Szanowni Państwo,

Medycyna Praktyczna wykorzystuje w swoich serwisach pliki cookies i inne pokrewne technologie. Używamy cookies w celu dostosowania naszych serwisów do Państwa potrzeb oraz do celów analitycznych i marketingowych. Korzystamy z cookies własnych oraz innych podmiotów – naszych partnerów biznesowych.

Ustawienia dotyczące cookies mogą Państwo zmienić samodzielnie, modyfikując ustawienia przeglądarki internetowej. Informacje dotyczące zmiany ustawień oraz szczegóły dotyczące wykorzystania wspomnianych technologii zawarte są w naszej Polityce Prywatności.

Korzystając z naszych serwisów bez zmiany ustawień przeglądarki internetowej wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie plików cookies i podobnych technologii, opisanych w Polityce Prywatności.

Państwa zgoda jest dobrowolna, jednak jej brak może wpłynąć na komfort korzystania z naszych serwisów. Udzieloną zgodę mogą Państwo wycofać w każdej chwili, co jednak pozostanie bez wpływu na zgodność z prawem przetwarzania dokonanego wcześniej na podstawie tej zgody.

Klikając przycisk Potwierdzam, wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie wyżej wymienionych technologii oraz potwierdzacie, że ustawienia przeglądarki są zgodne z Państwa preferencjami.

Powszechne szczepienie przeciwko pneumokokom a zapadalność na zapalenie ucha środkowego

14.02.2018
Trends in otitis media incidence after conjugate pneumococcal vaccination: a national observational study
Gisselsson-Solen M.
Pediatr. Infect. Dis. J., 2017; 36: 1027–1031

W szwedzkim badaniu populacyjnym z retrospektywnym zbieraniem danych oceniono wpływ programu szczepień przeciwko pneumokokom na zapadalność na ostre zapalenie ucha środkowego (OZUŚ) u dzieci w wieku 0–4 lat. W Szwecji powszechne szczepienia niemowląt przeciwko pneumokokom rozpoczęto szczepionką 7-walentną w 2009 roku, którą następnie zastąpiono skoniugowaną szczepionką 10-walentną (PCV-10) lub 13-walentną (PCV-13). Badaniem objęto 21 regionów Szwecji, ale do analizy włączono tylko te, w których w latach 2010–2014 konsekwentnie stosowano PCV-13 (5 regionów) lub PCV-10 (10 regionów). Odsetek dzieci zaszczepionych przeciwko pneumokokom w ramach szczepień powszechnych przekraczał 97% i nie różnił się istotnie pomiędzy poszczególnymi regionami. Niezależnie od rodzaju preparatu (PCV-10 lub PCV-13) szczepienie realizowano w schemacie 2+1 (3., 5. i 12. mż.).

W badaniu oceniono zapadalność na OZUŚ przed rozpoczęciem powszechnych szczepień przeciwko pneumokokom (lata 2007–2008) i po ich rozpoczęciu (lata 2010–1014), a także częstość procedur medycznych związanych z zachorowaniem na OZUŚ (drenaż wentylacyjny, paracenteza). Porównano także efekty programu z użyciem dwóch różnych szczepionek skoniugowanych.

Ogólnie (niezależnie od rodzaju szczepionki) w latach 2007–2008, w porównaniu z latami 2013–2014, zapadalność na OZUŚ wymagające leczenia w warunkach ambulatoryjnych u dzieci w wieku 0–4 lat zmniejszyła się o 39% (RR: 0,61 [95% CI: 0,60–0,61]). Odsetek hospitalizacji z powodu OZUŚ zmniejszyła się o 42% (RR: 0,52 [95% CI: 0,54–0,64]). Odnotowano również zmniejszenie częstości zakładania dreników tympanostomijnych oraz paracentezy – odpowiednio o 18 (RR: 0,82 [95% CI: 0,80–0,85]) i 15% (RR: 0,85 [95% CI: 0,75–0,96]).

W dodatkowej analizie stwierdzono, że w porównaniu z regionami stosującymi PCV-13, w regionach, w których szczepienia realizowano preparatem 10-walentnym, zapadalność na OZUŚ wymagające leczenia ambulatoryjnego była mniejsza o 25% (RR: 0,75 [95% CI: 0,73–0.78]). W odniesieniu do częstości stosowania drenażu wentylacyjnego redukcja ta wyniosła 22% (RR: 0,78 [95% CI: 0,72–0,83]). Po rozpoczęciu powszechnych szczepień przeciwko pneumokokom częstość wykonywania paracentezy i hospitalizacji z powodu OZUŚ zmniejszyła się w podobnym stopniu zarówno w regionach stosujących PCV-10, jak i PCV-13. Ze względu na zbyt małą liczbę przypadków w badaniu nie udało się ocenić efektu programów szczepień w odniesieniu do częstości występowania powikłań OZUŚ (zapalenie wyrostka sutkowatego) oraz konieczność wykonania mastoidektomii.

Autorzy badania wyciągnęli wniosek, że w populacji szwedzkich dzieci do ukończenia 4. roku życia w ciągu 10 analizowanych lat istotnie zmniejszyła się zapadalność na OZUŚ, a także częstość zakładania dreników tympanostomijnych oraz wykonywania paracentezy. W podsumowaniu zaznaczono, że obserwowane różnice pomiędzy regionami stosującymi PCV-13 i PCV-10 należy interpretować bardzo ostrożnie, ponieważ epidemiologia zapalenia ucha środkowego wyraźne się różniła jeszcze przed wprowadzeniem powszechnych szczepień.

Reklama

Napisz do nas

Zadaj pytanie ekspertowi, przyślij ciekawy przypadek, zgłoś absurd, zaproponuj temat dziennikarzom.
Pomóż redagować portal.
Pomóż usprawnić system ochrony zdrowia.

Konferencje i szkolenia

Kraków – 9 marca 2019 r.: V Małopolskie Wiosenne Spotkanie Pediatryczne, szczegółowe informacje »

Przegląd badań