W której dobie pooperacyjnej należy wdrożyć żywienie pozajelitowe krytycznie chorego i jaką ono powinno mieć wartość kaloryczną?
Odpowiedzi udziela dr hab. n. med. Mirosław Czuczwar.
20.04.2020
medycyna praktyczna dla lekarzy
medycyna praktyczna dla lekarzy
Odpowiedzi udziela dr hab. n. med. Mirosław Czuczwar.
Zapraszamy do zapoznania się ze stanowiskiem Spanish Association of Surgeons (Asociación Española de Cirujanos) oraz European Association for Endoscopic Surgery.
Zapraszamy do wysłuchania wypowiedzi dr. hab. n. med. Mirosława Szury prof. nadzw.
Dr hab. n. med. Mirosław Szura prof. nadzw. zwraca uwagę na kilka istotnych czynników, które – niezależnie od critical view of safety – minimalizują ryzyko operacyjne.
Pandemia choroby koronawirusowej 2019, czyli COVID-19, skutkuje daleko idącymi zmianami w funkcjonowaniu ochrony zdrowia i nakłada na personel medyczny obowiązek wypracowania reguł zapewniających maksimum bezpieczeństwa, zarówno pacjentów wymagających interwencji zabiegowej, w tym endoskopowej, jak i personelu medycznego.
Zapraszamy do wysłuchania wypowiedzi dr. hab. n. med. Mirosława Szury prof. nadzw.
Komentator niniejszego doniesienia zauważa: „Przez wiele dekad uważano, że ból pleców, szyi czy barków jest immanentną cechą naszego zawodu i jeśli ktoś chce zostać chirurgiem, to po prostu musi się z tym pogodzić. (...). Czy tak rzeczywiście musi być, a w każdym razie czy musi tak być aż do tego stopnia?”.
Na podstawie przeglądu systematycznego obejmującego 70 badań i 166 404 chorych wyosobniono 5 praktycznych zagadnień dotyczących stosowania NOAC w okresie okołooperacyjnym: wskazania i przeciwskazania do ich stosowania; czas zaprzestania leczenia NOAC przed operacją; postępowanie w przypadku doraźnych interwencji u chorych przyjmujących NOAC; konieczność zastąpienia NOAC innymi lekami, terapia pomostowa; czas ponownego włączenia NOAC po leczeniu operacyjnym.
W niniejszym badaniu oceniono wyniki 2 sposobów leczenia operacyjnego po 10 latach obserwacji.
Leczenie operacyjne jest poważnym czynnikiem ryzyka rozwoju żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ), zarówno zakrzepicy żył głębokich jak i zatorowości płucnej. Zaleca się szacowanie ryzyka zakrzepicy. Niniejsze badanie objęło 3741 chorych z ŻChZZ w wywiadzie; mediana czasu trwania obserwacji wyniosła 5,7 roku.
