Przed rozpoczęciem stopniowego zmniejszania dawki BDZ u pacjentów, którzy równocześnie przyjmują opioidy, lekarz powinien dążyć do skoordynowania opieki z innymi lekarzami, którzy zlecają danemu pacjentowi BDZ lub opioidy.
Zawsze gdy skargi pacjenta na zły sen stają się odrębnym obszarem uwagi klinicznej, bezsenność powinno się traktować jako chorobę współwystępującą z innymi problemami zdrowotnymi pacjenta i wymagającą oddzielnego leczenia.
Jest to dokument dużo bogatszy treściowo i objętościowo od wersji poprzedniej. Szczególną uwagę zwracają rozdziały poświęcone osobom niebinarnym, interpłciowym i identyfikującym się jako „eunuchy”.
Ketaminę można stosować w różny sposób – m.in. we wlewach dożylnych, iniekcjach domięśniowych, aerozolu donosowym, a także w formie podjęzykowej lub doustnej.
Późne dyskinezy to hiperkinetyczne zaburzenie ruchowe charakteryzujące się nieregularnymi, nagłymi ruchami – najczęściej mięśni języka, warg, szczęki lub twarzy. U niektórych pacjentów występują nieskoordynowane ruchy tułowia i kończyn. Omawiane zaburzenie najczęściej rozwija się wskutek długotrwałego stosowania antagonistów receptorów dopaminergicznych.
Edukujemy profesjonalistów – zwracamy uwagę na konieczność przenoszenia (na ile są takie możliwości) realizacji pomocy w formie on-line lub teleporad (konsultacje lekarskie, poradnictwo, psychoedukacja, psychoterapia, socjoterapia itp.).
Jak poradzić sobie w dobie COVID-19?
W praktyce klinicznej akatyzja często jest nierozpoznawana lub błędnie diagnozowana jako pobudzenie psychotyczne, zespół niespokojnych nóg, lęk, zatrucie alkoholem lub jego odstawienie, bądź jako późne dyskinezy. Dostępne są jedynie nieliczne publikacje na temat zasad postępowania u pacjentów, którzy jej doświadczają. Dlatego autorzy omawianego artykułu stworzyli odpowiednie wytyczne.
Zaburzenia te należą do grupy najważniejszych wyzwań klinicznych (nie tylko w psychiatrii) z uwagi na dużą częstość występowania oraz znaczne ryzyko spowodowania istotnych i długotrwałych szkód zdrowotnych zarówno indywidualnych, jak i społecznych. W pracy przedstawiono podsumowanie aktualnego stanu wiedzy dotyczącej zasad postępowania w przypadkach tego niezwykle poważnego i częstego problemu zdrowotnego.
Zespoły otępienne występują u 5–16% osób w wieku 65–85 lat, zaś u osób po 85. roku życia problem ten może dotyczyć nawet 40% populacji. Wiele z tych osób doświadcza epizodów psychotycznych będących poważnym problemem zarówno dla pacjentów, jak i dla ich opiekunów.
Zadaj pytanie ekspertowi, przyślij ciekawy przypadek,
zgłoś absurd, zaproponuj temat dziennikarzom.
Pomóż redagować portal.
Pomóż usprawnić system ochrony zdrowia.