Szanowni Państwo,

Medycyna Praktyczna wykorzystuje w swoich serwisach pliki cookies i inne pokrewne technologie. Używamy cookies w celu dostosowania naszych serwisów do Państwa potrzeb oraz do celów analitycznych i marketingowych. Korzystamy z cookies własnych oraz innych podmiotów – naszych partnerów biznesowych.

Ustawienia dotyczące cookies mogą Państwo zmienić samodzielnie, modyfikując ustawienia przeglądarki internetowej. Informacje dotyczące zmiany ustawień oraz szczegóły dotyczące wykorzystania wspomnianych technologii zawarte są w naszej Polityce Prywatności.

Korzystając z naszych serwisów bez zmiany ustawień przeglądarki internetowej wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie plików cookies i podobnych technologii, opisanych w Polityce Prywatności.

Państwa zgoda jest dobrowolna, jednak jej brak może wpłynąć na komfort korzystania z naszych serwisów. Udzieloną zgodę mogą Państwo wycofać w każdej chwili, co jednak pozostanie bez wpływu na zgodność z prawem przetwarzania dokonanego wcześniej na podstawie tej zgody.

Klikając przycisk Potwierdzam, wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie wyżej wymienionych technologii oraz potwierdzacie, że ustawienia przeglądarki są zgodne z Państwa preferencjami.

Zaburzenia odżywiania się: cechy kliniczne oraz rola psychiatry ogólnego

Eating disorders: clinical features and the role of the general psychiatrist
W.R. Jones, M. Schelhase, J.F. Morgan
Advances in Psychiatric Treatment, 2012; 18: 34–43

Pełna treść artykułu jest dostępna w publikacji: Medycyna Praktyczna Psychiatria 2013/3

KOMENTARZ

prof. dr hab. n. med. Andrzej Rajewski
Klinika Psychiatrii Dzieci i Młodzieży Katedry Psychiatrii Uniwersytetu Medycznego im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu

W praktyce psychiatrycznej zaburzenia odżywiania się stanowią częsty problem kliniczny. Zróżnicowany wiek początku tych zaburzeń obejmuje okres od preadolescencji (10–12 lat) do wczesnej dorosłości w przypadku bulimii. Powoduje to, że z pacjentami cierpiącymi na zaburzenia odżywiania się muszą sobie radzić zarówno psychiatrzy dziecięco-młodzieżowi, jak i psychiatrzy pracujący z osobami dorosłymi. Złożoność czynników patogenetycznych tych zaburzeń oraz konieczność stosowania kompleksowych form terapii obejmujących leczenie biologiczne, monitorowanie stanu somatycznego, psychoterapię i niejednokrotnie terapię rodzin i interwencje środowiskowe powoduje, że tak zwani ogólni psychiatrzy nie czują się w pełni kompetentni w prowadzeniu leczenia. W Polsce nie istnieje specjalizacja szczegółowa ani certyfikowana umiejętność medyczna zorientowana na leczenie zaburzeń odżywiania się. Obok psychiatrów, z problemem tym stykają się także lekarze interniści, endokrynolodzy, gastroenterolodzy, ginekolodzy oraz lekarze pediatrzy. Przedstawiona praca powinna być przydatna w praktyce także tych specjalności.