medycyna praktyczna dla lekarzy
W ramach tzw. mapy wiedzy szczegółowo omówiono sposoby postępowania w przypadku wczesnych i późnych powikłań stomii, tj. martwica, rozejście się zrostu śluzówkowo-skórnego, zapadnięcie się, zwężenie czy wypadanie stomii, przepuklina okołostomijna oraz krwawienie ze stomii.
W przypadku tzw. trudnego pęcherzyka żółciowego jego laparoskopowe subtotalne wycięcie może zapobiec uszkodzeniom dróg żółciowych. Wiąże się jednak z ryzykiem pooperacyjnego przecieku żółci i pozostawieniem kamieni żółciowych. Chory może wówczas wymagać uzupełniającej cholecystektomii.
Bogato ilustrowany artykuł autorski uzupełniają materiały wideo.
W artykule przedstawiono zaawansowane techniki rekonstrukcji jelita grubego: technikę Deloyersa i technikę zespolenia zakrętniczego.
Chirurgia ostatniego kroku czy model regeneracji tkanki – rola terapii komórkowej i chirurgii małoinwazyjnej.
Przepukliny pępkowe i w kresie białej stanowią istotny odsetek wszystkich przepuklin, a częstość ich występowania w populacji osób dorosłych wynosi około 2%.
Całościowa wiedza w dziedzinie anatomii prawidłowej i chirurgicznej, w tym znajomość przebiegu nerwów w okolicy pachwinowej i stosunków topograficznych w obrębie kanału pachwinowego, jest niezbędna dla wszystkich chirurgów zajmujących się hernioplastyką. W technice operacyjnej należy uwzględnić: szerokie preparowanie tkanek, oszczędzenie powięzi pokrywającej nerwy, delikatne preparowanie, uwidacznianie nerwów i neurektomię ze wskazań.
W zależności od rodzaju uszkodzenia planuje się strategię terapeutyczną, przy czym jeśli doszło do całkowitego zamknięcia przewodu żółciowego lub utraty jego ciągłości, konieczna będzie niezwłoczna operacja – tego rodzaju uszkodzenia nie mogą być zaopatrzone endoskopowo.
Aby zmniejszyć śmiertelność z powodu ostrego niedokrwienia jelit, trzeba je uwzględnić w diagnostyce różnicowej (czujność diagnostyczna) i szybciej ustalić rozpoznanie oraz zwiększyć odsetek skutecznych rewaskularyzacji. We wszystkich wytycznych podkreśla się konieczność pilnego leczenia chirurgicznego w ramach podejścia wielodyscyplinarnego.
Historia tego zabiegu pozostaje w dużej mierze nieznana specjalistom wykonującym zawody medyczne. Ów przegląd przedstawia rozwój wiedzy chirurgicznej z zakresu postępowania w przypadku zapalenia wyrostka robaczkowego. W artykule skorygowano pewne pojawiające się we wcześniejszych publikacjach nieścisłości dotyczące zasług poszczególnych osób.
