Zaburzenia lękowe (nerwicowe)

• Wspólne wytyczne praktyki klinicznej dotyczące stopniowego zmniejszania dawki i odstawiania benzodiazepin: gdy ryzyko leczenia przewyższa korzyści – część 3.

  Przed rozpoczęciem stopniowego zmniejszania dawki BDZ u pacjentów, którzy równocześnie przyjmują opioidy, lekarz powinien dążyć do skoordynowania opieki z innymi lekarzami, którzy zlecają danemu pacjentowi BDZ lub opioidy.

• Psychoterapia poznawczo-behawioralna w leczeniu zaburzenia obsesyjno-kompulsyjnego

  Praca terapeutyczna z pacjentem z BD rozpoczyna się od psychoedukacji, w której uczestniczą również najbliżsi. Kolejne działania podejmowane są w obrębie ograniczania oraz radzenia sobie z objawami behawioralnymi, a następnie poznawczymi. Konieczna staje się identyfikacja sposobów radzenia sobie pacjenta ze stresem. Jeżeli sposoby te są niefunkcjonalne, wprowadza się odpowiednie techniki.

• Wspólne wytyczne praktyki klinicznej dotyczące stopniowego zmniejszania dawki i odstawiania benzodiazepin: gdy ryzyko leczenia przewyższa korzyści – część 2.

  Opracowując indywidualną strategię stopniowego zmniejszania dawki i odstawiania BDZ, lekarz powinien wziąć pod uwagę stosunek ryzyka do korzyści u danego pacjenta.

• Wspólne wytyczne praktyki klinicznej dotyczące stopniowego zmniejszania dawki i odstawiania benzodiazepin: gdy ryzyko leczenia przewyższa korzyści – część 1.

  Wytyczne zawierają informacje na temat strategii, które mają pomóc lekarzom w ustaleniu, czy stopniowe odstawianie benzodiazepin jest odpowiednie dla danego pacjenta, a jeśli tak, to w jaki sposób powinno ono przebiegać.

• Zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne: związki między danymi neurobiologicznymi a koncepcjami terapeutycznymi

  Niepełny stan wiedzy na temat neurobiologicznych uwarunkowań tego zaburzenia utrudnia prowadzenie badań nad nowymi metodami leczenia i optymalizacją znanych już strategii. Obecnie otwierają się możliwości badania nowych hipotez, co może prowadzić do optymalizacji istniejących sposobów terapii oraz odkrycia nowych leków i urządzeń, które poprawią skuteczność w przypadkach opornych na leczenie.

• Stres traumatyczny jako problem zdrowia publicznego

  W przestrzeni publicznej często poświęca się uwagę konsekwencjom różnych wstrząsających wydarzeń – przemocy, katastrof, aktów terroryzmu, wypadków oraz wojen – a zainteresowanie tymi problemami jest zdecydowanie trwałe. Autor niniejszego artykułu wyjaśnia, dlaczego wyniki badań poświęconych stresowi traumatycznemu pozwalają lepiej zrozumieć problematykę zdrowia psychicznego na poziomie populacyjnym.

• Czynniki wpływające na ryzyko rozwinięcia się zaburzeń lękowych lub zaburzenia obsesyjno-kompulsyjnego

  Zaburzenia lękowe są najbardziej rozpowszechnioną grupą problemów zdrowia psychicznego. Autorzy niniejszej pracy postawili sobie za cel zebranie i przeanalizowanie wyników metaanaliz badań obserwacyjnych, w których skupiano się na relacjach między czynnikami genetycznymi lub środowiskowymi a ryzykiem rozwoju zaburzeń lękowych bądź OCD.

• Zaburzenia lękowe uogólnione. Część 2. Diagnostyka i leczenie

  Przydatne w praktyce klinicznej, zwłaszcza dla lekarza POZ, jest wykorzystywanie testów przesiewowych przy podejrzeniu zaburzeń o charakterze lękowym. Dzięki takiej praktyce lekarz uzyskuje wskazówkę czy konieczna jest dalsza diagnostyka w tym kierunku oraz czy warto zasugerować pacjentowi wizytę u psychiatry.

• Zaburzenia lękowe uogólnione. Część 1. Epidemiologia i obraz kliniczny

  Pacjenci z tym rozpoznaniem doświadczają ciągłego napięcia i doskwierają im różnego rodzaju dolegliwości somatyczne, co powoduje, że diagnoza na wczesnym etapie choroby jest często wręcz niemożliwa, gdyż istnieje konieczność wykluczenia w pierwszej kolejności wszelkich innych przyczyn obserwowanego stanu. Dlatego też najczęściej chorzy najpierw udają się po pomoc do lekarzy innych specjalności, zwykle rozpoczynając proces diagnostyczny w gabinetach podstawowej opieki zdrowotnej.

• Zaburzenia lękowe uogólnione w dzieciństwie – cz. 1. Epidemiologia i obraz kliniczny

  Dzieci z tym rozpoznaniem doświadczają ciągłego napięcia, które w tej populacji często manifestuje objawami somatycznymi, np. zaburzeniami żołądkowo-jelitowymi czy bólami głowy lub symptomatologia sugeruje zgoła inne rozpoznanie psychiatryczne. Dlatego ustalenie trafnego rozpoznania często stanowi wyzwanie dla klinicystów.