medycyna praktyczna dla lekarzy
Celem niniejszego przeglądu jest podsumowanie współczesnego piśmiennictwa, w tym wytycznych dotyczących przypadkowo wykrytych guzów nadnerczy oraz przedstawienie kluczowych zasad diagnostyczno-terapeutycznych.
Jakość w chirurgii tarczycy to nie pojedynczy wskaźnik, a wielowymiarowe pojęcie obejmujące osiągnięcie optymalnych wyników leczenia przy jednoczesnym minimalizowaniu powikłań oraz zachowaniu aktualnych standardów postępowania.
Postępowanie w razie przypadkowego rozpoznania litej zmiany ogniskowej w trzustce.
Zidentyfikowanie przytarczyc w trakcie operacji bywa trudne ze względu na zróżnicowane umiejscowienie oraz podobieństwo do guzków tarczycy, tkanki tłuszczowej i węzłów chłonnych. Badanie z randomizacją przeprowadzono, aby zweryfikować użyteczność nowego sposobu identyfikacji przytarczyc.
Jakie cechy mogą wskazywać, że torbiel jest zmianą złośliwą?
Omówienie najnowszych rekomendacji European Society of Endocrine Surgeons 2023.
Jakiego rodzaju ryzyko istnieje podczas operacji pacjenta we wstrząsie septycznym? Czy można/warto stosować hemostatyki? Jaką w przypadku operowanych chorych przyjąć strategię radzenia sobie z zaburzeniami krzepnięcia?
Chirurgia przytarczyc powinna się koncentrować w placówkach specjalistycznych, gdzie chirurdzy z doświadczeniem w tej dziedzinie rocznie wykonują odpowiednio dużą liczbę operacji z tego zakresu. Konsensus ekspertów European Society of Endocrine Surgeons zaleca koncentrację chirurgii przytarczyc w ośrodkach z oddziałami typu Endocrine Surgery Unit. Zapraszamy do lektury artykułu autorstwa prof. Marcina Barczyńskiego i prof. Aleksandra Konturka.
Na podstawie cech widocznych w konwencjonalnej USG, w badaniu doplerowskim, a niekiedy w sonoelastografii formułuje się wstępne rozpoznanie odczynowych węzłów chłonnych oraz zmian budzących podejrzenie przerzutów nowotworowych.
Prawidłowe przytarczyce mają kształt ziarna soi lub spłaszczonego dysku o wymiarach 3–4 mm w płaszczyźnie poprzecznej i 6 mm w płaszczyźnie podłużnej. Są izoechogeniczne w stosunku do prawidłowej tkanki tarczycy, a zatem praktycznie niemożliwe do uwidocznienia w USG.
