Wytyczne

• Wspólne wytyczne praktyki klinicznej dotyczące stopniowego zmniejszania dawki i odstawiania benzodiazepin: gdy ryzyko leczenia przewyższa korzyści – część 3.

  Przed rozpoczęciem stopniowego zmniejszania dawki BDZ u pacjentów, którzy równocześnie przyjmują opioidy, lekarz powinien dążyć do skoordynowania opieki z innymi lekarzami, którzy zlecają danemu pacjentowi BDZ lub opioidy.

• Wspólne wytyczne praktyki klinicznej dotyczące stopniowego zmniejszania dawki i odstawiania benzodiazepin: gdy ryzyko leczenia przewyższa korzyści – część 2.

  Opracowując indywidualną strategię stopniowego zmniejszania dawki i odstawiania BDZ, lekarz powinien wziąć pod uwagę stosunek ryzyka do korzyści u danego pacjenta.

• Wspólne wytyczne praktyki klinicznej dotyczące stopniowego zmniejszania dawki i odstawiania benzodiazepin: gdy ryzyko leczenia przewyższa korzyści – część 1.

  Wytyczne zawierają informacje na temat strategii, które mają pomóc lekarzom w ustaleniu, czy stopniowe odstawianie benzodiazepin jest odpowiednie dla danego pacjenta, a jeśli tak, to w jaki sposób powinno ono przebiegać.

• Aktualizacja europejskich wytycznych leczenia bezsenności

  Zawsze gdy skargi pacjenta na zły sen stają się odrębnym obszarem uwagi klinicznej, bezsenność powinno się traktować jako chorobę współwystępującą z innymi problemami zdrowotnymi pacjenta i wymagającą oddzielnego leczenia.

• Standardy opieki WPATH – wersja 8. Podsumowanie najnowszych rekomendacji w opiece nad zdrowiem osób transpłciowych

  Jest to dokument dużo bogatszy treściowo i objętościowo od wersji poprzedniej. Szczególną uwagę zwracają rozdziały poświęcone osobom niebinarnym, interpłciowym i identyfikującym się jako „eunuchy”.

• Zalecenia CANMAT dotyczące stosowania racematu ketaminy u dorosłych chorych na dużą depresję

  Ketaminę można stosować w różny sposób – m.in. we wlewach dożylnych, iniekcjach domięśniowych, aerozolu donosowym, a także w formie podjęzykowej lub doustnej.

• Podsumowanie wytycznych dotyczących zasad leczenia chorych z późnymi dyskinezami

  Późne dyskinezy to hiperkinetyczne zaburzenie ruchowe charakteryzujące się nieregularnymi, nagłymi ruchami – najczęściej mięśni języka, warg, szczęki lub twarzy. U niektórych pacjentów występują nieskoordynowane ruchy tułowia i kończyn. Omawiane zaburzenie najczęściej rozwija się wskutek długotrwałego stosowania antagonistów receptorów dopaminergicznych.

• COVID-19 – Rekomendacje PTP: Część 2.: Zalecenia dla profesjonalistów

  Edukujemy profesjonalistów – zwracamy uwagę na konieczność przenoszenia (na ile są takie możliwości) realizacji pomocy w formie on-line lub teleporad (konsultacje lekarskie, poradnictwo, psychoedukacja, psychoterapia, socjoterapia itp.).

• COVID-19 – Rekomendacje PTP: Część 1.: Dla rodziców, opiekunów, wychowawców w placówkach

  Jak poradzić sobie w dobie COVID-19?

• Wytyczne dotyczące postępowania u chorych z akatyzją wywołaną lekami przeciwpsychotycznymi

  W praktyce klinicznej akatyzja często jest nierozpoznawana lub błędnie diagnozowana jako pobudzenie psychotyczne, zespół niespokojnych nóg, lęk, zatrucie alkoholem lub jego odstawienie, bądź jako późne dyskinezy. Dostępne są jedynie nieliczne publikacje na temat zasad postępowania u pacjentów, którzy jej doświadczają. Dlatego autorzy omawianego artykułu stworzyli odpowiednie wytyczne.