praktyce klinicznej, jakim jest arytmia komorowa w strukturalnie zdrowym sercu. W opublikowanych wytycznych nie poświęca się temu zagadnieniu zbyt wiele uwagi, a podjęcie decyzji, jak postępować z takimi pacjentami, nie jest łatwe.
U pacjentki wystąpiły zawroty głowy, zaburzenia równowagi oraz okresowe, stopniowo nasilające się zaburzenia pamięci i orientacji.
Pacjentka zgłosiła się na izbę przyjęć z powodu epizodu zaburzeń mowy i osłabienia prawej kończyny górnej i prawej kończyny dolnej. W chwili przyjęcia skarżyła się jedynie na nieznaczne nudności. W badaniu neurologicznym nie stwierdzono żadnych nieprawidłowości.
Mężczyzna zgłosił się na szpitalny oddział ratunkowy z powodu pogorszenia samopoczucia, duszności i uporczywego suchego kaszlu. Objawy te wystąpiły po wysiłku i utrzymywały się od około 4 godzin.
Zmiany były dość miękkie, niebolesne samoistnie i przy palpacji. Pacjentka od ponad roku przyjmowała z powodu ciężkiej astmy doustnie prednizon w dawce do 25 mg/d przy zaostrzeniach.
