Autyzm (ASD) i ADHD to zaburzenia neurorozwojowe o odmiennym przebiegu,lecz wspólnym podłożu. Osoby neuroatypowe mogą mieć zarówno cechy bardziej typowe dla ADHD lub ASD, jak i doświadczać ich współwystępowania.
W badaniu uczestniczyli pacjenci w wieku 12–25 lat spełniający kryteria diagnostyczne ADHD.
Wyniki badań wskazują, że zaburzenia neurorozwojowe mogą tworzyć kontinuum, w którym nasilenie objawów i ich prezentacja kliniczna mogą zależeć od akumulacji genetycznych czynników ryzyka.
Leki stymulujące, często stosowane u osób z ADHD i powodujące m.in. aktywizację współczulnego układu nerwowego, mogą prowadzić do zwiększenia ciśnienia tętniczego krwi i częstotliwości rytmu serca.
Dobór leku musi być zindywidualizowany, dostosowany do konkretnego pacjenta – wyjaśnia dr hab. Jarosław Woroń.
Jak często u osób, u których w dzieciństwie rozpoznano ADHD, dochodzi do całkowitego ustąpienia objawów choroby lub objawy utrzymują się lub nawracają po okresie remisji?
Kluczową dla ustalenia diagnozy autyzmu pozostaje kwestia nieprawidłowości w zakresie społecznych zdolności poznawczych wpływających na możliwość rozpoznawania emocji i utrzymywania uwagi w kontaktach z innymi osobami.
Cały program terapii oparty jest o poznawczo-behawioralny model ADHD u dorosłych, który opisuje proces pogarszania się funkcjonowania pacjenta wskutek występowania objawów tego zespołu.
Zaburzenia te zwykle mają charakter przewlekły, choć ich obraz kliniczny i stopień uciążliwości objawów może się zmieniać wraz z „rytmem życia”. Czy stanowią czynnika ryzyka przedwczesnego zgonu?
Podejmując decyzję o rozpoczęciu stosowania metylofenidatu u dzieci i młodzieży z rozpoznaniem ADHD, należy brać pod uwagę możliwość wystąpienia powikłań ze strony układu krążenia, takich jak zaburzenia rytmu serca lub zawał mięśnia sercowego.
Zadaj pytanie ekspertowi, przyślij ciekawy przypadek,
zgłoś absurd, zaproponuj temat dziennikarzom.
Pomóż redagować portal.
Pomóż usprawnić system ochrony zdrowia.