Czy leki pochodzenia roślinnego mogą być skuteczne w leczeniu bólu?
Substancje pochodzenia roślinnego wykorzystuje się w leczeniu bólu od wielu lat. Już papirus Ebersa z około 1550 r. p.n.e. zawierał opis blisko 700 mieszanek leczniczych, przygotowywanych w większości z surowców roślinnych.
W Polsce istnieje około 400 gatunków roślin leczniczych, z których przebadano jedynie niewielką część. Wśród substancji czynnych wymienia się związki o bardzo różnej budowie chemicznej, m.in.: węglowodany, lipidy, flawonoidy, garbniki, kwasy fenolowe, terpeny, kumaryny i alkaloidy. Z roślin otrzymano także wiele związków chemicznych, które obecnie są syntetyzowane i stosowane w codziennej praktyce klinicznej jako leki (salicylany, morfina, kodeina, papaweryna, kwas askorbinowy, efedryna, rezerpina, winblastyna itd.). Związki czynne zawarte w roślinach leczniczych wykazują różną aktywność biologiczną. Niektóre z nich mogą wchodzić w interakcje ze stosowanymi lekami oraz wywoływać objawy niepożądane i powodować zatrucia, dlatego ich stosowanie powinno być nadzorowane przez lekarza.
Obecnie w przypadku dolegliwości bólowych u pacjentów można zastosować leki roślinne uzyskane z następujących surowców: Cinnamomum camphora (cynamonowiec kamforowy), Capsicum frutescens (papryka krzewiasta, pieprz kajeński), Salix alba (wierzba biała), Melaleuca alternifolia (drzewo herbaciane), Angelica sinensis (dzięgiel chiński), Aloe vera (aloes prawdziwy), Thymus vulgaris (tymianek pospolity), Mentha piperita (mięta pieprzowa), Arnica montana (arnika górska), Curcuma longa (ostrzyż długi), Tanacetum parthenium (wrotycz maruna), Harpagophytum procumbens (czarci pazur) oraz Zingiber officinalis (imbir lekarski).
Surowce roślinne stosowane są zarówno wewnętrznie – w postaci naparów, wyciągów czy tabletek – jak i zewnętrznie, w postaci preparatów do nacierania, okładów, plastrów, kąpieli, maści i mazideł.
Często surowce roślinne stosuje się w ramach leczenia uzupełniającego w przypadku bólu w układzie mięśniowo-szkieletowym oraz w bólach głowy.
